II SA/Bd 514/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 4 października 2006r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Starosta N. skierował C. K. na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach co do jego stanu zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji C. K. wskazał, iż podda się badaniom, jednakże prosi o całkowite lub choćby częściowe partycypowanie przez organ w kosztach badania (250 zł.), bowiem nie jest on w stanie uiścić należności za wspomniane badania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, iż wystarczającą podstawę do skierowania na badania stanowiła informacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 2.01.2006r., o tym, że w trakcie badania lekarskiego stwierdzono u odwołującego się schorzenia mogące stanowić przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przy tym organ zwrócił uwagę, iż trudna sytuacja finansowa skarżącego nie może być podstawą wzruszenia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję C. K. wskazał, iż nie kwestionuje on zasadności decyzji Starosty N., ale skutki finansowe tej decyzji. Ustawodawca nie wskazał w jednoznaczny sposób, kto powinien ponosić skutki finansowe tego typu decyzji. Skarżący podniósł, iż to nie on wystąpił o badania, a organ i dlatego to właśnie organ powinien ponieść koszty badania. Ponadto wskazał, iż decyzję o skierowaniu na badanie odbiera jako szykanowanie przez ZUS. Posiadane schorzenie zdaniem skarżącego w żaden sposób nie wpływa na jego umiejętność prowadzenia pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15), w którym to rozporządzeniu wskazano przesłanki uzasadniające wydania takiej decyzji. Osobie, o której mowa wart. 122 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od egzaminatora, wniosku od organu kontroli albo zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności (§ 2 ust. 4 pkt 1-3 cyt. rozporządzenia). Skierowanie na badanie lekarskie może nastąpić także w sytuacji, gdy starosta poweźmie wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia danej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów (§2 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia). Wspomniany przepis § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia nie określa, od kogo taka informacja powinna pochodzić, ani w jakiej formie ma być przekazana. To od decyzji organu zależy czy uzna, że uzyskana informacja jest wystarczająca podstawą do skierowania na badania lekarskie. Ponieważ wydanie decyzji w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w cyt. § 2 ust. 5 jest fakultatywne, należało zatem zbadać czy uprawniony organ nie przekroczył granic swobodnego uznania. W decyzji o skierowaniu na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] podano w podstawie prawnej art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Należało zakreślić właściwy punkt. Błąd ten poprawiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując w podstawie prawnej prawidłowo art. 122 ust. 1 pkt 4 prawa o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie C. K. został skierowany na badania lekarskie w związku z pismem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Wydział Orzecznictwa Lekarskiego, w którym wskazano, że podczas badania lekarskiego stwierdzono u wyżej wymienionego schorzenia mogące stanowić przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organy obu instancji uznały, iż pismo ZUS stanowi informację, o której mowa w § 2 ust. 5 cyt. Rozporządzenia. W związku z powyższym należy wskazać, iż informacja pochodząca od organu rentowego, stanowi wiarygodną podstawę do skierowania na badanie lekarskie. Wydanie przez starostę decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie było uzasadnione tym bardziej, że, jak sam wskazał skarżący, ZUS przyznał mu rentę inwalidzką, orzekając częściową, okresową niezdolność do pracy, a w następstwie tego skierował do Starosty N. pismo z informacją, że podczas badań stwierdzono u C. K. schorzenia mogące stanowić przeciwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Należy w związku z tym zauważyć, iż nabycie przez skarżącego uprawnień rentowych ze względu na stan zdrowia może powodować istotne wątpliwości co do posiadania przez niego wymaganej sprawności. Skarżący kwestionuje głównie skutki finansowe decyzji, twierdząc przy tym, iż z ustawy prawo o ruchu drogowym nie wynika, na kim spoczywa ciężar zapłaty za badania. Wbrew poglądowi skarżącego, istnieje podstawa prawna nałożenia obowiązku pokrycia kosztów badania. Podstawą tą jest art. 122 ust. 6 ustawy, gdzie wskazano, że badanie lekarskie m.in. w przypadku, gdy kierujący pojazdem został skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia, co do stanu zdrowia, jest wykonywane na koszt osoby badanej. Uznając, zatem iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił.