II SA/Bd 548/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 czerwca 2015 r. odrzucającego skargę G. M. na informację Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 548/15 odrzucił skargę G. M. na informację Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. G. M. wniosła o sprostowanie ww. postanowienia Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia zwrotu "11 wsi" zamiast "13 wsi" oraz nieprawidłowego przyjęcia, iż skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 17 kwietnia 2015 r. i pominięciu przez Sąd wysłania przez skarżącą niepodpisanego elektronicznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 2 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - stosowane w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - dają sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Podkreślić w tym miejscu należy, że oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Charakterystyczną i wspólną cechą tych uchybień jest ich brak wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie orzeczenia w żadnej mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Podobnie przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności sądu podejmowane w toku postępowania sądowego. Mając na uwadze treść wniosku G. M., w ocenie sądu, postępowanie strony zmierza w istocie do wzruszenia ww. postanowienia sądu odrzucającego skargę poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek. W świetle treści art. 156 § 1 ww. ustawy wniosek taki jest niedopuszczalny. Wskazać też trzeba, że jeżeli skarżąca chciała skutecznie zakwestionować postanowienie sądu z dnia 25 czerwca 2015 r., mogła złożyć w przewidzianym trybie i terminie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczyniła, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów zmierzających w istocie do rozpoznania skargi. Ponadto analizując treść ww. postanowienia sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 156 § 1 ustawy "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Nie istnieją, zatem żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Podkreślić należy, że w istocie w uzasadnieniu został zawarty zwrot "11 wsi" i został użyty tak jak we wniosku skarżącej z dnia 22 sierpnia 2014 r. o przyznanie pomocy na realizację operacji "Organizacja warsztatów i szkoleń dla mieszkańców wybranych 11 wsi i 1 miasta powiatu aleksandrowskiego Prawidłowy sposób odżywania" (patrz wniosek dział III pkt 13.1 – tytuł operacji). Natomiast w pkt 13.2.1 został użyty zwrot "13 wsi" odnoszący się do celów operacji, którym wg wniosku jest "Podniesienie jakości życia mieszkańców wybranych 13 wsi i 1 miasta powiatu aleksandrowskiego poprzez organizację warsztatów i szkoleń Prawidłowy sposób odżywania". Natomiast, jeśli chodzi o drugi zarzut, tj. nieuwzględnienie przez Sąd wniesienia przez skarżącą w dniu 2 lutego 2015 r. niepodpisanego elektronicznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wyjaśnić należy, że brak informacji w aktach administracyjnych o wpływie takiego wezwania. Co prawda w aktach znajduje się pismo skarżącej z dnia 2 lutego 2015 r. opatrzone podpisem, ale zostało ono dopiero nadane w dniu 17 kwietnia 2015 r. Nawet gdyby przyjąć, że skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 2 lutego 2015 r. to niemogłoby ono odnieść zamierzonego skutku – byłoby przedwczesne bowiem wniosek skarżącej o przyznanie pomocy finansowej ze środków z budżetu UE został rozpoznany przez Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego pismem – informacją z dnia 30 stycznia 2015 r. nr WS-I-W.052.8.462.2014 o odmowie przyznania pomocy z uwagi na nieusunięcie błędów/nieprawidłowości występujących we wniosku o przyznanie pomocy w ramach małych projektów. Powyższa informacja została natomiast doręczona skarżącej w dniu 6 lutego 2015 r. wraz z pouczeniem o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego po uprzednim wezwaniu na piśmie Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego w terminie 14 dni od otrzymania pisma o odmowie przyznania pomocy do usunięcia naruszenia prawa, czyli już po sugerowanym przez stronę wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaczął dopiero biec następnego dnia po doręczeniu zaskarżonej informacji. Natomiast ostatnim dniem terminu na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa był dzień 20 lutego 2015 r. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, iż skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po wskazanym terminie, tj. w dniu 17 kwietnia 2015 r. Z tych względów sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowienia.