II SA/Bd 550/05

Dnia 20 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Dobrosławy S. i Macieja K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w zakresie ustalenia warunków dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego na parterze budynku położonego w T. przy ul. [...], 2. oddala skargę Dobrosławy S. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla budowy schodów zewnętrznych do istniejącego budynku mieszkalnego położonego w T. przy ul. [...], 3. umarza postępowanie w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla budowy schodów zewnętrznych do istniejącego budynku mieszkalnego położonego w T. przy ul. [...] w stosunku do Macieja K.. 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego na parterze budynku położonego w T. przy ul. [...] nie podlega wykonaniu, 5. nakazuje ściągnąć od Dobrosławy S. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem nie uiszczonego, należnego wpisu. Prezydent Miasta T. po rozpatrzeniu wniosku Dobrosławy S.z w sprawie : ustalenia warunków zabudowy dla budowy schodów zewnętrznych do istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego w parterze budynku na lecznicę weterynaryjną na posesji przy ul. [...] w T., wydał dnia [...] 2005r. decyzją znak: [...] którą na podstawie: - art. 104 i 107 kpa - art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust.61 ust1 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80/2003, poz. 717), - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy schodów zewnętrznych do istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego w parterze budynku na lecznicę weterynaryjną na posesji przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z czym zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zmiana sposobu użytkowania oraz zmiana sposobu zagospodarowania nieruchomości przy ul. [...] wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wydanie decyzji o warunkach jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy. Opierając się na wynikach analizy, sporządzonej na podstawie rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588), organ I instancji stwierdził, że istniejące zagospodarowanie terenu, gabaryty budynków usytuowanych na działkach sąsiednich ich funkcja mieszkalna oraz forma architektoniczna istniejącej zabudowy nie dają podstaw do określenia warunków zabudowy dla zmiany użytkowania lokalu mieszkalnego, usytuowanego w parterze budynku, na lecznicę weterynaryjną. Ponadto przy ustalaniu warunków zabudowy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, określone w art. 1 ust. 2 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. takiego ukształtowania przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne, w tym urbanistyki i architektury. Mając powyższe na uwadze zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy oraz w wyniku przeprowadzonej analizy organ I instancji stwierdził, że projektowana zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego na parterze budynku nie jest kontynuacją funkcji, parametrów i cech zabudowy na sąsiednich działkach. Wnioskowana zmiana sposobu użytkowania odbiega funkcją od obiektów na przyległych działkach, co zakłóciłoby ład środowiskowy terenu i pogorszyłoby warunki mieszkaniowe współwłaścicieli sąsiednich budynków przy tej samej ulicy. Tym samym nie zostały spełnione wszystkie warunki, określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umożliwiające wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia. Od przedmiotowej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wnieśli Dobrosława S. oraz Maciej K., właściciele lokalu mieszkalnego, którego dotychczasowy sposób użytkowania ma ulec zmianie na cele lecznicy weterynaryjnej. W odwołaniu podnieśli, że przedmiotowy lokal ma być przeznaczony wyłącznie na lecznicę dla małych zwierząt towarzyszących tj. dla psów, kotów, ptaków kolorowych itp. Wnioskowana lokalizacja tej usługi nie wpłynie na wygląd estetyczny, ani użytkowy, istniejących na tym terenie budynków wielorodzinnych, gdyż nie zmienia architektury istniejącego budynku. Skarżący wskazali, że zasięgnęli opinii rzeczoznawców Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej i Terenowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w T., których zdaniem brak jest podstaw do kwestionowania możliwości prowadzenia w tym lokalu lecznicy lub przychodni dla małych zwierząt. Wyrazili też przekonanie, że jako właściciele lokalu mieszkalnego, wraz z przylegającymi do niego innymi mieszkaniami, mają prawo do świadczenia w nim usług weterynaryjnych dla okolicznych mieszkańców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] 2005r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 61 ust. 1 okt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swą decyzję Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegającego na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie tej decyzji jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków wyliczonych enumeratywnie w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznacza się wokół działki, której wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowanie terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 - 5 w/w ustawy. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że organ I instancji wykonał analizę w postaci tekstowej i graficznej, której wyniki stanowią załącznik do wydanej decyzji. Z analizy tej wynika, że w niniejszej sprawie możliwe jest spełnienie tylko warunków wymienionych w pkt 2-5 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie dotyczy to pkt 1 cyt. przepisu. Bowiem art. 61 ust. 1 pkt 1 wymaga, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu , w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Działki sąsiadujące z nieruchomością objętą planowanym zamierzeniem zabudowane są budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi dwu i trzykondygnacyjnymi o funkcji wyłącznie mieszkalnej i nie posiadającej, podobnie jak budynek objęty wnioskiem, wbudowanych w parterach lokali o funkcji handlowej lub usługowej. Brak jest zatem podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lecznicę weterynaryjną w budynku przy ul. [...]. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W niniejszej sprawie nieprzekraczalna linia zabudowy wzdłuż ul. Wyspiańskiego jest ściśle wyznaczona poprzez istniejące na działkach sąsiednich budynki mieszkalne, które nie posiadają wejść od strony frontowej. Wykonanie zatem wejścia do planowanej lecznicy w elewacji frontowej budynku ze schodami zewnętrznymi wykraczającymi poza ustaloną linię zabudowy stanowiłoby oczywiście naruszenie normy wyznaczonej przepisem. Z przedmiotową decyzją nie zgodziła się Dobrosława S. oraz Maciej K., którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze podnieśli, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w skutek niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i sprzecznie ze znajdującymi się w aktach sprawy dowodami. Wskazali, że nietrafne są ustalenia dotyczące niezgodności planowanego przez nich sposobu użytkowania ( lecznica dla małych zwierząt towarzyszących) lokalu mieszkalnego w parterze budynku przy ul. [...], stanowiącego ich współwłasność, z funkcją mieszkalną sąsiednich budynków. Bowiem w co najmniej czterech budynkach, na przedmiotowym odcinku ul. [...], prowadzona jest działalność gospodarcza. Pod nr [...] prowadzony jest gabinet dentystyczny, pod nr [...] działa firma reklamowa N., pod nr [...] działa firma branży "A." i pod nr [...] kancelaria podatkowa. W tej sytuacji nie ma przeszkód do umieszczenia przy tej samej ulicy jeszcze jednego lokalu użytkowego, którego uciążliwość nie będzie większa od dotychczas istniejących. Ponadto niezasadny jest zarzut dotyczący przekroczenia obowiązującej linii zabudowy przez projektowane schody zewnętrzne mające prowadzić przez istniejący balkon do lecznicy zwierząt, gdyż podobne schody od frontu posiadają też dwa budynki tj. przy ul. [...]. Skarżący domagali się uchylenia obu w/w decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem poczynienia ustaleń zgodnych ze stanem faktycznym i wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z wnioskiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że istniejąca linia zabudowy wzdłuż zachodniej strony ul. [...], począwszy od ul. [...] wyznaczona jest przez istniejące budynki mieszkalne o nr administracyjnych [...]5 itd. do końca ulicy. Jakakolwiek nowa zabudowa, którą w tym przypadku są wnioskowane zewnętrzne schody, wykraczająca poza istniejące linie zabudowy byłaby sprzeczna z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto żaden z tych budynków nie posiada wejścia od strony frontowej (wschodniej) elewacji. Wejścia do budynków, w zależności od ich usytuowania znajdują się od strony południowej lub północnej. Dotyczy to również budynku pod nr [...] (prywatny gabinet stomatologiczny) i nr [...] (biuro rachunkowe). Jeżeli chodzi natomiast o wskazany przez skarżących budynek pod nr [...] to zewnętrzne do lokalu mieszkalnego mieszczą się w obrysie budynku i nie wykraczają poza istniejącą linię zabudowy, wejście na nie znajduje się od strony południowej, a nie na wprost od strony ul. [...], jak twierdzą skarżący. Zdaniem SKO lokalizacją wnioskowanych, ogólnie dostępnych schodów do budynku skarżących, pod i obok okien istniejących innych lokali mieszkalnych, byłaby sprzeczna z podstawową funkcją mieszkalną budynku. Wg oceny SKO w niniejszej sprawie nie mogą służyć do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, w tym wyznaczenia linii zabudowy, budynki usytuowane po przeciwległej, wschodniej stronie ul. [...] (firma N.) i nr [...] (firma "A."). Występując na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący Maciej Kunkiel cofnął skargę w swoim imieniu w zakresie dotyczącym ustalenia warunków i dla budowy schodów. Wyjaśnił, że od 1 grudnia 2005r. skarżąca Dobrosława S. jest właścicielką całego domu przy ul. [...] i wobec tego nie ma już potrzeby zapewnienia osobnego wejścia do lecznicy. Podtrzymał natomiast swoją skargę w zakresie zmiany sposobu użytkowania lokalu. Składając powyższe oświadczenia i wyjaśnienie okazał akt notarialny z dnia [...] 2005r., z którego wynika, iż skarżąca Dobrosława S. stała się właścicielką nieruchomości usytuowanej w T. przy ul. [...]. Oświadczył też, że nie jest pełnomocnikiem Dobrosławy S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne po myśli art. 59 § 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 z 2003r. poz. 717 z późn. zm.) dotyczyły rozstrzygnięcia w dwóch sferach: - ustalenia warunków zabudowy dla budowy schodów zewnętrznych do istniejącego budynku mieszkalnego - zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego. Mimo, że w odniesieniu do pierwszego rozstrzygnięcia skarżący Maciej K. cofnął na rozprawie swoją skargę, co po myśli art. 60 i 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) obligowało sąd do umorzenia postępowania jak w pkt 3 wyroku - należało rozpoznać skargę w tym zakresie, wobec braku jej cofnięcia przez Dobrosławę S. W związku z tym należy stwierdzić, że w tym zakresie skarga nie jest zasadna i dlatego należało ją oddalić( pkt 2 wyroku). Nie doszło bowiem w postępowaniu administracyjnym do naruszenia przepisów prawa, zarówno procesowego jak i materialnego. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ww. ustawy z 27 marca 2003r. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna jest z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozwinięciem i uzupełnieniem tych przepisów, są przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ww. ustawy z 27 marca 2003r. wydał je Minister Infrastruktury w dniu 26 sierpnia 2003r. w postaci rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U. Nr 164 poz. 1588). Zgodnie zaś - nawiązując w tym miejscu do cytowanego art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 27 marca 2003r. i zawartego tam wymogu kontynuacji linii zabudowy - z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia z 26 sierpnia 2003r. obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W niniejszej sprawie nieprzekraczalna linia zabudowy wzdłuż ul. [...] jest ściśle wyznaczona poprzez istniejące na działkach budynki mieszkalne, które nie posiadają wejść od strony frontowej. Wykonanie zatem wejścia do planowanej lecznicy w elewacji frontowej budynku ze schodami zewnętrznymi wykraczającymi poza ustaloną linię zabudowy stanowiłoby oczywiste naruszenie zasady wyznaczonej przytoczonymi przepisami. Brak więc podstaw do uwzględnienia skargi w tym zakresie. Z akt postępowania administracyjnego wynika bowiem, że istniejąca linia zabudowy wzdłuż zachodniej strony ul. [..], począwszy od ul. [...], wyznaczona jest przez istniejące budynki mieszkalne o nr administracyjnych [...] itd. do końca ulicy. Jakakolwiek nowa zabudowa, którą w tym przypadku są wnioskowane zewnętrzne schody, wykraczająca poza istniejące linie zabudowy byłaby sprzeczna z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponad to żaden z tych budynków nie posiada wejścia od strony frontowej (wschodniej) elewacji. Wejścia do budynków, w zależności od ich usytuowania znajdują się od strony południowej lub północnej. Dotyczy to również budynku pod nr [...]. Jeżeli chodzi natomiast o wskazany przez skarżącą budynek podnr 15 to zewnętrzne schody do lokalu mieszkalnego mieszczą się w obrysie budynku i nie wykraczają poza istniejącą linię zabudowy, wejście na nie znajduje się od strony południowej, a nie na wprost od strony ul. [...]. Nie mogą natomiast służyć do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, w tym wyznaczania linii zabudowy, budynki usytuowane po przeciwległej, wschodniej stronie ul [...]. I dlatego uznając skargę w tym zakresie za bezzasadną, wobec braku naruszenia prawa przez organ administracyjny w oparciu o art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002r. orzeczono jak w pkt 2 wyroku. Zasadna jest natomiast skarga obojga skarżących w odniesieniu do rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia warunków dla zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skarżący w swej skardze zwrócili bowiem uwagę, że na przedmiotowym odcinku ul. [...] w co najmniej czterech nieruchomościach prowadzona jest działalność gospodarcza: pod numerem 17 prowadzony jest gabinet dentystyczny, pod numerem 18 działa firma reklamowa N., pod numerem [...] działa firma branży "A.", pod numerem [...] działa kancelaria podatkowa. Twierdzenie powyższe pozostaje więc w sprzeczności, że stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji, że działki sąsiadujące z nieruchomością objętą planowanym zamierzeniem zabudowane są budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi dwu i trzykondygnacyjnymi o funkcji wyłącznie mieszkalnej i nie posiadają, podobnie jak budynek objęty wnioskiem, wbudowanych w parterach lokali o funkcji handlowej lub usługowej i brak podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lecznicę weterynaryjną w budynku przy ul. [...]. Potwierdzeniem odmiennych wywodów zawartych w skardze w tym zakresie zdają się być dane zawarte w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji , aczkolwiek w zakresie niedostatecznym (karta [...]). Nawiasem mówiąc w odpowiedzi na skargę organu nie neguje faktów w tym zakresie wskazanych w skardze. Nie wyjaśniono więc dokładnie stanu faktycznego sprawy. Obowiązkiem organu jest natomiast dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wyczerpujące zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jako dowód należy zaś dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, aby rozstrzygnąć sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 7 i 75 § 1 , 77 § 1 i 80 kpa). Naruszenie tych zasad mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I dlatego na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ww. ustawy i 30 sierpnia 2002r. - orzeczono jak w pkt 1 wyroku, a w oparciu o art. 152 tej ustawy - jak w pkt 4 wyroku. Prowadząc ponownie postępowanie organ dokona dokładnych ustaleń faktycznych wykorzystując wszelkie dostępne możliwości dowodowe i dopiero potem dokona rozstrzygnięcia sprawy w zakresie ustalenia warunków dla zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego na parterze budynku przy ul. [...] w T. Rozstrzygnięcia zawarte w pkt 5 wyroku oparto na art. 223 § 5 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002r. albowiem skarżąca Dobrosława Subocz nie uiściła wpisu, lecz został on uiszczony wyłącznie przez skarżącego M. Kunkiel.