II SA/Bd 503/14

Dnia 10 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty z tego tytułu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 40 ust. 1, 2 pkt 2 i ust. 3, 5, 11, 13a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260), § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) oraz § 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 uchwały nr XVII/318/11 Rady Miasta [...]z 23 listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych na terenie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 281, poz. 2885), zezwolił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w celu umieszczenia przyłącza elektroenergetycznego SN 15 kV urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego o powierzchni 302,50 m² od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. oraz ustalił z tego tytułu opłaty w łącznej wysokości 63 525,00, po 21 175,00 zł rocznie za lata 2014, 2015 i 2016. Nadto organ określił, że opłatę za rok 2014 należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, kiedy decyzja stała się ostateczna, natomiast pozostałe opłaty należy uiścić, odpowiednio do 15-go stycznia 2015 r. i do dnia 15-go stycznia 2016 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że decyzja została wydana zgodnie z wnioskiem strony, w nawiązaniu do decyzji nr [...] r., stanowiącej zezwolenie na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego i dotyczy przyłącza elektroenergetycznego SN 15kV. W dalszej części organ wyjaśnił sposób ustalenia wysokości opłat, powołując się na stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego ustalonej na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 uchwały nr XVII/318/11 Rady Miasta [...] z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych na terenie [...] (Dz.Urz. Woj. [...]., Nr 281, poz. 2885). W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. w B. zaskarżyła decyzję w części dotyczącej wysokości opłat za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym, wnosząc jednocześnie o obniżenie wysokości ustalonych stawek na poziomie maksymalnie 20,00 zł na 1 m². Uzasadniając swoje stanowisko strona odwołująca się podniosła, że ustalona opłata jest rażąco wygórowana i wyższa od tej ustalonej poprzednią decyzją z 2010 r. o 1400 %. W ocenie Spółki, ustalenie opłaty na tak wysokim poziomie nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego, bowiem celem tych opłat jest pokrycie kosztów ponoszonych przez zarządców drogi w związku z obowiązkiem pełnej gotowości do usuwania ewentualnych zagrożeń i zabezpieczeniem obszaru stanowiącego zagrożenie dla uczestników ruchu. Zarządca drogi tymczasem od momentu umieszczenia przez stronę przyłącza elektroenergetycznego SN 15kV, tj. od 2008 r. nie ponosił żadnych dodatkowych kosztów. Odwołująca się spółka zwróciła uwagę, że w związku z rozwojem, zmuszona była do ułożenia we własnym zakresie 2,6 m kabla do wskazanej przez [...] lokalizacji. Budżet tych prac przekroczył 1 mln złotych. Wskazano, że Spółka inwestuje w najnowsze rozwiązania technologiczne, z roku na rok zwiększając zatrudnienie i daje pracę ponad 100 osobom, zwiększając przy tym wpływy do budżetu miasta. Podsumowując, strona wskazała, że wysokość opłaty nie ma żadnego związku przyczynowego z celem, jakiemu ma ona służyć, a ustalenie stawki w wysokości 70,00 zł za 1 m², służy wyłącznie uzyskaniu przez Gminę [...] dodatkowych środków pieniężnych w budżecie kosztem przedsiębiorców mających aspiracje do inwestowania i tworzenia nowych miejsc pracy na terenie Miasta [...]. Nakładanie tak wysokich stawek stanowi zdaniem strony naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych, tym bardziej, że chociażby w[...], czy [...], stawki te są znacznie niższe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji w prawidłowy sposób ustalił wysokość należnej opłaty. Skoro liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy przyłącza elektroenergetycznego SN 15 kV wynosi 302,50 m², a stawka opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego określona w punkcie 21 załącznika do uchwały nr XVII/318/11 Rady Miasta [...] z dnia 23 listopada 2011 r. wynosi rocznie, zarówno w stosunku do dróg gminnych i powiatowych, jak i wojewódzkich i krajowych - 70,00 zł, wysokość tejże opłaty za poszczególne lata należało ustalić następująco: • za rok 2014: 302,50 m² x 70,00 m² = 21 175 zł, • za rok 2015: 302,50 m² x 70,00 m² = 21 175 zł, • za rok 2016: 302,50 m² x 70,00 m² = 21 175 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że przedmiotowa uchwała nr XVII/318/11 Rady Miasta [...] z dnia 23 listopada 2011 r. jest aktem prawa miejscowego, które stanowi konstytucyjne źródło prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym i nie jest skierowana do indywidualnego adresata, zaś postanowienia i regulacje tejże uchwały stanowią źródło prawa dla organów administracji rozstrzygających w sprawach obywateli. Skoro przepis prawa wskazuje na określoną stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego, zdaniem Kolegium zobligowane jest ono tę stawkę stosować, a decyzja w przedmiocie ustalenia wysokości stawki opłaty nie ma przy tym charakteru uznaniowego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w ocenie organu nie może mieć znaczenia fakt, iż wysokość opłaty ustalona w poprzedniej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego z roku 2010 była o 1400 % niższa. Decyzja ta została bowiem wydana, gdy obowiązywała poprzednia uchwała nr XXV/622/04 Rady Miasta [...] z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych na terenie [...] (Dz.Urz. Woj.Kuj-Pom. Nr 61, poz. 1070 ze zm.), która przewidywała stawkę opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rocznej wysokości 5,00 zł/m², zarówno dla dróg gminnych i powiatowych, jak i wojewódzkich i krajowych, a nie 70 zł/m². Rada Miasta [...], jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, korzystając z przyznanych jej kompetencji była uprawniona do podwyższenia tych stawek, co uczyniła w uchwale nr XVII/318/11 z dnia 23 listopada 2011 r. W skardze do sądu [...] Sp. z o.o. w B. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 40 ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) o drogach publicznych, poprzez jego niezastosowanie, a w szczególności nieuwzględnienie: • kategorii drogi, gdyż stawki opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Prezydent Miasta [...] są aż trzykrotnie wyższe, niż stawki opłat za zajęcie dróg krajowych zarządzanych przez GDDKiA, • rodzaju elementu zajętego pasa drogowego, gdyż stawka w wysokości 70,00 zł za 1 m ² za zajęcie pasa drogowego stosowana jest bez względu na fakt, czy doszło do zajęcia jezdni, chodnika, pobocza, gruntu pod jezdnią bądź pozostałych elementów pasa drogowego, • rodzaju urządzenia umieszczonego w pasie drogowym, gdyż w drogach, których zarządcą jest Prezydent Miasta [...] umieszczone są urządzenia elektroenergetyczne, które zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią cel publiczny oraz sprzyjają społeczno-gospodarczemu rozwojowi terenów zenergetyzowany; 2. § 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z punktem 2 załącznika do uchwały nr XVII/318/11 Rady Miasta [...] z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych na terenie [...] (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. Nr 281, poz. 2885) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy, jednocześnie wskazując, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, który przewiduje, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5. me może przekroczyć 200 zł. Zdaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując decyzję organu pierwszej instancji, nie uwzględniło wszystkich wymaganych kryteriów ustawowych, narzucając jedną, kategoryczną i do tego wyższą od poprzedniej o 1400 % stawkę opłaty, bez względu na to, czy lokalizacja urządzenia w pasie drogowym ma miejsce w poprzek drogi, czy też wzdłuż drogi i nie zważając, czy będzie ono umiejscowione w jezdni, pod jezdnią, nad jezdnią, czy też poza jezdnią. Skarżąca zwróciła również uwagę na cel opłat za zajęcie pasa drogowego, którym jest pokrycie kosztów ponoszonych przez zarządców drogi w związku z obowiązkiem pełnej gotowości do usuwania ewentualnych zagrożeń i zabezpieczeniem obszaru stanowiącego zagrożenie dla uczestników ruchu. Zarządca drogi tymczasem od momentu umieszczenia przez stronę przyłącza elektroenergetycznego SN 15kV, tj. od 2008 r. nie ponosił żadnych dodatkowych kosztów. Tym samym, ustalenie opłaty na tak wysokim poziomie nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Podsumowując, podobnie jak w odwołaniu, skarżąca wskazała, że wysokość opłaty nie ma żadnego związku przyczynowego z celem, jakiemu ma ona służyć, a ustalenie stawki w wysokości 70,00 zł za 1 m², służy wyłącznie uzyskaniu przez Gminę [...] dodatkowych środków pieniężnych w budżecie kosztem przedsiębiorców mających aspiracje do inwestowania i tworzenia nowych miejsc pracy na terenie Miasta[...]. Nakładanie tak wysokich stawek stanowi zdaniem Strony naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych, tym bardziej, że chociażby w[...], stawki te są znacznie niższe. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoją decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Kwestie podnoszone przez skarżącą w skardze były przedmiotem rozpoznania w postępowaniu przed organem odwoławczym i zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m. in. poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami (zwana dalej p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do zgodności z prawem materialnym jak i co do zachowania przy jej wydaniu przepisów postępowania procesowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Stosownie do art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej, a zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z wymienionym potrzebami, pobiera się opłatę, ustalaną jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok, opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (art. 40 ust. 3 i ust. 5 cyt. ustawy). Dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego, z tym że stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, nie mogą przekroczyć 200 zł. W sprawie nie jest sporna kwestia powierzchni zajętego pasa drogowego - ul. [...] - w celu umieszczenia przyłącza elektroenergetycznego SN 15 kV urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, czy też okresu tego zajęcia, jak również samego obowiązku uiszczania opłat z tego tytułu, natomiast oś sporu dotyczy określenia wysokości opłaty za zajęcie 1m² w trybie art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych, który to przepis zdaniem skarżącej spółki winien podlegać interpretacji i zastosowaniu w niniejszym postępowaniu. W tym kontekście zwrócić należy przede wszystkim uwagę, iż przepis art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż przy ustalaniu stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego uwzględnia się: • kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; • rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; • procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; • rodzaj zajęcia pasa drogowego; • rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Co jednak najistotniejsze, adresatem tego przepisu nie jest organ administracji pełniący rolę zarządcy drogi, natomiast przepis ten adresowany jest do organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego, które w drodze uchwały, ustalają dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Jak wynika z akt sprawy Rada Miasta [...] podjęła stosowną uchwałę nr XVII/318/11 w dniu 23 listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych na terenie[...]. Z § 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z punktem 2 załącznika do tejże uchwały wynika, że stawka opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wynosi rocznie, zarówno w stosunku do dróg gminnych i powiatowych, jak i wojewódzkich i krajowych - 70.00 zł. Bez wątpienia uchwała nr XVII/318/11 Rady Miasta [...] z dnia 23 listopada 2011 r. jest aktem prawa miejscowego, które stanowi konstytucyjne źródło prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), przy czym uchwała ta została podjęta na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych. Zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym i nie jest skierowana do indywidualnego adresata, zaś postanowienia i regulacje tejże uchwały stanowią źródło prawa dla organów administracji rozstrzygających w sprawach obywateli. W takiej sytuacji organy administracji publicznej, w tym również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, zgodnie z wyrażoną w art. 6 K.p.a. zasadą praworządności, dlatego też w sytuacji gdy przepis prawa wskazuje na określoną stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego, organ administracji zobligowany jest tę stawkę zastosować. Decyzja w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego nie ma przy tym charakteru uznaniowego, natomiast sprowadza się do zastosowania przepisów prawnych regulujących wyraźnie sposób obliczenia i wysokość określonej stawki opłaty. W przedmiotowej sprawie nie można zatem zarzucić naruszenia art. art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych z tej chociażby przyczyny, iż to nie organ wydający zaskarżony akt, jest adresatem normy prawnej wynikającej z tego przepisu. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż kwestionowanie zgodności z prawem uchwały nr XVII/318/11 Rady Miasta w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dróg publicznych na terenie[...], może nastąpić w trybie orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, co należy do kompetencji sądów administracyjnych, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednak podlega odrębnemu (z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy) zaskarżeniu. Zaakceptować również należy przeprowadzony przez organy administracji sam proces obliczeniowy mający na celu określenie konkretnej kwoty tytułem opłaty za zajęcie pasa drogowego. Status przyłącza elektroenergetycznego SN 15 kV jako urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego również nie budzi wątpliwości w kontekście brzmienia § 140 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), z którego wynika, iż infrastrukturę techniczną niezwiązaną z drogą stanowią m.in. linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne. Skarżąca spółka wnosiła natomiast o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego - ul. [...] w celu umieszczenia przyłącza elektroenergetycznego SN 15 kV - urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego o powierzchni 302,50 m² na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Wprawdzie wniosek ten nie zawierał informacji, o których mowa w punkcie 2 i 3 ust. 2 § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. Nr 140, poz. 1481, tj. celu zajęcia pasa drogowego, oraz lokalizacji i powierzchni zajętego pasa drogowego, jednakże w związku z tym, iż we wniosku jednoznacznie stwierdzono, iż dotyczy on "przedłużenia" decyzji[...], która wydana została przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] - Zastępcę Dyrektora ds. Technicznych Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w [...] w dniu [...]r. i wskazywała na cel zajęcia pasa drogowego, lokalizację i powierzchnię zajętego pasa drogowego, słusznie Kolegium uznało, iż spełnia on wymogi, o których mowa w cyt. rozporządzeniu, stanowiąc kontynuację wcześniej składanych wniosków. Mając więc na uwadze, iż liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy przyłącza elektroenergetycznego SN 15 kV wynosi 302,50 m², a stawka opłaty za zajęcie 1m² pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego określona w punkcie 2 załącznika do uchwały nr XVII/318/11 Rady Miasta [...] z dnia 23 listopada 2011 r. wynosi rocznie, zarówno w stosunku do dróg gminnych i powiatowych, jak i wojewódzkich i krajowych - 70,00 zł, opłata z tego tytułu została obliczona prawidłowo wobec określenia jej wysokości w kwocie 63 525,00 zł, tj. po 21 175,00 zł rocznie za lata 2014, 2015 i 2016. W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie mógł dokonać merytorycznej kontroli mającego w sprawie zastosowanie aktu prawa miejscowego przewidującego określone stawki opłat za zajęcie pasa drogowego, gdyż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.