II SA/Bd 520/06

WyrokWSA w Bydgoszczy2007-04-17

Skład orzekający: Renata Owczarzak, Elżbieta Piechowiak, Anna Klotz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę może zostać przywrócone, jeśli strona nie wykazała, że nastąpiło to bez jej winy, a jedynie powoływała się na nieznajomość treści dokumentów i rzekome sfałszowanie oświadczenia?
Ratio decidendi
Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie narusza prawa. Przywrócenie terminu jest środkiem wyjątkowym i wymaga wykazania, że uchybienie nastąpiło bez winy strony, co oznacza brak nawet lekkiego niedbalstwa. Sama nieznajomość treści dokumentów lub twierdzenia o sfałszowaniu oświadczenia, bez wykazania przeszkody uniemożliwiającej terminowe działanie, nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu.
Stan faktyczny
E. J. złożyła skargę na postanowienie Wojewody odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Skarżąca powoływała się na niezgodność budowy z projektem, sfałszowanie jej zgody oraz brak możliwości zapoznania się z projektem. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu, uznając, że skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Po sprostowaniu błędnego pouczenia o trybie zaskarżenia, skarżąca wniosła skargę do WSA, podtrzymując zarzuty dotyczące sfałszowania oświadczenia.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę. Zasądzono ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata E. J. kwotę 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę, 2. zasądza ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata E. J. kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 - w tym 22% VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją Starosty I. z [...] 2005 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę i rozbudowę budynku gospodarczego o pomieszczenie mieszkalne przy ul. [...] w I., na działce [...] należącej do J. W. Decyzję doręczono E. J. [...] 2005 r. W dniu [...] 2005 r. E. J. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] 2005 r. nr [...]. Postanowieniem Wojewody [...] z [...] 2005 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskodawczyni uzasadniała wniosek niezgodnością budowy z projektem i udzielonym pozwoleniem na budowę oraz sfałszowaniem jej zgody na nadbudowę budynku. Wnioskodawczyni nie wskazywała na żadne przeszkody do wniesienia odwołania w terminie, ani okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu. Wskutek błędnego pouczenia p. E. J. złożyła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. i zarzuciła wydanemu postanowieniu, że nie uwzględniono faktu, że po otrzymaniu decyzji nie miała podstaw do podejrzeń, że wydane pozwolenie na budowę jest niezgodne z oświadczeniem podpisanym przez inwestora. Ponadto projektant nie przedłożył jej do wglądu projekt budowlanego a inwestor pomimo zgłoszonej prośby także odmówił udostępnienia projektu. Informację od inwestora o możliwości zapoznania się w urzędzie z dokumentami żaląca się uznała za niewystarczającą. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Postanowieniem Wojewody [...] z [...] 2006 r. sprostowano błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty I. z [...] 2005 r., wskazując na to, że p. W. sfałszował oświadczenie, na którego podstawie zostało wydane pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 i 2 K.p.a. przywrócenie terminu jest możliwe na prośbę zainteresowanego pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntował się pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może nastąpić, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., ISA/Gd 794/99). Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 maja 2005 r. skarżąca dowiedziała się o decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W. pozwolenia na budowę /v. zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji/. Powzięcie przez skarżącą wiadomości o treści decyzji miało zatem taki skutek, że od doręczenia tego pisma rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. Należy zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez organ orzekający w sprawie, iż skarżąca nie wykazała w niniejszym postępowaniu, że przekroczyła termin do wniesienia odwołania bez swojej winy. Twierdzenie, że opóźnienie w złożeniu odwołania wynikło z nieznajomości treści dołączonych do wniosku dokumentów, nie stanowi przesłanki do uznania uchybienia terminu za usprawiedliwiony. Wobec powyższego stwierdzić należy, że gdyby skarżąca przejawiła należytą staranność, była możliwość zachowania terminu do złożenia odwołania. Organ orzekający w sprawie na podstawie art. 59 K.p.a. prawidłowo zatem przyjął, że w świetle ustalonego stanu faktycznego nie można uznać, iż skarżąca bez swojej winy nie dokonała czynności w terminie. W tym stanie rzeczy, skoro podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło