II SA/Bd 505/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz W. P. kwotę [...] ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. (Nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. przyznał skarżącemu W. P. na rok 2018 następujące płatności: – jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł, – płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł, – płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł, - płatność dla młodych rolników w wysokości [...] zł, - płatność do powierzchni upraw ziemniaków skrobiowych w wysokości [...] zł, – płatność do powierzchni uprawy buraków cukrowych w wysokości [...] zł. Odnośnie płatności za zazielenienie organ, dokonał jej pomniejszenia mając na uwadze, że wnioskodawca nie zapewnił, by przynajmniej 5 % gruntów ornych było obszarem proekologicznym. Powierzchnia zatwierdzonych gruntów ornych w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosi bowiem [...] ha, minimalna zatem powierzchnia obszaru proekologicznego (po zastosowaniu współczynnika konwersji) wynosi [...] ha. Ustalony natomiast obszar proekologiczny zajmuje powierzchnię 0,0000 ha - 0%. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że nie miał zamiaru deklarowania na tej samej działce – na tej samej powierzchni zazielenienie oraz praktyki dodatkowe w wariancie 1.1 PRSK. Miał bowiem świadomość, że doprowadzi to jego gospodarstwo do strat finansowych. Podniósł, że ten błąd był łatwy do weryfikacji – zwłaszcza, iż z uwagi na dostrzeżone przez pracowników Agencji liczne braki zmuszony złożyć wniosek o płatności w kilku wersjach. Wyjaśnił też, że w planie rolnośrodowiskowym na rok 2018 nie miał zaplanowanego wysiewu międzyplonu i stan rzeczywistych upraw można było skontrolować poprzez lustrację działek. W wyniku rozpoznania odwołania wydana została w dniu [...] kwietnia 2019 r. zaskarżona decyzja (Nr [...]), którą Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnośnie płatności za zazielenienie organ wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityk rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r. str. 608 z późn. zm., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013") na wszystkich kwalifikujących się hektarach w rozumieniu art. 32 ust. 2 – 5 rolnicy uprawnieni do płatności w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej muszą przestrzegać praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, o których mowa w ust. 2 niniejszej artykułu, lub praktyk równoważnych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Zgodnie z ust. 2 lit. c) cytowanego artykułu praktyką rolniczą korzystną dla klimatu i środowiska jest utrzymywanie na użytkach rolnych obszaru proekologicznego. Stosownie do art. 46 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 w przypadku gdy grunty orne gospodarstwa rolnego obejmują więcej niż 15 hektarów, rolnik zapewnia, aby od dnia 1 stycznia 2015 r. obszar odpowiadający przynajmniej 5 % gruntów ornych gospodarstwa rolnego był obszarem proekologicznym. W przypadku, gdy rolnik nie utrzymuje powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5 % powierzchni gruntów ornych, wówczas zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazielenienia zmniejsza się o dziesięciokrotność obszaru ekologicznego, którego istnienia nie stwierdzono. Kary administracyjne w odniesieniu do płatności z tytułu zazielenienia określa art. 28 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014. Organ podniósł, że o tym, jakie obszary uznawane są za obszary proekologiczne stanowi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2015 r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów (Dz. U. poz. 354 z późn. zm.). Organ przywołał też brzmienie § 8 ust. 2 pkt 1 lit. b) w/w rozporządzenia, który stanowi, że za obszary proekologiczne uznaje się obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli rolnik nie ubiega się o przyznanie do tych obszarów płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej z tytułu realizacji zobowiązania, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487) – tj. zobowiązania w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne", jeżeli w danym roku na tych obszarach rolnik jest obowiązany uprawiać międzyplony w celu realizacji tego zobowiązania. Organ podniósł, że z zawartej we wniosku deklaracji skarżącego jednoznacznie wynika, iż zgłosił on realizację praktyki dodatkowej w ramach pakietu 1 działania rolno- środowiskowo – klimatycznego. Potwierdzają to wpisy w kolumnie nr 9 "Oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych", które wskazują na realizację przez rolnika praktyki dodatkowej na zgłoszonych do płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej działkach rolnych F1 i I1 poprzez wysiew międzyplonu. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku kolumna 9 jest wypełniana m.in. w przypadku realizacji przez rolnika praktyki dodatkowej w ramach pakietu 1 działania rolno-środowiskowo-klimatycznego, o której mowa w punkcie I załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. poz. 415 z późn. zm.). Praktykami dodatkowymi, które podlegają realizacji przez rolnika w ramach pakietu 1 "Rolnictwo zrównoważone" najpóźniej w czwartym roku realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego mogą być: wysiew międzyplonu, przyoranie słomy lub przyoranie obornika. Zestawiając ze sobą informacje zadeklarowane przez skarżącego we "Wniosku o przyznanie płatności na rok 2018" z danymi dotyczącymi obszarów proekologicznych, zawartymi w "Oświadczeniu o powierzchni obszarów proekologicznych" organ stwierdził, że na powierzchni jednej działki ewidencyjnej wykazanej we wniosku skarżący prowadził uprawę międzyplonów, którą zgłosił również w ramach realizacji praktyki dodatkowej. Ze wskazanego rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2015 r. wynika, że w przypadku obszarów, na których prowadzona jest uprawa międzyplonów, uznaje się je za obszary proekologiczne wyłącznie pod warunkiem, że rolnik jednocześnie nie ubiega się o przyznanie do nich płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej z tytułu realizacji zobowiązania w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne", jeżeli rolnik jest zobowiązany do uprawy międzyplonów w celu realizacji tego zobowiązania. Wobec tego organ uznał, że skarżący nie był uprawniony do tego, aby we "Wniosku o przyznanie płatności na rok 2018" zadeklarować jako obszary proekologiczne obszary z uprawą międzyplonów, w stosunku do których ubiegał się o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej i na których była realizowana praktyka dodatkowa w ramach pakietu 1 w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy W. P. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. zarzucając naruszenie art. 4 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809 z 17 lipca 2014 r. ustanawiającej zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasad wzajemnej zgodności – poprzez nie zastosowanie tego przepisu. Zdaniem skarżącego, błąd jaki popełnił był łatwy do wykrycia przez organ w sytuacji, gdy wprost z przepisów prawa wynika, ze nie jest możliwe ubieganie się o przyznanie płatności w sposób przez niego zadeklarowany. Podniósł dodatkowo, że system wypełniania wniosku drogą elektroniczną jest dla niego skomplikowany. Popełnił przy wypełnianiu wniosku wiele błędów – o czym świadczy fakt jego kilkukrotnego poprawiania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym wyżej zakresie uznać należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zaznaczyć należy, że co do zasady Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że dokonywanie płatności odbywa się na wniosek strony i to strona deklaruje do których działek, jakich powierzchni i jakie płatności chce otrzymać. Zgodzić się należy z organem, że postępowanie o przyznanie płatności na rok 2018 jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego, a decyzje w sprawie przyznania płatności organ wydaje w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane przez producenta rolnego we wniosku jak i również wszelkich zmianach i korektach tego wniosku. Jednak należy zwrócić uwagę, że w przepisach przewidziano w pewnych okolicznościach możliwość poprawienia, zweryfikowania wniosku. Nie można przy tym przyjąć, że organ administracji dokonując kontroli wniosków ograniczony jest do ich oceny tylko pod kątem nieprawidłowości mogących skutkować przyznaniem nienależnej płatności. Organ zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek strony w zakresie przysługujących mu uprawnień. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 (a więc z uwzględnieniem przepisów prawa unijnego) do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a i art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Według ust. 3 art. 3 w/w ustawy strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że k.p.a. jest stosowany w ograniczonym zakresie, a ciężar dowodu co do okoliczności mających znaczenie dla płatności ciąży na stronie tj. rolniku składającym wniosek. Powyższe nie zwalnia jednak organów od przestrzegania określonych zasad postępowania. Przede wszystkim jest to zasada praworządności, która ma szeroki zakres znaczeniowy. Oznacza dokonywanie wykładni norm zgodnej nie tylko z literalnym brzmieniem ale przede wszystkim celem danej normy i jej funkcji w systemie prawa, uwzględnianie w procesie stosowania prawa zasad niedyskryminacji oraz proporcjonalności. Z kolei obowiązek rozpatrzenia, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego oznacza wykorzystanie, przy ocenie wniosku, wszelkich informacji i danych, którymi organ dysponuje z urzędu i które może pozyskać od innych organów, z uwagi na dane zawarte w zintegrowanym systemie działek i producentów rolnych. Powyższe koreluje z treścią art. 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014, zgodnie z którym, przy stosowaniu uproszczonych procedur tj. elektronicznym składaniu wniosku na dostarczonych formularzach i materiałach graficznych, przy kontroli administracyjnej powinny być wykorzystywane dane będące w zintegrowanym systemie danych oraz ze źródeł danych będących w dyspozycji władz krajowych do celów wniosków o płatność. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności na rok 2018 zaznaczył, że wnioskuje o przyznanie płatności na zazielenienie oraz płatności dodatkowej. Bezsporne jest także to, że skarżący wskazał we wniosku w części VII "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" w odniesieniu do działek oznaczonych F1 i I1 (zgłoszonych do płatności rolno – środowiskowo - klimatycznej) realizację praktyki dodatkowej poprzez wysiew międzyplonu, a w "Oświadczeniu o powierzchni obszarów proekologicznych" zadeklarował na tych działkach międzyplon EFA 14a i EFA 14a2 (z datą wysiewu [...].08.2018 r.). Skarżący podnosił w toku postępowania przed organami wyłącznie to, że nie był faktycznie zobowiązany w planie rolnośrodowiskowym do wysiewu międzyplonu i tylko pomyłkowo jedną działkę zgłosił do różnych płatności. W ocenie skarżącego taki sposób deklarowania działek do płatności pozostaje w jawnej sprzeczności z przepisami prawa – co powinno podlegać wyjaśnieniu przez organ przed rozpoznaniem wniosku. W niniejszej sprawie sporna jest zatem kwestia, czy w ramach prowadzonego na wniosek skarżącego postępowania organ (na podstawie obowiązujących przepisów prawa) prawidłowo uznał, że nie miał podstawy, a tym samym nie był zobowiązany do podjęcia czynności w zakresie wyjaśnienia zakresu wniosku złożonego przez skarżącego - co w konsekwencji doprowadziło do pomniejszenia płatności na zazielenienie. W ocenie Sądu organy obu instancji pominęły rozważania, czy w okolicznościach niniejszej sprawy nie należało zastosować art. 4 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L2014.227.69) - dalej zwane Rozporządzenie nr 809/2014. Stosownie do w/w przepisu rozporządzenia nr 809/2014 wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Pojęcie "oczywistego błędu" zawiera w sobie zarówno możliwość popełnienia go wskutek "oczywistej omyłki pisarskiej", jak i "oczywistej omyłki rachunkowej". Jednak w powołanym przepisie jest odniesienie do "oczywistych błędów", a więc nie można tego odnosić wyłącznie do omyłek pisarskich czy rachunkowych. Za oczywisty błąd można uznać również niespójność, sprzeczność czy przeoczenie. W ocenie Sądu zaklasyfikowanie błędu jako oczywistego może wystąpić niezależnie od sposobu, w jakim przeprowadzona została kontrola dokumentów. Przepis nie zawiera jakichkolwiek ograniczeń co do momentu ujawnienia błędu. Zasadniczym warunkiem jest to by dało się ustalić na podstawie samego wniosku o przyznanie płatności oraz złożonych wraz z nimi dokumentów oraz by nie można było Stronie przypisać złej wiary. Błąd jest oczywisty nie tylko, jeśli bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami wynika on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Stwierdzenie oczywistego błędu najczęściej bowiem wiąże się z porównaniem dokumentu nim obarczonym z dokumentem wolnym od błędu. Wskazany przepis (art. 4 rozporządzenia 809/2014) nakłada na organ obowiązek dokonania oceny czy błąd taki (oczywisty) wystąpił, na podstawie ogólnej oceny danego przypadku. Dodatkowo przepis wskazuje, że stwierdzenie oczywistych błędów może nastąpić pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Ten aspekt sprawy nie był przez organy w ogóle rozpatrzony. Organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów odwołania, w których skarżący powoływał się na działanie w błędzie. Sąd nie kwestionuje obowiązku organu dotyczącego rozpatrzenia wniosku zgodnie z zakresem w nim wskazanym. Jednak w ocenie Sądu kierując się zasadą praworządności należy - w razie wątpliwości - wyjaśnić zakres wniosku. W przedmiotowej sprawie wątpliwości organu powinno wzbudzić to, że w "Oświadczeniu o powierzchni obszarów proekologicznych" (stanowiącym ono integralną część wniosku o przyznanie płatności) oraz w złożonym organowi wniosku w części VII - w odniesieniu do tych samych działek (tej samej powierzchni) -zadeklarowano obszary proekologiczne oraz realizację zobowiązania w ramach działania rolno – środowiskowo – klimatycznego. A to pozostawało w sprzeczności z treścią § 8 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2015 r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów (Dz. U. poz. 354 ze zm.), z którego wynika, że za obszary proekologiczne uznaje się obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, jeżeli rolnik nie ubiega się o przyznanie do tych obszarów płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej z tytułu realizacji zobowiązania, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Samo zatem dokonanie przy numerze ewidencyjnym danej działki zapisów w kolumnach 8 i 9 części VII wniosku wskazuje, iż skarżący ubiegał się o przyznanie do określonej działki płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej, a więc wykluczone było wykazanie tej działki w "Oświadczeniu o powierzchni obszarów proekologicznych". W takich okolicznościach sprawy powinnością organów było rozważenie, czy sytuacja ta (deklarowanie danej działki w jednej części wniosku w sposób wykluczający jej prawidłowe zadeklarowanie w innej części wniosku) może być oceniona jako niespójność lub sprzeczność wniosku – dająca podstawę do zastosowania art. 4 rozporządzenia 809/2014. Wskazanie zaś przez skarżącego w odwołaniu na sytuację zaistnienia tegoż błędu winno skutkować wezwaniem skarżącego przez organ – stojący na straży praworządności - do sprecyzowania wniosku i rozstrzygnięcia sprawy po przedłożeniu ewentualnej korekty. Takiej pogłębionej oceny wniosku w kontrolowanej sprawie zabrakło. Nie dokonano jej w aspekcie kryteriów wynikających z art. 4 rozporządzenia 809/2014. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie Sąd uchylił na podstawie art. 135 p.p.s.a. także decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze naruszenie przez organ pierwszej instancji zasad określonych w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd uznał, że w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Rozpoznając sprawę ponownie rolą organu będzie dokonanie oceny podniesionych przez skarżącą argumentów w kontekście art. 4 rozporządzenia 809/2014 z uwzględnieniem sposobu dokonania wykładni przepisu wskazanej w uzasadnieniu oraz realiów i specyfiki niniejszej sprawy, dotyczącej realizacji zobowiązania rolno - środowiskowo - klimatycznego. O kosztach postępowania (w postaci wpisu) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.