II SA/Bd 544/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie WSA: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005r. przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. - W. K. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] 2003 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na wniosek K. N., wznowił na podstawie art. 145 a § 1 i 2 kpa w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 4/02 z dnia 15 kwietnia 2003 r. stwierdzającym niezgodność z Konstytucją RP art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) postępowanie administracyjne umorzone decyzją ostateczną z dnia [...] 2001 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] 2000 r. nr [...] z uwagi na złożenie wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich po terminie przewidzianym w art. 22 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy. Następnie decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] wydaną na mocy art. 151 § 2 w związku z art. 145 a § 1 kpa oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z 24 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2001 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2000 r. w przedmiocie umorzenia postępowania oraz odmówił przyznania K. N. uprawnień kombatanckich z wnioskowanego przez niego tytułu. W kolejnym etapie postępowania decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił decyzję własną z [...] 2003 r. na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] 2004 r. nr [...] odmówiono K. N. przyznania uprawnień z wnioskowanego tytułu. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że strona ubiegała się o przyznanie uprawnień kombatanckich w związku z pobytem w hitlerowskim obozie w P. w lutym 1941 r., który nie został wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określania miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. Nr 106, poz. 1154), a nadto - jak wynika z dostępnych urzędowi materiałów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - nie był obozem karnym lub wychowawczym czasie przebywania w nim strony, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 wymienionego rozporządzenia, w związku z czym uznać należy, że wnioskujący nie doznał represji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. uzasadniającej przyznanie jemu uprawnień kombatanckich. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. N. podniósł, że obóz w P., w którym przebywał, powinien być zaliczony do obozów karnych, a nawet wychowawczych. Przedstawił też dokumentację zaświadczającą, że inna osoba (I. W.) przebywająca w tym samym obozie od maja 1942 r. do stycznia 1945 r. na podstawie identycznych dokumentów otrzymała uprawnienia kombatanckie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2004 r. w zakresie odmowy przyznania wyżej wymienionemu uprawnień kombatanckich. W jego ocenie strona nie wykazała, by zaistniały nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie własnej decyzji, a całokształt materiału dowodowego wskazuje, że wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" wynika, że obóz P., w którym strona przebywała w lutym 1941 r., istniał od 1 lutego 1941 r. do 20 stycznia 1945 r. Był to począwszy od 1 września 1942 r. centralny obóz przesiedleńczy podległy Centrali Przesiedleńczej w Gdańsku. Od jesieni 1941 r. pełnił też funkcję wychowawczego obozu pracy. Nadto obóz ten nie został wymieniony w § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. (Dz. U. Nr 106, poz. 1154) wśród obozów karnych, czy wychowawczych, jak również - jak wynika z § 6 cyt. rozporządzenia - nie ujęto go wśród innych miejsc odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby w nim osadzone pozostawały do dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. W uzasadnieniu decyzji podkreślono także wiążący dla organu charakter rozporządzenia z dnia 20 września 2001 r. co do rodzaju obozów wymienionych w art. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. N. wniósł o uchylenie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 lutego 2005 r. zarzucając jej nieuwzględnienie w trakcie orzekania dostarczonego przez niego materiału dowodowego oraz nieprawidłową interpretację daty pobytu w obozie w P. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz podkreślił, że uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w obozie w P. nabywały jedynie osoby przebywające w tym obozie później niż strona tj. od jesieni 1941 r., kiedy obóz pełnił już funkcję wychowawczego obozu pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą przyznania uprawnień kombatanckich Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, c w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42, poz. 371 ze zm.) ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przyznanie uprawnień kombatanckich nie zależy od uznania organu, który wydaje decyzję, ale od spełnienia przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia, ustawowych materialnoprawnych przesłanek. Przesłanki te w przypadku skarżącego, który - co jest bezsporne - przebywał w lutym 1941 r. w obozie hitlerowskim w P. (vide: zaświadczenie Archiwum Państwowego w B. z dnia 14 grudnia 1998 r. sygn. 842-1518/98) określały przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c cyt. ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 371 ze zm.). W myśl powyższych przepisów ustawę stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego, zaś represjami w rozumieniu ustawy są między innymi okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w innym miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. "b") lub w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. "c"). Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r., Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dnia 20 września 2001 r. (Dz. U. Nr 106, poz. 1154) w § 5 wyszczególnił inne miejsca odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy tj. przejściowe obozy policji bezpieczeństwa (obozy internowania), wychowawcze obozy pracy, karne obozy pracy, a także obozy typu "Polenlager" i obozy pracy przymusowej dla Żydów, a w § 6 określił inne miejsca odosobnienia, których dotyczy art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy. Obóz przesiedleńczy w P. nie znajduje się na liście miejsc odosobnienia zawartej w § 5 i § 6 powyższego rozporządzenia wykonawczego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie rozpatrując niniejszą sprawę sięgnął dodatkowo do informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce - Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa i na jego podstawie ustalił, że obóz ten od jego powstania w lutym 1941 r. do września 1941 r., a więc w czasie, gdy przebywał w nim skarżący, funkcjonował wyłącznie jako obóz dla wysiedlonych, a następnie dopiero stał się wychowawczym obozem pracy. W tych warunkach, przede wszystkim zaś wobec braku określenia obozu w P. jako "innego miejsca odosobnienia" nie było możliwe wydanie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) pozytywnej dla skarżącego decyzji, a zatem nie można postawić skutecznie zarzutu, że decyzja odmawiająca przyznania uprawnień kombatanckich naruszała prawo. Podkreślić należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ obligowany był do oceny materiału zebranego w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Sąd przy orzekaniu co do zgodności z prawem decyzji z dnia 10 lutego 2005 r. nie może kierować się nie poddanym kontroli sądowej stanowiskiem organu zajętym w innej sprawie, dotyczącym innego podmiotu, nie będącej przedmiotem poprzedzającego wydanie powyższej decyzji postępowania. Z powyższych względów uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.