II SA/Bd 533/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku M. P., działając na podstawie art. 93 ust. 1 i 2, art. 96 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 1, art. 98 ust. 1, art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015, poz. 1774; ze zm.) – dalej jako: "u.g.n", zatwierdził przedstawiony na załączonej mapie podział nieruchomości położonej w obrębie Paterek, gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] – IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Nr [...], stanowiącej własność M. P., oraz S. P., na działki o nowych numerach: [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha pod warunkiem, że przy zbywaniu działek nr [...] zostaną ustanowione odpowiednie służebności przejścia, przejazdu lub zbycie tych działek nastąpi wraz ze zbyciem udziału w prawie do działki nr [...], stanowiącej drogę wewnętrzną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskodawczyni, będąca współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], dysponuje postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] V Zamiejscowy Wydział cywilny z siedzibą w [...] z dnia [...] 2014 r., sygn. akt [...], zezwalającym jej na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Jak wskazał organ podział, o którego zatwierdzenie strona wystąpiła i na który wyraził zgodę Sąd Rejonowy, został dokonany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi [...] w Gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] ze zm.) oraz z ustaleniami zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi [...] w Gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r., (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Burmistrz podniósł, że zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunty działek numer: - część [...] - znajdują się w jednostkach: [...] – ulica klasy L (lokalna) w terenie zabudowanym; - [...] - znajdują się w jednostkach: [...] – ulica klasy D (dojazdowa) w terenie zabudowanym; - [...] - znajdują się w jednostkach MU.15 – teren zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej. Zgodnie zaś z treścią zmiany miejscowego planu, grunty działek numer: - część [...] – znajdują się w jednostkach MU.13 – tereny zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej, - [...] - znajdują się w jednostkach [...] – ulica dojazdowa, dojazd; - [...] – znajdują się w jednostkach MU.14 – tereny zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej. Burmistrz wskazał następnie, że powstałe w wyniku podziału działki numer [...] i [...] mają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a dla działek numer [...] i [...] zostaną ustanowione odpowiednie służebności przejścia, przejazdu, zapewniające dostęp do drogi publicznej lub zostaną one zbyte wraz z prawem udziału do działki nr [...] stanowiące drogę wewnętrzną. Organ wskazał także, że na mocy art. 98 ust. 1 u.g.n. działka nr [...], wydzielona pod drogę publiczną przechodzi na własność Gminy [...] z dniem, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, dodając, że właścicielowi tej nieruchomości przysługuje odszkodowanie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. P. – współwłaściciel nieruchomości, której dotyczy podział, podnosząc w nim, że nieruchomości ta ma być podzielona na mniejsze działki, w tym na ciągi dwóch dróg lokalnych [...] i [...], z których jedna ma stanowić własność prywatną, co obciąża działkę przyległą, która ma być działką odwołującego się. Wskazał on, że nie stać go na utrzymanie drogi prywatnej i że powinna być to droga gminna. Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wnioskowany projekt podziału nieruchomości jest zgodny z treścią ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się natomiast do braku zgody odwołującego się na dokonanie podziału nieruchomości, Kolegium zwróciło uwagę, że Sąd Rejowy w [...] V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w [...], postanowieniem z dnia [...] 2014 r., sygn. [...], na podstawie art. 199 k.c., zezwolił M. P. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, a polegającej na wyrażeniu zgody na dokonanie podziału geodezyjnego nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oznacza, to, zdaniem SKO, że brak zgody odwołującego się na podział pozostawał bez wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję S. P. wskazał, że organy nie uwzględniły jego interesu i praw jako współwłaściciela nieruchomości mającej ulec podziałowi. Skarżący wskazał, że pełnomocnik Gminy nieoficjalnie reprezentował również wnioskodawczynię M. P. i działając w interesie Gminy starał się o wyłączenie skarżącego ze sprawy. Skarżący stwierdził także, że jego rodzina nie ma rozeznania co do wartości przedmiotowej działki i nie zdaje sobie sprawy z tego, z jakimi kosztami wiąże się utrzymanie drogi publicznej. Zwrócił tez uwagę, że działka sąsiadująca nr [...] nie jest podzielona i nie wytyczono na niej, jak i na działce nr [...] drogi. Skarżący stwierdził, że wyraża zgodę na podział działki [...] i wytyczeniu na niej drogi pod warunkiem, że będzie to droga gminna. Wskazał także na swoje wątpliwości co do kwestii służebności drogi podnosząc, że nie jest ona potrzebna, skoro cała działka ma dostęp do innej drogi. W jego ocenie droga na działce nr [...] jest zbędna, ponieważ wszystkie działki, które miałyby powstać z podziału działki [...] mają dostęp do istniejących i proponowanych dróg gminnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2016 r., nr [...] zatwierdzającą podział nieruchomości - działki nr [...], obręb Paterek, gmina [...] stanowiącej współwłasność M. P. i S. P.. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność z planem dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 u.g.n.). Z powyższych przepisów wynika, że rozstrzygając sprawę dotyczącą zatwierdzenia podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...] 2016 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], działając na podstawie art. 93 ust. 4 u.g.n., pozytywnie zaopiniował zgodność proponowanego podziału przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenów położonych we wsi [...] w Gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] ze zm.) oraz z ustaleniami zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi [...] w Gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2006 r., (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r., sygn. [...]. Podnieść należy w tym miejscu, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące, przesądzając o rozstrzygnięciu w tym zakresie sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Pozytywna opinia stanowi podstawę do opracowania właściwego projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu. Organ właściwy w sprawie podziału nieruchomości w sytuacji, gdy istnieje postanowienie pozytywnie opiniujące ten podział nie może odmówić takiego podziału wbrew takiej opinii, oznaczałoby to bowiem naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej określonej w art. 8 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, związany ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. stwierdzającym zgodność planowanego podziału z prawem miejscowym, po stwierdzeniu, że nie uległy zmianie okoliczności sprawy, a ostateczny plan podziału nieruchomości odpowiada planowi projektowanemu prawidłowo powyższy plan zatwierdził. Skarżący w uzasadnieniu skargi zwracał uwagę na to, że nie wyraził zgody na podział nieruchomości. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że wystąpienie z wnioskiem o podział nieruchomości jest niewątpliwie czynnością przekraczającą zwykły zarząd rzeczą wspólną i aby doszło do podziału nieruchomości potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli. W razie braku zgody, współwłaściciele nieruchomości, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd cywilny o zezwoleniu na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu (vide: art. 199 kodeksu cywilnego). W niniejszej sprawie bezspornej jest, że postanowieniem z dnia [...] 2014r. sygn. akt V [...] Sąd Rejonowy w [...] V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w [...], zezwolił M. P. na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, a polegającej na wyrażeniu zgody na dokonanie podziału geodezyjnego nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to zastępuje zgodę skarżącego na podział nieruchomości. Oznacza to tym samym, że sprzeciw skarżącego wobec zamierzonego podziału nieruchomości nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący zwracał również uwagę na nieopłacalność planowanego podziału dla właścicieli przedmiotowej nieruchomości, związaną z wysokimi kosztami utrzymania drogi prywatnej. Wskazywał też, że Gmina uzyska korzyść majątkową kosztem właścicieli omawianej nieruchomości. Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że nie mogły one mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd nie jest bowiem uprawniony do badania w niniejszym postępowaniu, czy podział nieruchomości będzie korzystny dla stron postępowania, gdyż kwestie te nie mają znaczenia z punktu widzenia istnienia pozytywnych przesłanek do zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzuty poniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu organy prawidłowo zebrały i rozpatrzyły w niniejszej sprawie materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania. Z jej uzasadnienia wynika, na jakiej podstawie prawnej zostało oparte rozstrzygnięcie, podstawa ta została wskazana i omówiona, organ przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i wskazał na wszystkie istotne okoliczności, które w świetle regulacji materialnoprawnej miały decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1370 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.