II SA/Bd 499/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski(spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi E. i W.B. oraz E. P.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] 2007 r. sygn. akt [...]na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn zm.) orzekł o wymeldowaniu Z. R. z miejsca pobytu stałego w B. przy ul. D. W uzasadnieniu decyzji podano, iż lokal przy ul. [...] od dłuższego czasu nie jest zamieszkany przez lokatorkę na co wskazuje brak prądu i gazu, brak rzeczy osobistych oraz nie wykazywanie troski o ogólny stan mieszkania. Według organu I instancji Z. R. przebywa i zamieszkuje w G.. Powyższą decyzję w trybie odwoławczym zaskarżyła Z. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jako uzasadnienie odwołania skarżąca wskazała, iż nie opuściła mieszkania przy ul. D. w B. z zamiarem całkowitego opuszczenia, a jej nieobecność w spornym lokalu spowodowana jest słabym stanem zdrowia i trwającym w związku z tym leczeniem w Trójmieście. Organ Odwoławczy – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2007 r. – [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił wymeldowania. Uzasadniając swą decyzję Wojewoda wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ww. ustawy z 10 kwietnia 1974 r. podnosząc, że przez opuszczenie miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko fizyczną nieobecność, ale i zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania swoich spraw życiowych w innym miejscu, co w niniejszej sprawie zdaniem organu nie miało miejsca. Skargę na tą decyzję złożyli E. i W. B. oraz E. i P. G. wskazując, że Z. R. fizycznie nie zajmuje wynajmowanego lokalu od wielu lat. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Badając stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.) zgodność zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dniu jego wydania Sąd nie stwierdził aby organ naruszył jakikolwiek przepis obowiązującego prawa, a w szczególności aby naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, z późn. zm.) Sprawy z zakresu ewidencji ludności regulują przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podstawę materialno – prawną decyzji o wymeldowaniu stanowi art. 15 ust. 2 tej ustawy. Wmeldowaniu w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności na wniosek lub z urzędu podlega osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Tymczasem jak wynika z akt sprawy Z. R. faktycznie nie przebywała w lokalu przy ul. D. w B., zamieszkując czasowo w G. przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika także, że Z. R. dnia [...] 2006 r. rozpoczęła leczenie przedoperacyjne w Poradni Onkologicznej /Oddział Chemoterapii Dziennej. Koniec leczenia w karcie informacyjnej zaplanowano na dzień 21 grudnia 2006 r. Kolejna dołączona do odwołania karta informacyjna leczenia szpitalnego potwierdza pobyt na Oddziale Chirurgii Onkologicznej w G. w terminie od 24 stycznia 2007 r. do 29 stycznia 2007 r. Przedstawione wyżej dokumenty wyjaśniają przyczyny i usprawiedliwiają nie przebywanie w miejscu zameldowania na pobyt stały. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażono pogląd, że przez opuszczenie miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko fizyczne nie przebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania swoich życiowych spraw w innym miejscu niż dotychczasowe miejsce zamieszkania z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym. Podkreślono także, że spełnienie przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas gdy jest ono dobrowolne i trwałe. W świetle wyżej przedstawionych dowodów nie można uznać, że Z. R. spełnia ww. przesłanki. Sąd stosownie do treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Z akt tych zaś wynika jednoznacznie, że nieobecność Z. R. w lokalu przy ul. [...] w B. spowodowana była złym stanem zdrowia i wiążącym się z tym leczeniem. W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ nie naruszył prawa i dlatego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.