II SA/Bd 55/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zenona B. na decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad O/B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego oraz nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. Rejon w T. z dnia [...] 2004 r. Nr [...], 2. zasądza od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 55/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad orzeczono o przywróceniu w terminie 14 od daty otrzymania decyzji, do stanu poprzedniego zajętego pasa drogowego – działki nr geod. [...] położonej w miejscowości G., tj. o całkowitym demontażu reklamy świetlnej trwale związanej z gruntem w granicach obszaru zabudowanego oraz o nałożeniu na Zenona B. kary pieniężnej w wysokości 4.320 zł za zajęcie bez zezwolenia części pasa drogowego drogi krajowej nr 15 T. w miejscowości G. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący zajmował pas drogowy lokalizując w nim tablicę reklamową. Strona zajmująca pas drogowy bez stosownego zezwolenia ma obowiązek uiścić karę pieniężną w wysokości 10-krotnej opłaty naliczonej na podstawie art.40 ust.6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U nr 71, poz. 838 ze zm.). Zenon B. złożył do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wstrzymania wykonania decyzji. Podniósł, iż w 1972r. ówczesny Rejon Eksploatacji Dróg Publicznych w T. złamał prawo naruszając własność jego rodziców, ponieważ bez zgody położono chodnik na działce wzdłuż rowu przylegającego do działki rodziców. Zdaniem skarżącego zarówno on jak i inni spadkobiercy mają prawo do należności za korzystanie z tego terenu. Wniósł ponadto o uregulowanie stanu własności działki pod chodnikiem nr [...] i uregulowanie należności. Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymano w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] 2004r. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek wobec braku jakichkolwiek nowych argumentów, które mogłyby wpłynąć na zmianę wydanej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ wskazał również, iż kwestie związane z nieuregulowanym stanem prawnym nieruchomości nie mogły być podstawą do zmiany zaskarżonej decyzji. Skarżący może jedynie dokonać w odrębnym postępowaniu uregulowania tego stanu prawnego. Zenon B. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zarzucił organowi błędne i nieuczciwe użycie prawa, w tym zastosowanie wygasłego art.23 ustawy z 1985r. o drogach publicznych. Zdaniem skarżącego, na podstawie art.4 pkt 1, art.34 oraz art.38 pkt 1 w/w ustawy nie ma przeciwwskazań, aby tablica reklamowa mogła pozostać na dotychczasowym miejscu. Wniósł także o włączenie sprawy działki nr [...] do postępowania, gdyż jego zdaniem sprawa ta została zlekceważona, a odrębne postępowanie jest niepotrzebne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a tym samym o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonywanie ingerencji w pas drogowy może odbywać się tylko za uprzednią zgodą zarządcy drogi. Ponadto sprawa dotycząca własności działki, na której usytuowana jest reklama nie może być przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu o zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zaś obowiązek udowodnienia, iż działka ta nie jest własnością Skarbu Państwa i podjęcie stosownych czynności spoczywa na skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji następuje z powodu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. 1. w zakresie okoliczności faktycznych należy podnieść, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły ostatecznie stosunków własnościowych związanych z działką, na której stoi sporna reklama. W ocenie sądu nie wyjaśniono ostatecznie na czyjej faktycznie działce stoi tablica reklamowa. Z załączonej mapki nie wynika, aby tablica reklamowa stała na działce nr [...]. Z linii rozgraniczających wynika, że stoi ona poza działką nr [...]. Działka ta miała powstać, jak wynika z wypowiedzi skarżącego, z działki nr [...]. Tymczasem w ewidencji gruntów działka nr [...] w ogóle nie figuruje. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane zawarte w ewidencji gruntów. W toku dalszego postępowania należy definitywnie ustalić, kierując się danymi zawartymi w ewidencji gruntów, do kogo należy działka, na której znajduje się sporna reklama, 2. drugim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jest niedostateczne uzasadnienie przyjętej stawki opłat za zajęcie pasa drogowego. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie podano przepisów, które określałyby przyjętą stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego. Jest to istotne naruszenie przepisów proceduralnych, w tym art. 107 § 2 K.p.a. albowiem w uzasadnieniach obu decyzji nie wyjaśniono przyjętej stawki za m2. Od 9 czerwca 2004 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369). Paragraf 1 tego rozporządzenia wskazuje, że ma ono zastosowanie także do reklam umieszczonych w pasie drogowym. Organy orzekające w sprawie przyjęły, że reklama była umieszczona w pasie drogowym w czasie od [...] 2004 r. do [...] 2004 r. Wskazywałoby to, że do części tego okresu miałoby zastosowanie cytowane rozporządzenie. Rozporządzenie to zostało wydane na mocy art. 40 ust. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Przepis art. 11 ustawy z 14.11.2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.) przewidywał, że do dnia wejścia w życie przepisów określonych w art. 40 ust. 7 ustawy o drogach publicznych do wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, ustalania opłat i kar stosuje się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Z kolei art. 10 tej ustawy przewidywał, że do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stawki opłat za zajęcie pasa drogowego według poprzednio obowiązujących przepisów, to stawki określone w § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.). Wstępna analiza mających zastosowanie w sprawie przepisów nie wskazuje na stawkę 1,50 zł za m2. W toku dalszego postępowania w sprawie należy rozważyć, jakie konkretnie przepisy mają zastosowanie jeśli chodzi o ustalenie wysokości stawki za metr kwadratowy. W uzasadnieniach obu zaskarżonych decyzji okoliczność ta została całkowicie pominięta. Skarżący w skardze trafnie wskazał, że art. 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wygasł. Mając na uwadze naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.