II SA/Bd 554/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik,, Asesor WSA Grzegorz Saniewski, Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 na rozprawie sprawy ze skargi Danuty i Piotra L. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] 2004 Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1.stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 3. zasądza na rzecz skarżących Danuty i Piotra L. od Rady Gminy B. kwotę 300 zł ( trzysta ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 554/04 UZASADNIENIE Dnia [...] 2003r. Danuta i Piotr L., po zapoznaniu się z projektem planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł., Gmina B., wnieśli zarzut (nazwany- zażalenie) do zaplanowanego zagospodarowania ich działki, oznaczonej nr. ew. [...]. W zarzucie sprzeciwili się przeznaczeniu tej działki pod budowę stacji transformatorowej podnosząc, że wymiary nieruchomości nie pozwalają na usytuowanie na niej tego obiektu. Rada Gminy B. uchwałą nr [...] z dnia 24 listopada 2003r. w sprawie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł., Ł. i L., odrzuciła zarzut wniesiony przez skarżących. W uzasadnieniu organ wskazał, że uznał lokalizację stacji transformatorowej za prawidłową ze względów uwarunkowań technicznych dotyczących sytuowania urządzeń energetycznych. W projekcie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu sugerowany podział na działki budowlane określał, iż w skład działki inwestycyjnej wchodziły dwie działki [...] i [...], zaś usytuowanie stacji transformatorowej zaprojektowano dla takiego rozgraniczenia terenu. Dnia [...] 2003r. Wojewoda [...] wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...], w którym stwierdził nieważność uchwał Rady Gminy B. z dnia [...] 2003r., w tym uchwały nr [...], w całości. W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że wymienione uchwały nie spełniały ustawowego wymogu wyrażonego w przepisie art.24 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, tj. nie zawierały obligatoryjnego właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uchwałą nr [...] z dnia [...] 2004r. Rada Gminy B., po ponownym rozpatrzeniu zarzutu Danuty i Piotra L. odrzuciła go uzasadniając, iż lokalizacja stacji transformatorowej wynikała z opracowań energetycznych do projektu planu, ideogramów uzbrojenia opracowanych na potrzeby planu oraz uzgodnień z Zakładem Energetycznym jako gestorem sieci energetycznej. Organ wskazał również, że dla uzyskania prawa zabudowy na działce nr [...] należałoby ją uzupełnić o działkę sąsiednią, nr [...]. Po spełnieniu powyższego warunku budowa stacji transformatorowej nie stworzyłaby zagrożenia dla zabudowy działki [...]. Zdaniem Rady Gminy B. przy projektowaniu planu zagospodarowania przestrzennego nie miało miejsca naruszenie interesu prawnego związane z jednoczesnym ruszeniem obiektywnego porządku prawnego i dlatego należało uwzględnić stanowisko Zakładu Energetycznego w B. jako zarządcy sieci energetycznej na terenie gminy B. Przyjmując, iż stacja transformatorowa, która jest elementem sieci energetycznej element infrastruktury celu publicznego, organ uznał za słuszne przyjąć jako właściwą koncepcję lokalizacji stacji transformatorowej na działkach nr. ew. [...] i [...]. Ponadto przyjęte zasady zagospodarowania wskazanego terenu są spójne z założeniami Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju Gminy B. przyjętym chwałą Rady Gminy B. z dnia [...] 2001r. nr [...]. Danuta i Piotr L. złożyli skargę na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] 2004 r. nr. [...] podnosząc, że usytuowanie stacji transformatorowej na działce o szerokości 18 m pozbawi ich możliwości uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym uniemożliwi wykorzystanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Wskazali również, iż przy uzgadnianiu planu zagospodarowania terenu Grupa Energetyczna E. Oddział B. nie wskazała konkretnej działki dla posadowienia stacji, lecz wytyczyła jedynie obszar dla jej usytuowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedno Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 39 ze zm.) mającej zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art.8S ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717 ze zm.) definiował miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako przepis gminy. Tworzenie planu i wprowadzanie zmian do już istniejącego należy do zadań rady gminy. Sądowa kontrola dotyczy przede wszystkim spełnienia warunków formalnych (w szczególności zachowania proceduralnych wymagań określonych w art. 18 w/w ustawy) oraz dokonania przez organy uczestniczące w procesie planistycznym analizy wprowadzenia do planu możliwości alternatywnych rozwiązań, nie naruszających lub naruszających w mniejszym stopniu interesy osób, których dotyczą rozwiązania przyjęte w projekcie planu bądź projekcie zmian do planu. W rozważanym przypadku zarzuty strony skarżącej nie dotyczą procedury uchwalanie planu. W tym względzie, również w ocenie Sądu, obowiązujące na etapie przygotowawczym wymogi ustawowe zostały spełnione. Zarzuty natomiast odnoszą się do uciążliwości dla korzystania z nieruchomości skarżących. W skardze wskazuje się też na inną możliwość projektowanego rozwiązania poprzez lokalizację stacji transformatorowej na sąsiednich, większych działkach. Oczywistym jest, że planowanie przestrzenne musi powodować konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży swobodne korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości(art.33 ustawy). Z tego względu możliwość wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwiała przedstawienie swoich racji stronie, której interes prawny lub uprawnienie zastaną naruszone przez ustalenia planu. Rozpoznając zarzut rada gminy winna przede wszystkim wziąć pod uwagę, czy za naruszeniem indywidualnego interesu strony przemawiają inne okoliczności określone w art. l ust.2 omawianej ustawy i dać temu wyraz w uzasadnieniu uchwały o podjętej w sprawie zarzutu. Powinno ono świadczyć o tym, że wszystkie okoliczności decydujące o zagospodarowaniu przestrzennym, a wymienione w art.1 ust.2 ustawy zostały przez radę uwzględnione. Oznacza to, że Rada musi wskazać przesłanki, jakimi kierowała się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. Uzasadnienie odrzucające zarzuty skarżących nie spełnia sformułowanych wyżej wymogów. W szczególności nie wynika z niego, by zarząd podjął próbę znalezienia innego rozwiązania, które nie powodowałoby ograniczenia możliwości dysponowania nieruchomością tak dalece, że w praktyce pozbawia skarżących możliwości zagospodarowania jej zgodnie z ich zamierzeniami. W skazanie na możliwość zabudowy przedmiotowej działki po uzupełnieniu jej o sąsiednią działkę nr [...] w ocenie Rady Gminy przemawia za uznaniem, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszą nadmiernie uzasadnionych interesów skarżących. Wywody te nie są jednak przekonywujące, jeśli zważy się na fakt, że działka nr [...] nie jest własnością skarżących, tylko innej osoby fizycznej, a zatem nie są oni władni do dysponowania nią na cele budowlane. Kolejnym argumentem, przemawiającym za ograniczeniem praw skarżących, które z uzasadnienia zaskarżonej uchwały można wyczytać, to odwołanie się do stanowiska Zakładu Energetycznego w B. jako zarządcy sieci energetycznej na terenie gminy B. Ze stwierdzenia tego nie wynika jednak, czy przyjęty w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania działki skarżących jest rozwiązaniem optymalnym zarówno z punktu widzenia dobra publicznego jak i właścicieli nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały dużą wagę przywiązano do wykazania uprawnienia gminy do kształtowania sposobu zagospodarowania przestrzeni. Kwestia władztwa planistycznego gminy nie ulega wątpliwości. Rada z przysługujących jej uprawnień, szczególnie planistycznych, nie może jednak korzystać w sposób dowolny, a podejmowane ustalenia powinny być wynikiem wszechstronnego rozważenia konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Jako błędny uznać należy pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że w procesie tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego gminy wartością dominującą nad interesem prywatnym jest interes publiczny. Jak stanowi art. 1 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. W art. 1 ust.2 tej ustawy wskazano natomiast okoliczności, które organ winien wziąć pod uwagę przy tworzeniu planów zagospodarowania przestrzennego. W ustawie tej nie zakłada się prymatu interesu publicznego nad interesem prywatnym. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Gminy podniosła także, że przyjęte zasady zagospodarowania przedmiotowej działki zgodne są z założeniami Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju Gminy B. przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] 2001r. Należy jednak zauważyć, iż istnienie tego studium nie przesądza o przyjętym sposobie zagospodarowania działki skarżących. Powołanie się na politykę przestrzenną wynikającą ze studium uwarunkowań i prawo do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wynikające z ustawy z całą pewnością nie może zostać uznane za wszechstronne ustosunkowanie się do zarzutu skarżących. W ocenie Sądu, ogólnikowe wskazanie interesu publicznego i nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, dlaczego przyjęta została koncepcja lokalizacji stacji transformatorowej na działce [...], świadczy o arbitralności stanowiska Rady Gminy, wyrażonego w zaskarżonej uchwale. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.