II SA/Bd 552/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski ( spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 31/18 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO") z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2017 r., znak [...]. W związku z ww. wyrokiem Burmistrz decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił przyznania B. S. (dalej "skarżącemu") zasiłku celowego przyznawanego w sytuacji klęsk i zdarzeń losowych na remont budynku gospodarczego (stodoły) w związku z poniesionymi stratami powstałymi w wyniku nawałnicy z dnia [...] sierpnia 2017 r. położonego w miejscowości B. Z treści uzasadnienia ww. decyzji wynika, że przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdził uszkodzenie budynku gospodarczego polegające na wygięciu dachu z blachodachówki (ok 5m²) i wyrwaniu desek z południowej strony szczytu. Straty oceniono na 2,7 %, co skutkowało odmową przyznania pomocy. Wraz z odwołaniem od decyzji z 15 września 2017 r. skarżący przedłożył ocenę techniczną budynku stodoły sporządzoną przez M. A. M. W ocenie organu, w ekspertyzie przedstawionej przez stronę nie uwzględniono uszkodzeń niezwiązanych z nawałnicą, a istniejących w dniu zdarzenia. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku organ I instancji zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego o przesłanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem oceny uszkodzeń budynku spowodowanych działaniem zjawisk atmosferycznych – sierpień 2017 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Przeprowadzono również kolejny wywiad środowiskowy. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO podało, że z akt sprawy wynika, iż [...].08.2017 r. ekspert Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego i inspektor Powiatowego Nadzoru Budowlanego ocenili uszkodzenia budynku gospodarczego (stodoły) spowodowane działaniem zjawisk atmosferycznych stwierdzając, że procentowy udział uszkodzenia budynku wynosi 2,7%. SKO wskazało, że stosownie do przepisu art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508, dalej powoływana jako u.p.s.) zasiłek celowy może, ale nie musi być przyznany, bo poza poniesieniem straty osoba ubiegająca się o przyznanie musi znajdować się w trudnej sytuacji życiowej, której sama nie może pokonać, a ponadto przyznanie zasiłku i jego wysokość są ograniczone możliwościami pomocy społecznej. Na powiązanie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy, z przesłanką zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej wskazuje także sformułowanie "może być przyznany również" odsyłające do ogólnej przesłanki przyznania zasiłku celowego w art. 39 u.p.s. Zdaniem SKO, organ I instancji przeprowadził wszechstronną i kompletną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem wystąpienia określonych w art. 40 u.p.s. przesłanek uzasadniających odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego. Na podstawie zgromadzonego w ramach postępowania administracyjnego materiału dowodowego ustalono, że strona poniosła stratę w wyniku zniszczenia przedmiotowego budynku gospodarczego i dlatego za wiążącą i odpowiadającą stanowi faktycznemu uznał wycenę dokonaną przez dwóch rzeczoznawców [...].08.2017 r. oraz ocenę stanu technicznego budynku gospodarczego - stodoły w B. [...]. Wobec tego za wiarygodne uznano ustalenia dokonane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. Z przedstawionej przez skarżącego ekspertyzy dotyczącej przedmiotowego budynku nie wynika, aby została ona sporządzona na okoliczność szkód i strat wywołanych wyłącznie działaniem zjawisk atmosferycznych mających miejsce [...].08.2017 r. Ponadto SKO zakwestionowało uprawnienia autora oceny technicznej Z. K. do oceny uszkodzeń, ponieważ jest on osobą niebędącą na liście załączonej do pisma Wojewody z [...].10.2017 r., a zatem nie jest osobą posiadającą uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości. Wobec tego, jak wyżej wskazano, uznano za prawidłową ocenę uszkodzeń dokonaną przez inspektorów [...].08.2017 r., z czym skarżący się zgodził podpisując bez uwag protokół. SKO uznało, że prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy, który znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a następnie zastosowano odpowiednie przepisy ustawy o pomocy społecznej, odmawiając przyznania skarżącemu środków z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku nawałnicy z [...].08.2017 r. Zaś samo powstanie straty w nieruchomości budynkowej z powodu nawałnicy, gdy strona ma zaspokojone podstawowe potrzeby życiowe, w tym i mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia pomocy w postaci zasiłku celowego. Zdaniem SKO w oparciu o ustalenia wynikające z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz zebranej w sprawie dokumentacji, ustalono, że straty poniesione w budynku gospodarczym skarżącego nie kwalifikują do przyznania zasiłku celowego w trybie art. 40 u.p.s. SKO wskazało, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczył określenia wysokości poniesionej przez skarżącego straty. Organ podkreślił, że wskaźnik uszkodzeń ma istotne znaczenie dla ustalenia wysokości pomocy finansowej, gdyż od jego wymiaru została uwarunkowana skala pomocy i co znalazło wyraz w załączniku nr 2 do wydanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem znak: DOLiZK-IV-775-10/2017 z dnia 17 sierpnia 2017 r. wytycznych, którymi to określił on zasady udzielania pomocy na odbudowę lub remont zniszczonych budynków lub lokali mieszkalnych. Na powyższą decyzję złożył skargę B. S. wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając jej, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i 2 K.p.a. polegające na prowadzeniu przez organ postępowania niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zróżnicowanie orzecznictwa w stosunku do identycznych stanów faktycznych, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące uzasadnienie wydanej decyzji, z której treści trudno wywnioskować przesłanki przyznawania pomocy oraz nie wskazano przesłanek uznania administracyjnego, którymi organ się kierował. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej, rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 2017 r. w sprawie gmin poszkodowanych w wyniku działania żywiołu w sierpniu 2017 r., w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych oraz zasad określonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2017 r. poprzez błędne przyjęcie, że budynek uszkodzony w wyniku nawałnicy nie kwalifikuje się do przyznania pomocy, a także pomylenie przez organ uznania administracyjnego z dowolnością. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że rozpatrywana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 31/18, uchylił decyzję SKO z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2017 r., znak [...]. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej przywoływana jako "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku z 3 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 31/18, Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku SKO wniosek skarżącego nie określał, że dotyczy wyłącznie budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy wbrew treści wniosku oraz decyzji organu I instancji i treści odwołania, w sposób sprzeczny z przepisami K.p.a. ograniczył postępowanie jedynie do części sprawy administracyjnej zainicjowanej przez stronę i rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Przy czym, z analizy treści decyzji organu odwoławczego wynika jednoznacznie, iż organ ten uznał, że wniosek dotyczy wyłącznie strat spowodowanych w budynku mieszkalnym i tylko w tym zakresie rozpoznał sprawę, pomijając pozostały materiał dowodowy. Nie można zatem podzielić zastrzeżeń skargi, że z uzasadnienia skarżonej decyzji trudno wnioskować, jakiego budynku dotyczy ona. Sąd w ww. wyroku zakwestionował, aby w podstawie prawnej decyzji organu I instancji można było wskazać było pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2016 r. (DOLiZK-IV-775-1/2016) dotyczące udzielania ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, dla osób oraz rodzin poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęski żywiołowej, ponieważ nie stanowi ono powszechnie obowiązujących aktów prawnych. Ponadto, Sąd w powoływanym wyroku zarzucił brak w aktach sprawy, jak również w treści decyzji organów administracji, odniesienia do jakichkolwiek wskazań Wojewody co do sposobu i trybu realizacji przez gminy zadania w zakresie przyznawania i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową, która miała miejsce w sierpniu 2017 r. Poza tym Sąd zarzucił, że wbrew wymogom art. 10 § 1 i art. 79a K.p.a. organ I instancji nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, bowiem przed wydaniem decyzji nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Następnie Sąd w przytoczonym powyżej wyroku zarzucił SKO, że pominęło dowody (dokumenty prywatne) przedłożone przez stronę wraz z odwołaniem. SKO, ograniczając się do kontroli stanowiska organu I instancji, bez własnego rozpoznania istoty sprawy w jej całokształcie, bez rozważenia wszystkich dowodów, odniesienia się do dowodów zgłoszonych przez stronę, naruszyło zatem podstawowe zasady i istotę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Kolejną nieprawidłowością podniesioną przez Sąd w ww. wyroku było to, że w aktach administracyjnych organu I instancji znajdowały się wyłącznie niepotwierdzone za zgodność z oryginałem i niepełne kserokopie dokumentów urzędowych – protokołów oceny uszkodzeń budynków spowodowanych działaniem zjawisk atmosferycznych – sierpień 2017 r. dotyczących trzech budynków, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, gospodarczego – stodoły, budynku inwentarskiego (drewutni) datowanych na [...].08.2018 r. W związku z kwestionowaną w skardze wiarygodnością tych dokumentów nie było możliwe w ocenie Sądu odniesienie się do tych zarzutów, bowiem zarzut ten pojawił się dopiero na etapie skargi. Sąd wskazał, że te jedne z zasadniczych dokumentów urzędowych w sprawie winny znaleźć się w aktach w oryginale, a z pewnością jako kompletne. Z ich treści wynika, że dołączona powinna być dokumentacja fotograficzna, której nie ma w aktach administracyjnych sprawy. Mając na uwadze powyższe zalecenia zawarte w wyroku organy administracyjne obu instancji nie powoływały w podstawie prawnej decyzji pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2016 r. (DOLiZK-IV-775-1/2016). Podkreślić należy również, że organ I instancji wyodrębnił do oddzielnego postępowania administracyjnego wniosek w zakresie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na remont budynku mieszkalnego i odrębnie budynku gospodarczego (stodoły). Zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku, organ I instancji zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego o przesłanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem oceny uszkodzeń budynku spowodowanych działaniem zjawisk atmosferycznych – sierpień 2017 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, które zostały dołączone do akt sprawy. Przeprowadzono również kolejny wywiad środowiskowy. W niniejszej sprawie organ I instancji zapewnił również skarżącemu czynny udział w postępowaniu w oparciu o art. 10 K.p.a. Analiza akt sprawy wykazała zatem, że organy zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w cyt. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2018 r. Ponownie rozpoznając sprawę należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (ust. 3). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (ust. 4). W myśl art. 7 u.p.s., pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom z powodu m.in. zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej (pkt 14), klęski żywiołowej lub ekologicznej (pkt 15). W myśl przepisu art. 39 ust. 1 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zgodnie z art. 40 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust. 1), a także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 art. 40, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Z przytoczonych regulacji wprost wynika, że przesłanką warunkującą przyznanie pomocy w ramach tego zasiłku jest poniesienie straty w wyniku m.in. klęski żywiołowej. Weryfikacja zatem wniosku o przyznanie zasiłku celowego musi zostać oparta na wskazanych regulacjach prawnych i określonych w nich przesłankach przyznania zasiłku celowego. Przesłanką zaś warunkującą możliwość przyznania wskazanej pomocy, wprost określoną w art. 40 ust. 2 u.p.s., jest wymóg poniesienia straty w wyniku m.in. klęski żywiołowej. Podkreślić należy również, że wskazany zasiłek celowy jest świadczeniem oferowanym w ramach pomocy społecznej i jako taki musi być przyznawany także zgodnie z jej zasadami i celami (m.in. z zasadą subsydiarności, pomocniczości i wspomagającego charakteru pomocy społecznej oraz możliwości pomocy społecznej - art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1, 2 i 4 u.p.s.). W szczególności wymaga podkreślenia to, że zgodnie z celami i zasadami pomocy społecznej pomoc ta powinna być uruchomiana w sytuacji, gdy osoby i rodziny nie są w stanie przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Decyzja w sprawie przyznania omawianego świadczenia ma co prawda charakter uznaniowy, jednakże organy mają obowiązek w uzasadnieniu decyzji wykazać, że podjęte rozstrzygnięcie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy – tym samym rozważyć zarówno potrzeby osoby wnioskującej, ale też możliwości wsparcia społecznego oraz cele, zasady i zadania pomocy społecznej, wyważając słuszny interes obywatela oraz interes społeczny (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że pomoc udzielana na podstawie art. 40 ust. 2 u.p.s. winna być skierowana do osób, których budynki uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu, wskutek czego osoby te znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć. W licznych rozstrzygnięciach wydawanych w przedmiocie pomocy finansowej udzielanej na podstawie art. 40 u.p.s. wskazuje się na dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze, zasiłek celowy z art. 40 ust. 1 u.p.s. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej przez żywioł. Takie funkcje spełniają organy ubezpieczeniowe pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy (por. wyroki NSA: z 20.11.2014 r., sygn. akt I OSK 2216/14; z 12.03.2014 r., sygn. akt I OSK 2846/13; z 27.07.2012 r., sygn. akt I OSK 880/12; z 20.07.2012 r., sygn. akt I OSK 913/12; a także wyrok WSA we Wrocławiu z 17.02.2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 565/14). Po drugie, przepis art. 40 u.p.s. nie może być realizowany bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organy winny zatem kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc w postaci zasiłku celowego z art. 40 ust. 1 czy ust. 2 u.p.s. ma zatem służyć obywatelom w najcięższych sytuacjach życiowych, kiedy ich podstawowe potrzeby egzystencjalne nie mogą być przez nich zaspokojone we własnym zakresie (por. wyrok NSA z 20.11.2014 r., sygn. akt I OSK 2216/14, LEX nr 1769243). Dodatkowo, w realiach niniejszej sprawy, organy winny wziąć pod uwagę wskazania zawarte w piśmie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.08.2107 r. nr DOLiZK-IV-775-10/2017 określającym zasady udzielania, ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że bezsporne jest, iż straty dotyczące nieruchomości stanowiącej własność skarżącego zostały oszacowane [...].08.2017 r. przez inspektorów nadzoru budowlanego. Zwrócić uwagę należy na to, że będąca podstawą dokonanych ustaleń "Ocena uszkodzeń budynku spowodowanych działaniem zjawisk atmosferycznych - sierpień 2017 r." jest wykonana w sposób szczegółowy, posiada dokładne wyliczenie wszystkich uszkodzonych elementów składowych budynku. Chcąc zakwestionować przedmiotową ocenę skarżący winien przedłożyć stosowne dokumenty (w szczególności inną opinię). Tymczasem z przedstawionej przez skarżącego ekspertyzy dotyczącej przedmiotowego budynku nie wynika, aby została ona sporządzona na okoliczność szkód i strat wywołanych wyłącznie działaniem zjawisk atmosferycznych mających miejsce [...].08.2017 r., lecz jedynie ogólnie określa ona stan stodoły bez dokonania jakichkolwiek odniesień do szkód, które powstały na skutek nawałnicy. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z pismem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.08.2107 r. nr DOLiZK-IV-775-10/2017 (tekst ujednolicony), pomoc finansowa jest przyznawana w zależności od oszacowanego procentu zniszczeń/uszkodzeń budynku, przy czym minimalny wymagalny wynosi 5%, zatem przedmiotowy budynek gospodarczy nie spełnia tego warunku (vide załączniki nr 1 i 2 do ww. pisma). Organ w prawidłowy sposób ustalił bowiem, że procentowy udział zniszczenia budynku wynosi 2,7%, zaś pomoc z rezerwy celowej budżetu państwa udzielana była poszkodowanym, u których straty sięgały powyżej 5%. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że organy prawidłowo stwierdziły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż skarżący w wyniku nawałnicy z sierpnia 2017 r. poniósł stratę. Jednakże w tym przypadku brany jest również pod uwagę rozmiar owej straty oraz sytuacja materialna skarżącego. Na tę okoliczność [...].01.2019 r. przeprowadzono u skarżącego wywiad środowiskowy, który nie potwierdził wystąpienia okoliczności przemawiających za zasadnością przyznania mu wnioskowanego zasiłku celowego. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że skarżący otrzymał odszkodowanie za uszkodzenia przedmiotowego budynku w kwocie 589,44 zł (k. 107 akt adm.). Podkreślenia wymaga, że decyzja o przyznaniu zasiłku, o którym mowa w art. 40 u.p.s., ma charakter uznaniowy, bowiem zasiłek "może zostać przyznany", co oznacza, że organ może przyznać zasiłek, ale nawet zaistnienie przesłanek warunkujących prawo do tego zasiłku nie obliguje organu do jego przyznania. Organ orzeka w tym przypadku w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne oznacza pewną swobodę przy podejmowaniu decyzji, choć jednocześnie organ związany jest przepisami procedury administracyjnej, jak i przepisami ustawy o pomocy społecznej. Decyzje wydawane na zasadzie uznania administracyjnego nie pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego (zob. wyrok WSA w Łodzi z 29.05.2019 r., sygn. akt II SA/Łd 57/19 - LEX nr 2687294). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy, po uwzględnieniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, podjęta przez organ decyzja była prawidłowa. W związku z tym na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną należało oddalić.