II SA/Bd 529/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2014r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. II SA/Bd 529/14 Uzasadnienie Wójt Gminy C. na podstawie art. 3, art. 4, art. 8, art. 11 ust. 1, art. 17 pkt 5, art. 39, art. 41 pkt 1, art. 98, art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z dnia 2013 r. poz. 182 z zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz art. 104 Kpa, decyzją z dnia ... 2014 r. – Nr ... odmówił S. K. przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego, który nie podlega zwrotowi na zakup węgla z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Odwołując się od decyzji S. K. przedstawił swoją sytuację życiową, w szczególności stan zdrowia, wywodząc że oczekiwana pomoc winna mu być udzielona. SKO w T. decyzją z ... 2014 r. (...) na podstawie art. 3, art. 4, art. 8 oraz art. 41 ust. 1 i 2, w zw. z art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 4 art. 150 ww. ustawy z dnia 12 marca 2004 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję z ... 2014 r., również z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego We wniesionej skardze S. K. ponownie zwrócił uwagę na trudne warunki bytowe uzasadniające przyznanie mu zasiłku. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że podstawą utrzymania skarżącego jest renta w kwocie 817,62 zł i dodatek pielęgnacyjny w kwocie 203,95 zł. Aktem prawnym regulującym zasady i tryb udzielania pomocy społecznej jest prawidłowo przywołana w zaskarżonej decyzji (a także w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.). Art. 2 ust. 1 tej ustawy definiuje pomoc społeczną jako instytucję polityki społecznej państwa, której celem jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Treść art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł kryterium dochodowego. Natomiast w art. 8 ust. 1 pkt 3 definiuje pojęcie dochodu stanowiąc, iż oznacza to sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej pomniejszoną o miesięczne obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, a także o kwotę wysokości alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Powyższe oznacza, że dochód skarżącego przekracza ustawowe kryterium dochodowe wynoszące – dla osoby samotnie gospodarującej – 542,00 zł. I dlatego – nie negując stanu zdorowia skarżącego organ zasadnie odmówił przyznania wnioskowanego zasiłku, uprzednio rozważywszy także możliwości przyznania pomocy w oparciu o art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Analiza akt sprawy zdaniem sądu prowadzi do wniosku, iż faktycznie brak także przesłanek do przyznania pomocy w oparciu o ten przepis. W tym stanie rzeczy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – na podstawie art. 151 tej ustawy sąd skargę oddalił.