II SA/Bd 502/09

19 sierpnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Miasta R., na podstawie art. 17 ust. 1-3, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 104 Kpa odmówił przyznania B. P. świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pozostawanie jego ojca R. P. , jako osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania B. P. od ww. decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ww. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o świadczeniach rodzinnych) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji miał prawo odmówić przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. R. P. bowiem, jako osoba wymagająca opieki, pozostaje w związku małżeńskim, co w świetle wskazanego wyżej przepisu wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. B. P. wniósł skargę na powyższą decyzję z dnia [...], wskazując, iż ze względu na sprawowanie opieki nad ojcem R. P., który orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 17 grudnia 2003 r., zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności o charakterze trwałym. Skarżący podkreślił, iż jego ojciec choruje na stwardnienie rozsiane i od kilku lat jest przykuty do łóżka, choroba zaś cały czas postępuje, wymaga więc on stałej opieki drugiej osoby. Wskazał również, iż jego matka, a żona R. P. E. P. jest także osobą schorowaną, zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i nie może ona sprawować dalszej opieki nad chorym mężem. Choroba matki postępuje i aby zapobiec jej następstwom, całkowita opieka nad chorym ojcem spadła na skarżącego. Skarżący uznał decyzje organów obu instancji za krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonej decyzji, tj. zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast zaś, że ojciec skarżącego R. P. jest żonaty i że orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. R. P. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe – orzeczenie Nr [...] z dnia [...]. Natomiast – matka skarżącego E. P. jest osobą zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności – orzeczenie Nr [...] z dnia [...]. Zasady przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych zostały określone w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z art. 17 ust. 1 tej ustawy wynika, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Natomiast z przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a tej ustawy wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Tak więc ustawodawca wyraźnie określił w art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pozostawanie osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim. Przyznanie świadczenia osobie, która nie spełnia wymogów byłoby działaniem niezgodnym z prawem, a zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną m.in. w art. 6 Kpa organy administracji publicznej obwiązywane są działać na podstawie i w granicach prawa. Przywołane przez skarżącego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy innego aktu prawnego i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Tak samo zresztą jak i orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. – P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r. – P 41/07. Te ostatnie dotyczą co prawda przedmiotowej ustawy ale nie przepisów art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a. Tak więc rozstrzygając sprawę w oparciu wskazane w art. 1 § 2 ww. ustawy z 25 lipca 2002 r. kryterium – Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy z 28 listopada 2003 r. Nie narusza także przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ani jakiekolwiek innego przepisu obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 oraz 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 tej ustawy Sąd skargę oddalił.