II SA/Bd 555/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak (spr.) Asesor WSA: Anna Klotz Protokolant: Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Mariusza S. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., rozpoznając u Mariusza S. osobowość zaburzoną w sferze emocjonalnej i społecznej (§ 69punkt 2 wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr l do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - Dz.U. nr 57, poz. 278 ze zm.), astygmatyzm nadwzroczny obu oczu z zezem zbieżnym naprzemiennym(§11 pkt1), pourazową bliznę okolicy łokcia lewego(§3 pkt1) i braki uzębienia(§24 pkt1)uznała go za niezdolnego do służby wojskowej, zaliczając go do kategorii zdrowia "D". Skarżący od tego orzeczenia odwołał się wnosząc o uznanie go za niezdolnego do służby wojskowej. Kwestionując rozpoznane u niego schorzenie określone w punkcie pierwszym orzeczenia Mariusz S. wskazywał, że wcześniej nigdy nie leczył się psychiatrycznie, gdyż był zdrowy. Zdaniem skarżącego, uznanie go za niezdolnego do służby wojskowej znacznie ogranicza realizację jego planów życiowych na przyszłość. Powołując się na te okoliczności domagał się wnikliwej oceny jego zdolności do służby wojskowej. Rozpoznając odwołanie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z dnia [...] 2004r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16) oraz § 6 pkt l, § 32 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w wyniku badań przeprowadzonych w trakcie obserwacji szpitalnej ustalono rozpoznanie, które zgodnie z załącznikiem nr l do cytowanego w podstawie prawnej rozstrzygnięcia rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej uzasadnia zaliczenie badanego do kategorii zdrowia "D". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Mariusz S. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie z art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami strony skarżącej, a związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 133§1 wskazanej wyżej ustawy sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego wynikającego z akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, gdyż brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu I instancji. Ma to istotne znaczenia dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego z uwagi na wynikający z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), obowiązek ustalenia przez ten organ, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie bowiem przez stronę terminowi do złożenia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu I instancji, co skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji (art.156§1pkt2 kpa). W konsekwencji brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia stronie orzeczenia organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.