II SA/Bd 549/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski ( spr ) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora [...] w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z 13 kwietnia 2018 r. M. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] nr [...] z dnia [...] r. oddalającą jej odwołanie od rozstrzygnięcia z dnia 28 lutego 2018 r. dotyczącego postępowania prowadzonego przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] w trybie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie : fizjoterapia ambulatoryjna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej w skrócie "p.p.s.a."), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] nr [...] z dnia [...] r. Decyzją tą organ, na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 z późn. zm.) oddalił odwołanie M. K. "[...]" ul. [...], od rozstrzygnięcia z dnia 28 lutego 2018 r. dotyczącego postępowania prowadzonego [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] w trybie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie : fizjoterapia ambulatoryjna. Decyzja wydana na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jak wynika z treści wskazanego przepisu, jest decyzją wydawaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od rozstrzygnięcia postępowania – w przedmiotowej sprawie: od rozstrzygnięcia postępowania w trybie konkursu ofert z dnia 28 lutego 2018 r. Zgodnie z art. 154 ust. 4 ww. ustawy od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu świadczeniodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do art. 154 ust. 6 ustawy Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania i wydaje decyzję administracyjną w sprawie. Skarżąca po otrzymaniu decyzji z 14 marca 2018 r. nie wniosła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz wniosła skargę do sądu administracyjnego. W opisanej sytuacji zdaniem Sądu nie znajduje jednakże zastosowania cytowany już wyżej art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Zgodnie bowiem z art. 154 ust. 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od decyzji, o której mowa w ust. 6, świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zważywszy na całościowość i odrębność regulacji postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami (dział VI o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych), w której to regulacji występują zarówno elementy administracyjnoprawne jak też cywilnoprawne, przepisu art. 156 ust. 8 o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie należy odczytywać jedynie jako powtórzenia określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ale należy uznać go za przepis szczególny (procedury szczególnej względem p.p.s.a.), wskazujący od jakiej konkretnie decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego tj. wyłącznie od decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym wyłączający możliwość stosowania art. 52 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie od decyzji z 14 marca 2018 r. skarżąca powinna zatem wnieść wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i dopiero po uzyskaniu, w wyniku rozpatrzenia tego wniosku, decyzji wydanej w trybie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, przysługuje jej prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi, bowiem wniesiona skarga jako przedwczesna była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.