II SA/Bd 557/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J.P. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia: odrzucić skargę Orzeczeniem nr [...], wydanym w dniu [...] kwietnia 2007 r. przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w [...] na skierowanie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], rozstrzygnięto w sprawie zdolności J. P. do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa. Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się J.P. i wniósł od niego odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], kwestionując uznanie go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej i niezaliczenie do żadnej z grup inwalidztwa. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, szczegółowo uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki przeprowadzonych u J. P. specjalistycznych badań lekarskich. J. P. zakwestionował również rozstrzygnięcie organu II instancji i zgodnie z pouczeniem w nim zawartym wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z żądaniem jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej odrzucenie podnosząc, iż w orzeczeniu RWKL istnieje błędne pouczenie o trybie odwoławczym do WSA, gdyż orzeczenia powyższe stanowią jedynie podstawę dla Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte w art. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie." Tymczasem z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że jej przedmiotem jest kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości prowadzenia przez właściwe wojskowe komisje lekarskie postępowania w sprawie zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa. Jakkolwiek przyznać należy, iż w zaskarżonym orzeczeniu istnieje błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podkreślenia wymaga okoliczność, że orzeczenia wydane we wskazanym powyżej trybie stanowią jedynie podstawę dla wojskowego organu emerytalnego do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 z późn. zm.), prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny przy czym, stosownie do ust. 4 tego artykułu, od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W związku z powyższym za słuszne uznać należy stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na niniejszą skargę, wskazujące, iż kontrola prawidłowości stanowiska orzeczniczego zawartego w zaskarżonych orzeczeniach dokonywana jest w ramach rozpatrywania odwołania od decyzji właściwego organu emerytalnego przez sąd powszechny w trybie postępowania cywilnego. Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżącego nie dotyczy rozstrzygnięcia podjętego przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4, co uprawniałoby do ewentualnego ich zaskarżenia przed sądem administracyjnym, oczywiście przy zachowaniu wszystkich przesłanek dopuszczalności wniesienia takiej skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.