II SA/Bd 520/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2014r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata P.Ł. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] Prezydent Miasta W., działając na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy M. D., na wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta W., orzekł o zatrzymaniu ww. prawa jazdy kategorii ABC (dokument nr: [...], druk nr: [...]) wydanego w dniu [...] czerwca 2012 r. przez Prezydenta Miasta W. W uzasadnieniu organ wskazał, że: W dniu [...] października 2012 r. do organu - Prezydenta Miasta W. wpłynął wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. z dnia [...] października 2012 r. o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego M. D. Do wniosku załączono kopię decyzji Nr [...] znak: [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o uznaniu M. D. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz kopię potwierdzenia odbioru ww. decyzji. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228), jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r., Nr 88, poz. 553 ze zm.). Wobec powyższych okoliczności Prezydent Miasta podał, że na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ wskazał również, że w dniu [...] października 2012 r. do organu wpłynął wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. z dnia [...] października 2012 r. o zawieszenie postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy M. D. w związku ze złożonym odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] uznającej ww. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Mając powyższe na względzie organ postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie w sprawie. Organ podał, że w związku z tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Nr [...] znak: [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, organ w dniu [...] listopada 2012 r. postanowieniem podjął zawieszone postępowanie. Organ wyjaśnił, że uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika. Zgodnie z art. 5 ust. 6 ww. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z wnioskiem o uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy występuje się, gdy: "1) ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub 2) nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego." Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem M. D. złożył odwołanie wnosząc o zmianę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że do 2009 r. wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego. Następnie popadł w kłopoty finansowe. Odwołujący podkreślił, że prawo jazdy jest mu niezbędne do podjęcia zatrudnienia w zawodzie kierowcy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zawiesiło postępowanie w sprawie, z uwagi na fakt, że wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie K 23/10 w przedmiocie konstytucyjności przepisu art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 97 § 2, art. 101 § 3 i art. 125 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, podjęło zawieszone postępowanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 5 ust. 5 oraz 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, to jest wniosku organu właściwego dla dłużnika o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, który między innymi uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego. Organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, jako organ właściwy złożył taki wniosek do Prezydenta Miasta W. o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wskazując na decyzję o uznaniu strony za dłużnika. Ponadto, wobec strony została wydana decyzja o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzja ta jest ostateczna. Organ podkreślił, że stosownie do art. 5 ust. 3b powołanej ustawy, uprawnia to stosowny organ do złożenia wniosku o zatrzymanie prawa jazdy. W ocenie organu odwoławczego, decyzję organu I instancji należy uznać za prawidłową. Organ wyjaśnił, że zasadność uznania odwołującego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie może być w niniejszym postępowaniu badana, gdyż zostało to rozstrzygnięte ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Podobnie nie mogą być brane pod uwagę okoliczności odnoszące się do sytuacji osobistej strony. Decyzja o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązania alimentacyjnego jest niezbędnym i koniecznym elementem dla wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W przypadku złożenia wniosku o zatrzymanie prawa jazdy i wykazania, iż prawomocną decyzją dłużnik został uznany za uchylającego się od zobowiązania alimentacyjnego organ właściwy do zatrzymania prawa jazdy jest zobowiązany do wydania decyzji o jego zatrzymaniu. Organ wyjaśnił, że decyzja ta jest decyzją związaną, a Prezydent, jak i organ II instancji nie mają podstaw do prowadzenia kontroli zasadności wniosku. Organ wskazał ponadto, że wydanie decyzji o uchyleniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może nastąpić stosownie do art. 6 ustawy, gdy ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Organ podał również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2014 r stwierdził, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 i 1548) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. W konsekwencji, zdaniem organu, decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. złożył M. D., zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym i wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Skarżący wskazał, że decyzja SKO we W. jest wadliwa, dlatego winna być uchylona. Podał, że nie sprawdzono, czy od 2012 r. zmieniły się okoliczności do zatrzymania prawa jazdy i czy są wpłacane alimenty na rzecz dzieci. W tym stanie rzeczy skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż problematyka związana z rozstrzyganiem o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy została uregulowana w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Od dnia 1 stycznia 2012 r., to jest w wyniku nowelizacji wprowadzonej na mocy ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 205, poz. 1212), uległa zmianie procedura, której rezultatem jest zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Począwszy od wspomnianej daty, wszczęcie postępowania w sprawie zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy, uwarunkowane jest ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie uznania tego dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ właściwy dłużnika, po otrzymaniu od organu właściwego wierzyciela stosownego wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dokonuje w tym zakresie oceny jego sytuacji materialnej zdrowotnej i życiowej, ustalanej w ramach wywiadu alimentacyjnego oraz złożonego przezeń oświadczenia majątkowego. W przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a mianowicie, gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego, odmawia złożenia oświadczenia majątkowego lub zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, lub też bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych, organ obowiązany jest wszcząć postępowanie dotyczące uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przed wydaniem takiej decyzji organ zobligowany jest zbadać, czy nie zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zgodnie bowiem z tym unormowaniem, decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się jeżeli przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się on w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Z art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika jednoznacznie, że dopiero wówczas, gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje do starosty wniosek o zatrzymanie mu prawa jazdy, dołączając do niego odpis rzeczonej decyzji, a nadto składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego. Stosownie do art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, na podstawie takiego wniosku właściwy starosta powiatowy wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący został uznany za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych mocą decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], która stała się ostateczna, ponieważ postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, a postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienia znajdują się w aktach sprawy. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w sprawie zaistniały przesłanki, które z mocy art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obligowały organ do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że ma on charakter bezwzględnie obowiązującej normy, która w przypadku spełnienia wymienionych w niej przesłanek nie pozostawia właściwemu organowi żadnego zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania takiego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy ma charakter związany, ponieważ organ jest zobligowany do wydania nakazu w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki określone tym przepisem, tj. gdy, decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Należy także wskazać, że przepis art. 5 ust. 3b wprowadzony do ustawy na mocy powyższej nowelizacji z dnia 19 sierpnia 2011 r., był przedmiotem badania pod kątem zgodności z ustawą zasadniczą. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 12 lutego 2014 r. (sygn. akt K 23/10) orzekł o zgodności tego unormowania z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 2 ustawy zasadniczej. Zdaniem Trybunału, celem uchwalenia art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów było zwiększenie stopnia wywiązywania się dłużników z ustalonego przez sąd zobowiązania alimentacyjnego. Cel, którym kierował się ustawodawca, wiąże się z ochroną wyrażonych w Konstytucji wartości, które zostały wymienione w art. 18 (ochrona i opieki małżeństwa, rodziny, macierzyństwa i rodzicielstwa), art. 71 ust. 1 (ochrona dobra rodziny i prawa rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietnych i niepełnych, do szczególnej pomocy władz publicznych) i art. 72 ust. 1-3 Konstytucji (ochrona praw dziecka). Trybunał wskazał, że instytucja zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu polega na czasowym zatrzymaniu dokumentu, który zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania określonymi pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź w ruchu międzynarodowym. Nie jest ona tożsama z zakazem prowadzenia pojazdów, który jest środkiem karnym określonym w art. 39 pkt 3 Kodeksu karnego, orzekanym przez sąd wobec osób skazanych za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (spowodowanie katastrofy, bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy, spowodowanie wypadku, prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego). Oceniając zakwestionowaną instytucję w aspekcie jej przydatności i konieczności, Trybunał zauważył, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest wydawana wobec szczególnej kategorii adresatów. Są nimi rodzice, którzy swoim zachowaniem powszechnie uznawanym za społecznie naganne, nie wykonują wobec dziecka szeregu obowiązków zarówno o charakterze moralnym jak i prawnym. Po pierwsze, nie wykonują wobec dziecka dobrowolnie obowiązku alimentacji wobec swoich dzieci, zmuszając drugie z rodziców do podjęcia działań mających na celu ustalenie relacji alimentacyjnych przez wyrok sądu rodzinnego. Po drugie, nie wykonują dobrowolnie wydanego wobec nich prawomocnego wyroku sądowego ustalającego relacje alimentacyjne, mimo iż mają zdolność świadczenia alimentów. Zdaniem Trybunału nie można jednoznacznie stwierdzić, że środek ten w sposób oczywisty nie spełnia postulatu skuteczności. Ponadto, w ocenie Trybunału, nie można także nie zauważać działania prewencyjnego tej instytucji. Zatrzymanie prawa jazdy jest istotną dolegliwością wpływającą na podejmowane przez jednostki decyzje, zarówno w sferze swobodnego poruszania się, jak i w sferze różnego rodzaju aktywności (w tym zawodowych). Trybunał Konstytucyjny uznał, że zakwestionowany środek stanowi element pewnego zharmonizowanego systemu składającego się z wielu środków dyscyplinujących. Powyższe względy, w ocenie Trybunału, przemawiają za tym, że środek w postaci zatrzymania prawa jazdy w stosunku do tej kategorii podmiotów, którą są uchylający się od zobowiązań alimentacyjnych dłużnicy, można uznać za konieczny dla osiągnięcia określonego wyżej poziomu skuteczności w realizacji podstawowego celu ustawy alimentacyjnej. Zakwestionowany środek nie jest stosowany automatycznie w sytuacji niewywiązywania się dłużnika ze zobowiązań alimentacyjnych, ale jedynie wówczas, gdy dłużnik alimentacyjny uporczywie utrudnia egzekucję lub nie podejmuje żadnej aktywności w celu aktywizacji zawodowej, a proponowane przez właściwe instytucje prace bez uzasadnionej przyczyny odrzuca. Ponadto istotne jest również to, że od zachowania samego dłużnika (polegającego na wykonywaniu obowiązków prawnych) zależy zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Tym samym zdaniem Trybunału, powyższe argumenty łagodzą ocenę dolegliwości przewidzianej przez ustawodawcę i przemawiają za uznaniem, że zakwestionowana instytucja nie stanowi nadmiernej ingerencji w interes prawny dłużnika alimentacyjnego. Skoro wyrok TK nie wyeliminował z systemu prawa art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który pozostaje w bezpośrednim związku z art. 5 ust. 5 tej ustawy, stanowiącym podstawę prawną decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, to należy uznać konstytucyjność wskazanych przez organy podstaw materialnoprawnych, a tym samym prawidłowość zaskarżonych decyzji. W odniesieniu do argumentacji podniesionej w skardze, iż odebranie prawa jazdy spowoduje utratę przez skarżącego pracy (wg oświadczenia jest kierowcą), a co za tym idzie możliwości regulowania zobowiązań alimentacyjnych, ponownie należy przywołać ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2014 r., który wskazał, iż środek ten nie jest stosowany automatycznie w sytuacji niewywiązywania się dłużnika ze zobowiązań alimentacyjnych. Jeśli dłużnik alimentacyjny nie jest w stanie wywiązać się z alimentów, ale współpracuje z właściwymi organami, prawa jazdy nie można mu zatrzymać. W związku z powyższym, według Trybunału traci na znaczeniu argument, że prawo jazdy może mieć niekiedy znaczenie podczas poszukiwania lub wykonywania określonej pracy. Ponadto, jak wyżej zaznaczono, związany charakter decyzji wydawanej w trybie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów uniemożliwia organowi badanie zasadności uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jego stanu majątkowego, zdrowotnego czy też częstotliwości spełniania świadczeń alimentacyjnych. Wszystkie te okoliczności nie mają znaczenia w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Mogły być brane pod uwagę jedynie na etapie wydawania decyzji Prezydenta Miasta W. decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Należy podkreślić, że okoliczności związane ze stanem zdrowia i bardzo przykrym i trudnym do pogodzenia doświadczeniem spowodowanym utratą syna mogłyby mieć znaczenie przy ocenie decyzji o uznaniu skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, która jednak nie stanowi w niniejszej sprawie przedmiotu skargi. Nie mogą one natomiast rzutować na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy, którego podjęcie determinują wyłącznie dwie ustawowe przesłanki, jakimi są: po pierwsze - ostateczna decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3b p.o.u.a. i po drugie - skierowanie do starosty przez organ właściwy dłużnika wniosku o zatrzymanie prawa jazdy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił. Orzeczenie o kosztach dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu znajduje swoje podstawy w art. 205 § 2, art. 250 ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).