II SA/Bd 503/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...] postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 18 kwietnia 2011r. F. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...]. W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z akt sprawy, skarga złożona przez F. S. dotyczy uchwały, podjętej przez Radę Miejską w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...], w związku z nieudzieleniem przez ten organ odpowiedzi na pisma skarżącego a także działania podjęte przez Burmistrza w sprawie drogi gminnej w [...]. Uchwała będąca przedmiotem niniejszej skargi, podjęta została zatem w konsekwencji rozpatrzenia przez Radę Miejską w [...] skargi powszechnej, wniesionej przez F. S. w trybie regulowanym przepisami działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych, tryb "ogólnoskargowy" jest postępowaniem jednoinstancyjnym, zakończenie którego poprzez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie stwarza możliwości uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Innymi słowy w przypadku wniesienia skargi powszechnej nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, nie wszczyna się także postępowania odwoławczego. Regulacja taka dotyczy również przypadków, w których zawiadomienie o załatwieniu sprawy przyjmuje postać uchwały organu rady gminy, czy też jak w omawianym przypadku rady miasta ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005). Wskazać należy ponadto, że orzecznictwo zwraca uwagę na to, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie działu VIII kpa (art. 227 i nast.) są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia sprawy, jak czynności innych organów wymienionych w tym dziale (art. 229 k.p.a.), które nie podejmują uchwał w ramach przypisanych sobie prawnych form działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mowa w dziale VIII kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów (post. NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, ze względu na niewłaściwość, orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z treścią art. 247 ww. ustawy., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym. Z tego względu Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.