II SA/Bd 530/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 marca 2018 r. K. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym skarżący na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy argumentując, że nieuwzględnienie tego wniosku może spowodować wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody, chociażby w ponoszeniu zbędnych kosztów związanych z poszukiwaniem innego lokalu mieszkalnego, a tym samym znaczne pogorszenie i tak trudnej sytuacji majątkowej skarżącego, utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu co może także spowodować trudne do odwrócenia skutki (postanowienie WSA w Opolu z 20 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 373/12 – publ., strona internetowa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu tub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Podkreślić należy, że rejestracyjny charakter meldunku zaakcentował Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01, OTK ZU A 2002/3/34), wskazując, że przedmiotem rejestru jest jedynie przebywanie, a nie uprawnienie do lokalu. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu, zaś sprawy meldunkowe, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają zatem żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania lub pozbawiania. W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku nie zostały wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniające zastosowanie przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a instytucji ochrony tymczasowej. Argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dotyczące konfliktu między stronami związanego z prawem własności do przedmiotowej nieruchomości, nie stanowią przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd wziął także pod uwagę, że decyzje dotyczące meldunków nie określają wobec ich adresatów uprawnień ani obowiązków, w tym w szczególności nie powodują żadnych zmian w zakresie praw własnościowych do lokalu. Są to akty, których celem jest potwierdzenie stanu faktycznego w zakresie dotyczącym przebywania lub nieprzebywania danej osoby pod wskazanym adresem, a zatem jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego. Jeżeli skarżący posiada jakiekolwiek prawa do spornego lokalu (nieruchomości), nie zostanie ich pozbawiony na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Za taką okoliczność nie można było też uznać faktu, że skarżący może ponosić zbędne koszty związane z poszukiwaniem innego lokalu mieszkalnego, co utrudniać może funkcjonowanie w życiu codziennym. Wniosek nie zawiera więc argumentacji uprawdopodobniającej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazujących, że wykonanie aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.