II SA/Bd 50/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę. Skarżący J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie administracyjnej wypowiedziały się organy obu instancji. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego, merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez organy administracyjne różnych instancji. Od zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia przysługiwało Skarżącemu zażalenie, które należało wnieść do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia za pośrednictwem Wojewody [...] Jak wynika z akt administracyjnych, z powyższego środka odwoławczego Skarżący nie skorzystał. Nie złożył także oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia zażalenia. Skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pominięciem organu odwoławczego. To oznacza, że wniesienie bezpośrednio do tutejszego Sądu skargi nie wyczerpało toku instancji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 116/13, nie wystarczy samo złożenie przez stronę środka zaskarżenia od kwestionowanych decyzji czy postanowienia organu I instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W świetle powyższego, wniesiona skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, gdyż zaskarżeniu do Sądu mogło podlegać tylko ostateczne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Trzeba również wskazać, że jakkolwiek zgodnie z art. 112 w zw. z art. 126 kpa błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia to przepis ten nie stwarza podstawy do rozpoznania skargi w sprawie, w której skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.