II SA/Bd 518/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 02 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanowił zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Skarżący w następstwie doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wniósł o przyznanie prawa pomocy. Zwracając się o zwolnienie od kosztów sądowych podał, że wraz z żoną utrzymują się ze świadczeń emerytalnych. Miesięczny dochód ich wspólnego gospodarstwa domowego wynosi 2479,96 zł. Zainteresowany w motywach wniosku wyjaśnił, że legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wskazał na trudności z samodzielnym poruszaniem i wykonywaniem podstawowych czynności życiowych, albowiem jest osobą niedowidzącą i korzysta z pomocy opiekuna. Podał, że znaczną część swoich dochodów przeznacza na zakup leków i opłacenie zabiegów rehabilitacyjnych. Jako majątek wskazał mieszkanie. W sprawie zważono, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane na wniosek strony będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie wskazuje się, że przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zasadność żądania wnioskującego podległa badaniu w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jego możliwości finansowych. Jak wynika z oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, źródłem utrzymania skarżącego oraz jego żony są świadczenia emerytalne. Wysokość miesięcznego dochodu nieprzekraczającego 1300 zł brutto na osobę w rodzinie wskazuje, że spełniona została przesłanka materialna, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Co prawda, składający wniosek nie wyszczególnił wydatków związanych z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych, lecz bez wątpienia ponosi, czy to koszty utrzymania lokalu mieszkalnego, czy inne, związane z zaspokojeniem elementarnych potrzeb bytowych. Za uwzględnieniem wniosku w kontekście przesłanek przyznania prawa pomocy przemawia sytuacja zdrowotna, rodzinna oraz dochodowa wnioskującego, który jest niepełnosprawną osobą w podeszłym wieku ( 80 lat), uzależnioną od wsparcia ze strony osób trzecich. Ponadto nie zgromadził oszczędności, jak również nie dysponuje majątkiem, pozwalającym na uzyskiwanie potencjalnych przychodów. Reasumując, referendarz kierując się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczeniem życiowym oraz dostępną wiedzą na temat sytuacji skarżącego, ocenił indywidualną sytuację strony i przychylił się do rozpoznawanego wniosku. Zestawienie wysokości dochodów skarżącego i jego żony ze zwyczajowo ponoszonymi wydatkami na podstawowe potrzeby rodziny dotkniętej niepełnosprawnością, pozwala na zwolnienie wnioskującego od kosztów sądowych. Oznacza to, że zainteresowany nie będzie ich ponosić w związku z toczącą się sprawą z jego skargi przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, jak i przez sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z powyższym, na podstawie wskazanych przepisów, w oparciu o art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji . .