II SA/Bd 502/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], nr [...].JW, Burmistrz K. ustalił dla [...] lokalizację inwestycji celu publicznego – zmianę zagospodarowania terenu polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] – nr projektu [...], na terenie części działki nr [...], obręb słupowa, gm. K.. W rozstrzygnięciu stwierdzono m.in., że dopuszcza się budowę wieży wolnostojącej o wysokości do 56 m nad poziomem terenu wraz z trzema antenami sektorowymi pracującymi na częstotliwościach 900 MHz, wysokości zawieszenia 53,3 m n.p.t., o maksymalnym pochyleniu głównej wiązki 6°, azymutach promieniowania 0°, 120° i 240°, o maksymalnej równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej więcej niż 1000W i mniej niż 2000W, przy zachowaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, ponad 70m od środka elektrycznego. Organ stwierdził, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w ustawie z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 – dalej "u.i.o.ś.") i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 – dalej "rozporządzenie z 10.09.19"). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w promieniu 70 m od projektowanej wieży, na kierunku głównej wiązki promieniowania każdej anteny, czyli na wysokości zawieszenia anten na maszcie, uwzględniając maksymalne pochylenie wiązek, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, ani inna realizowana lub zrealizowana inwestycji radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna (działka inwestycyjna nie wchodzi również w skład obszaru Natura 2000 i nie jest bezpośrednio związana z jego ochroną). W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym m.in. przez J. S. (skarżącego), podniesiono, że konstrukcja wieży ma powstać ok 60 m. od bloku mieszkalnego, w którym mieszkają osoby starsze i dzieci, a więc osoby szczególnie wrażliwe na negatywne oddziaływanie promieniowania. Odwołujący wskazali, że inwestycja zaburzy krajobraz i obniży jakość życia lokalnej społeczności. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu okoliczności faktycznych sprawy oraz treści m.in. art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 ust. 2, art. 56 oraz art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 – dalej "u.p.z.p." organ odwoławczy stwierdził, że zamierzona inwestycja należy do kategorii inwestycji celu publicznego i nie wymaga spełnienia wymogu kontynuacji funkcji i zasady dobrego sąsiedztwa. Wskazał, że w jego ocenie decyzja I instancji zawiera wszystkie przewidziane w art. 54 u.p.z.p. elementy, a sama inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, przez co nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał za subiektywne i niepoparte dowodami. Stwierdził nadto, że wymagania dotyczące ochrony osób trzecich zostały opisane w decyzji Burmistrza, przy czym nie określa się w tej decyzji, jak te warunki mają zostać spełnione, co podlega badaniu na dalszych etapach postępowania. SKO wskazało, że sprzeciw mieszkańców nie może stanowić podstawy odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej, jeżeli inwestycja spełnia wymagania określone w przepisach prawa i nie narusza przepisów odrębnych. W skardze na powyższą decyzję J. S. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez brak samodzielnej, dokładnej analizy, czy zamierzona inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco wpływać na środowisko, - art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez brak uszczegółowienia obsługi infrastrukturalnej i komunikacyjnej inwestycji, - art. 7, 77 § 1 u 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i dokonanie błędnej analizy okoliczności istniejących w sprawie, co znalazło swoje odzwierciedlenie w brakach uzasadnienia decyzji; a nadto poprzez niezastosowanie ww. przepisów, albowiem zamierzona instalacja wykracza swoim oddziaływaniem na środowisko poza teren inwestora, - art. 8 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób bezstronny i w oparciu tylko o materiały inwestora, a nie również te zgromadzone z urzędu, - art. 141 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niewykazanie, że oddziaływanie inwestycji nie będzie powodować pogorszenia stanu środowiska i zagrożenia życia i zdrowia, - art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez niewyjaśnienie, czy teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym wymaga zgody na zmianę gruntów rolnych i leśnych na cle nierolnicze i nieleśne. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie ww. zarzutów, podnosząc, że w decyzjach nie dokonano prawidłowej oceny złożonego wniosku w kontekście wpływu inwestycji na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi, a także nie udowodniono, że inwestycja nie zalicza się do tych wymienionych w rozporządzeniu z 10.09.19 r. Wskazał, że szczątkowo tylko organ odniósł się do tego, czy teren objęty inwestycją wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") doprowadziła Sąd wniosku, że skarga jest zasadna, choć jej argumentacja jedynie w części okazała się trafna. Przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca decyzję Burmistrza K. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zasadniczo spór między stronami sprowadził się do tego, czy w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją lokalizacyjną organy obu instancji prawidłowo oceniły wpływ inwestycji na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi oraz czy zasadnie uznały, że inwestycja ta nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na to środowisko. Zanim Sąd odniesienie się do wyżej opisanego problemu, wyjaśnienia wymaga kwestia innego, podstawowego naruszenia prawa procesowego, którego zaistnienie na gruncie zaskarżonej decyzji Sąd rozpoznający sprawę dostrzegł z urzędu. Z treści art. 107 § 3 k.p.a., wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek zawarcia w decyzji organu odwoławczego uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie, oraz zawierać odniesienie się do zarzutów przedstawionych przez strony w toku postępowania odwoławczego. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zasadzie tej nie będzie odpowiadać takie postępowanie, w którym występują sprzeczne interesy stron, a organy prowadzące postępowanie bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Uzasadnienie jest zatem istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie budzi ponadto wątpliwości, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania stron i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji, rozpoznając sprawę w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Granice postępowania odwoławczego wyznaczają zasady postępowania administracyjnego, w tym, zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta rozwinięcie swoje znajduje w art. 77 § 1 k.p.a., jak też w art. 80 k.p.a. Analiza zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim jej uzasadnienia, wskazuje, że organ odwoławczy w zasadzie w ogóle nie rozpoznał sprawy z wniosku inwestora ponownie w sposób merytoryczny. W ocenie Sądu organ odwoławczy ograniczył się do formalnej czynności utrzymania decyzji I instancji w mocy, nie pochylając się nad okolicznościami faktycznymi towarzyszącymi rozpoznawanej sprawie. Chodzi tu przede wszystkim o specyfikę zamierzonej inwestycji (jej parametry, cechy funkcjonalne) i to, w jaki sposób będzie ona oddziaływać na środowisko, przede wszystkim zaś – czy oddziaływanie to będzie na tyle znaczące, że inwestycja winna zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 10.09.19 r. (w tej kwestii Sąd szerzej wypowie się w dalszej części uzasadnienia). Nie można bowiem uznać, by rozstrzygnięcie, którego uzasadnienie składa się w dominującej części z przytoczenia przepisów dotyczących decyzji o lokalizacji celu publicznego oraz teoretycznych rozważań właściwych tym decyzjom, pozwalało na poznanie toku rozumowania organu odwoławczego rozstrzygającego w przedmiocie konkretnie przecież określonej inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ograniczył się w istocie do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p., a sama inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi i brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe wskazuje na szablonowy charakter uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nieodnoszący się do realiów konkretnej, rozpoznawanej powtórny raz w sposób merytoryczny sprawy. Znamienne jest to, że całą powyższą część uzasadnienia odnoszącą się do rozpatrywanej sprawy, Sąd był w stanie przytoczyć w części historycznej niniejszego uzasadnienia, która przecież w swej istocie ma być jedynie zwięzłym przedstawieniem stanu sprawy (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Również odniesienie się SKO do zarzutów odwołania, sprowadzające się do – skądinąd słusznego – stwierdzenia, że protest lokalnej społeczności nie może być przyczyną odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wyczerpało obowiązku organu odwoławczego do wyłożenia w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których argumentacja odwołania jest według niego niezasadna. W odwołaniu, a za odwołaniem również w skardze, poruszono bowiem konkretną i istotną kwestię rzutującą na zasadność ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. odległości miejsc dostępnych na ludności od planowanej konstrukcji. Organ nie przytoczył w tym miejscu ani treści stosownych przepisów rozporządzenia z 10.09.19 r., ani też parametrów planowanej inwestycji (równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny) istotnych ze względu na jej odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Nie wyjaśnił, jak kształtuje się relacja parametrów planowanej inwestycji do jej usytuowania względem pobliskich obiektów mieszkalnych, i czy ma ona wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia w kontekście wpływu przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie zarzut odwołania został przemilczany. Mając powyższe na uwadze Sąd dopatrzył się naruszenia przez SKO przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 k.p.a., zasady postępowania dowodowego określonego w art. 7, art. 8 § 1, art. 77 §1 oraz 80 k.p.a., jak również – niejako w efekcie - normy zawartej w art. 107 § 3 k.p.a. Konsekwencją powyższego było wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przechodząc zaś do kwestii stanowiącej przedmiot sporu między stronami, a więc prawidłowości oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w sposób znaczący stwierdzić najpierw należy, że stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązkiem organu jest zatem m.in. dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 u.i.o.ś. w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane, zgodnie z art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). W związku z tym, że przedmiotem kontroli sądowej była prawidłowość postępowania dotyczącego decyzji lokalizacyjnej dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, odwołać należy się do przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia środowiskowego, które to przepisy określają parametr mocy promieniowanej izotropowo inwestycji oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, kwalifikujący dane zamierzenie jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7) oraz przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8). Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W myśl zaś § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W rozpoznawanej sprawie zamierzona inwestycja polegać ma na budowie bazowej stacji telefonii komórkowej o wysokości całkowitej 55,95 m, wyposażonej m.in. w trzy anteny sektorowe pracujące w częstotliwościach 900 MHz o maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny większej niż 1000 W i mniejszej niż 2000 W (w dokumencie "Kwalifikacja przedsięwzięcia - Instalacja Radiokomunikacyjna [...]" określa się moc 1989 W dla każdej z anten). Poprzeć należy zarzut skargi dotyczący braku jakichkolwiek rozważań organu odwoławczego co do kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia jako zawsze lub potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko. Koresponduje to z wcześniejszymi uwagami na temat braków uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie powołał ww. parametrów anten oraz nie odniósł ich do przywołanych regulacji rozporządzenia. Przede wszystkim nie przeanalizował występowania miejsc dostępnych dla ludzi i w jakich odległościach od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Nie ma znaczenia, że w treści Kwalifikacji przedsięwzięcia stwierdzono, iż miejsca dostępne dla ludzi występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (podrozdział 3.1. "Interpretacji wyników"), oraz że zamierzona stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Złożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu - jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega jego ocenie. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). To zaś oznacza, że także dokument złożony przez stronę w postaci Kwalifikacji przedsięwzięcia podlega weryfikacji w toku postępowania dowodowego, a wyniki tej weryfikacji winny znaleźć wytłumaczenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę. Takiej analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło. Zasadne zatem okazały się te zarzuty skargi, które skoncentrowane były na braku analizy charakteru inwestycji pod względem jej oddziaływania na środowisko, jako okoliczności istotnej dla wyniku sprawy. Chybione jednak okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w u.p.z.p. (art. 54 pkt 2 lit. c oraz art. 50 ust. 1 u.p.z.p.) Na etapie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wystarczające jest określenie, że zaopatrzenie w energię elektryczną odbywać się będzie projektowanym przyłączem na warunkach gestora sieci – szczegółowe ustalenia w tym zakresie właściwe są dalszemu etapowi inwestycyjnemu (pozwolenie na budowę). Co się tyczy kwestii zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze – zgodnie z art. 50 ust. 1a u.p.z.p. do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jakim niewątpliwie jest inwestycja zamierzona, nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., do którego odsyła art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Kwestia ta została zresztą rozstrzygnięta postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...], powołanym w decyzji lokalizacyjnej. Przywołany w skardze art. 141 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1219) jest zaś przepisem ogólnym względem przywołanych przepisów rozporządzenia z dnia 10.09.19 r. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), wedle których ocenia się maksymalne dopuszczalne poziomy oddziaływania urządzeń radiokomunikacyjnych. Zarzut jego naruszenia był zresztą gołosłowny. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania w postaci wpisu (500 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę ocenę prawną wynikającą z niniejszego uzasadnienia.