II SA/Bd 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję W. G. D. B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] W. G. D. B. odmówił przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia B. P. przez okres 24 miesięcy tj. od dnia 1 września 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzekło o uchyleniu w/w decyzji W. G. D. B. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji własnej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], z uwagi na rozstrzygnięcie mocą niej sprawy, w wyniku rozpatrzeniu odwołania wniesionego z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżania. W decyzja z dnia [...] kwietnia 2010r. zawarto pouczenie o ostateczności decyzji i prawie zaskarżenia jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 10 maja 2010 r. G. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na w/w decyzję W. G. D. B. z dnia [...] listopada 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], wydanym po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. od decyzji W. G. D. B. z dnia 12 listopada 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji W przedmiotowej sprawie wydana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie nadzoru decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji (decyzji własnej z dnia [...] lutego 2010 r.) w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa). Należy wskazać, iż w orzecznictwie sadów administracyjnych utrwaliło się, że decyzja organu administracji państwowej wymienionego w art. 157 kpa stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest decyzją organu I instancji wydaną w trybie nadzoru (organ administracyjny działa jako organ nadzoru, a nie jako organ odwoławczy) i, że w związku z tym przysługuje od niej odwołanie w postępowaniu instancyjnym, a nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 1981 r. sygn. akt SA 472/81, ONSA 1981/1/21, postanowienie Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 11 czerwca 1981 r. SA 584/81). Tym samy należy uznać, iż w niniejszej sprawie, wbrew błędnemu pouczeniu zawartemu w decyzji z dnia 15 kwietnia 2010 r., nie przysługuje skarga do tutejszego Sądu. Wskazana decyzja bowiem, stwierdza nieważność innej decyzji z przyczyny wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest więc ona decyzją organu I instancji wydaną w trybie nadzoru, w stosunku do której przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniesienie zatem skargi do Sądu z pominięciem tegoż środka zaskarżania przesądza o niewyczerpaniu wymaganego przepisami prawa toku instancji. W związku z tym zaskarżenie do Sądu decyzji organu I instancji, zamiast rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji, stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 ppsa). Okoliczność zaś, że organ administracyjny błędnie pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., nie stanowi przeszkody do odrzucenie skargi, a jedynie stanowi okoliczność, która może być podnoszona jedynie we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jako uzasadnienie braku winy w niezachowaniu terminu. Na marginesie należy zaznaczyć, iż skarżący nie zastosowanie się nawet całkowicie do zawartego w decyzji z dnia 15 kwietnia 2010 r. wadliwego pouczenia co do sposobu jej zaskarżenia. Wniósł on bowiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję W. G. D. B. z dnia [...] listopada 2009 r., tymczasem tej decyzji błędne pouczenie w ogóle nie dotyczyło. Niemniej jednak także zaskarżenie decyzji W. G. D. B., jako decyzji organu I instancji, stanowi naruszenie wymaganego przepisami prawa toku instancji, i jest negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 ppsa). Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd przedmiotową skargę jako niedopuszczalną odrzucił.