II SA/Bd 555/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Mariana A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B.y z dnia [...] 2005r., Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 500 zł. (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 555/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2005 r. Prezydent Miasta B. po rozpatrzeniu wniosku Mariana A. odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowaną funkcją garażową na działce nr [...] położonej przy ul. J. w B. Dokonując analizy urbanistycznej Prezydent stwierdził, że na obszarze analizowanym dominują nieruchomości niezabudowane. Trzy działki (nr [...]) zabudowane są budynkami mieszkalnymi, natomiast działka nr [...] zabudowana jest budynkiem urządzeń sieci wodociągowej. Sama działka nr [...] nie jest zabudowana, jej powierzchnia wynosi 3683 m2, z czego 3494 m2 stanowią nieużytki, a pozostałe 188 m2 – lasy. Wobec tego, wskazując iż możliwość przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266; z późn. zm.) może być dokonana tylko w planie zagospodarowania przestrzennego oraz fakt, iż dla wskazanego terenu brak takiego planu, stwierdził, że " nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia zmieniającego cel leśny gruntu na inny w drodze decyzji". Organ pierwszej instancji zwrócił też uwagę, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Hipiczna" przewiduje, iż przedmiotowa działka znajdzie się w strefie wyłączenia terenów spod zabudowy i będzie wchodziła w skład terenów zieleni chronionej, sportu i rekreacji, co wyklucza możliwość sytuowania na działce nr [...] zabudowy nie związanej z funkcją sportu i rekreacji. Przy takich zapisach projektu, uwzględniając prawdopodobieństwo zastosowania wobec wnioskowanej inwestycji przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm.) tj. prawdopodobieństwo stwierdzenia przez organ wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenie będą inne niż w wydanej decyzji, Prezydent uznał, że nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego. Jako powód odmowy wskazał ponadto, że proponowana zabudowa działki nr [...] spowodowałaby, iż gęstość zabudowy dla tej działki (0,06) byłaby o wiele mniejsza niż gęstość zabudowy w analizowanym obszarze (0,2 do 0,3). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że budynek sąsiadujący z jego działką jest wybudowany na nieruchomości składającej się z trzech działek – nr [...], wobec czego ta ostatnia działka, nie stanowiąca odrębnej nieruchomości, nie może być uznawana za niezabudowaną. Nie można też uznać działek nr [...] za działki niezabudowane, są to bowiem drogi lub działki stanowiące część nieruchomości, natomiast działki nr [...] w części przylegającej lub zbliżonej do działki nr [...] stanowią las, wobec czego nie mogą być traktowane jako niezabudowane. Odnosząc się do analizy urbanistycznej skarżący stwierdził, że jego działka nawet nie zbliża się do lasu, jego zamiarem nie jest przeznaczenie gruntów leśnych na nieleśne, a ponadto jego zdaniem do wnioskowanej inwestycji wystarczy powierzchnia działki stanowiąca nieużytki. Stwierdził również, że działka nr [...] bardziej przynależy do terenu zabudowy jednorodzinnego Osiedla P., gdyż bezpośrednio przylega do tego terenu. Uznał, że działka jest zbyt mała, aby budować na niej obiekty sportu i rekreacji. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta wskazując jako powód odmowy wnioskowi skarżącego brak spełnienia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. brak zgody na przeznaczenie występujących na terenie ujętym we wniosku gruntów leśnych na cele nieleśne. Według Kolegium skoro na przedmiotowym terenie występują grunty leśne to ich przeznaczenie na cele nierolniczne i nieleśne może nastąpić tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trybie i na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i nie ma istotnego znaczenia miejsce usytuowania obiektu. Kolegium uznało także za chybione zarzuty względem dokonanej przez organ pierwszej instancji analizy urbanistycznej, bowiem przedmiotem analizy zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia są działki sąsiednie, niezależnie od tego czy stanowią cześć czy całość nieruchomości gruntowej. W skardze wniesionej na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Marian A. podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto wskazał, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma ścisłego określenia działki sąsiedniej, do której należy nawiązywać zabudową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wspomniana ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji, która nakazywałby przez "teren" rozmieć tylko taki obszar, który jest wyznaczony granicami działki czy też działek geodezyjnych, toteż możliwe jest wystąpienie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zarówno co do całości jak też do części działki. W przedmiotowej sprawie istotne zatem dla rozstrzygnięcia sprawy było zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta B. zastrzeżenie strony, iż do inwestycji dla której ubiega się o wydanie warunków zabudowy, wystarczy ta część działki, która jest nieużytkiem. Grunt sklasyfikowany jako nieużytek nie jest wymieniany w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jako wymagający zgody w przypadku przeznaczenia go na cele nierolnicze i nieleśne. Wręcz przeciwnie – art. 6 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki. Mając na względzie tą istotną dla sprawy okoliczność Kolegium rozpatrując odwołanie powinno, wypełniając obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 71; z późn. zm.; zwaną dalej kpa) jak też stosując się do zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa), zwrócić się do skarżącego o wyjaśnienie, czy jego wypowiedź w odwołaniu co do terenu niezbędnego dla inwestycji oznacza ograniczenie wniosku do wskazywanej przez niego w odwołaniu części działki. Nie będąc związany granicami skargi, a orzekając w granicach sprawy Sąd dostrzegł również, iż analiza urbanistyczna, na której oparły swoje rozstrzygnięcie organy obu instancji, nie odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis ten nie wskazuje zatem, że każdy z boków wykreślonej na mapie figury geometrycznej tworzącej obszar analizowany ma mieć długość trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, ale że każdy z tych boków powinien być wyznaczony w odległości zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się wokół działki, a nie "przy" działce - nie można wyznaczać granic obszaru analizowanego w taki sposób, że granica tego obszaru pokrywa się z granicą działki. Sporządzona dla potrzeb rozstrzygnięcia analiza urbanistyczna nie spełnia warunku odległości granic obszaru analizowanego od granic działki, a ponadto jedna z wyznaczonych granic obszaru analizowanego tj. na odcinku II – III pokrywa się z granicą działki objętej wnioskiem. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Wskutek uwzględnienia skargi, w myśl art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy uwzględniając wysokość wniesionego przez skarżącego wpisu.