II SA/Bd 54/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. prof. [...] w [...] z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. I. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy im. prof. [...], w [...] [...] października 2007 r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270; z póź. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy administracji publicznej decyzje administracyjne, postanowienia oraz akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 - 7 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] wydane w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W myśl tegoż rozporządzenia, pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne i stanowi materiał dowodowy na podstawie, którego właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaję decyzje o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W przypadku stwierdzenia, że materiał dowodowy nie jest wystarczający organ może wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultacje oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. W świetle powyższego uznać należało, iż kwestionowane orzeczenie lekarskie nie jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie stanowi ono władczej formy działania kreującej uprawnienia lub obowiązki jednostki w indywidualnej sprawie, a tym samym nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.