II SA/Bd 558/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie WSA: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007r. sprawy ze skargi M.B. i K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na rzecz adwokat M.T.-S. kwotę 292,80 zł. (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 558/07 Uzasadnienie K i M. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie przyznania skarżącym dodatku mieszkaniowego w wysokości 132,75 zł miesięcznie. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 1 ust.1, art.2, art.17 ustawy z dnia 12 listopada 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz.856 z późn. zm.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r. organ I instancji przyznał M. B. dodatek mieszkaniowy w kwocie 132,75 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia do 30 września 2007 r. Naliczenia dodatku organ dokonał na podstawie wydatków czynszowych oraz faktycznie zajmowanej powierzchni lokalu uwzględnionej w umowie najmu lokalu, tj. 29, 41 m². Szczegółowe wyliczenie dodatku mieszkaniowego organ zawarł w załączniku do decyzji i stwierdził, że wnioskodawca spełnia wymogi do otrzymania dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wnosiła o zmianę decyzji poprzez określenie i ustalenie faktycznie zajmowanej powierzchni lokalu z uwzględnieniem korytarza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdziło, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i w związku z czym brak jest podstaw do jej uchylenia. Kolegium powołało się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na art. 3 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z tym przepisem dodatek taki przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 1 powołanej ustawy wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię normatywną (dla 2 osób jest to 40 m²), a wydatkami ponoszonymi przez zainteresowaną w wysokości 12 % dochodu gospodarstwa 2-osobowego. Organ prawidłowo ustalił dochód rodziny we wskazanym okresie. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Organ odwoławczy stwierdził, że na wydatki mieszkaniowe składają się: wydatki na powierzchnię normatywną (116,99 zł), ryczałt za brak centralnego ogrzewania (57,11 zł), ryczałt za brak ciepłej wody (15,54 zł). Łączne wydatki na lokal ustalone zgodnie z przepisami wynoszą 189,64 zł. Następnie 12% z miesięcznego dochodu rodziny, tj. kwoty 109,58 zł wynosi 13,15 zł. Odejmując tę kwotę od wydatków normatywnych otrzymuje się wysokość dodatku mieszkaniowego na kwotę 176,49 zł (189,64 zł - 13,15 zł). Jednakże zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy wysokość dodatku łącznie z ryczałtem nie może przekraczać 70 % wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny, tj. w tym przypadku 132,75 zł i na tę kwotę ustalono wysokość dodatku. Zdaniem Kolegium organ I instancji w rozpatrywanej sprawie prawidłowo ustalił wysokość dodatku mieszkaniowego, przyjmując do obliczeń powierzchnię, którą rodzina B. zajmuje zgodnie z umową najmu i za którą płaci czynsz. W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego skarżący wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżących nieprawidłowo przeprowadzono obliczenia odnośnie powierzchni mieszkania będącej podstawą określenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako podstawę przyjęło powierzchnię zajmowaną zgodnie z umową najmu. Tymczasem w świetle art. 2 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.), w skład powierzchni użytkowej lokalu wchodzą również "inne pomieszczenia służące potrzebom gospodarczym i mieszkalnym lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania". W rezultacie powyższego skarżący zarzucili decyzji organu II instancji niezgodność z obowiązującym prawem. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska skarżący powołali się na pismo ADM Spółki z .o.o. w [...] z dnia [...] r. Uważają, że powierzchnia lokalu wynosi wraz z korytarzem 40.97 m²., a w związku z tym kwota dodatku mieszkaniowego powinna wynieść 158.42 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, dalej zwaną ustawą, określają warunki w jakich może być przyznany dodatek mieszkaniowy. Przepisów tych z racji ich szczególnego charakteru, nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. W art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy zawarta została definicja normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę 2 członków gospodarstwa domowego. Ustawodawca określił, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m² - dla 2 osób. Organy prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżących powierzchnia normatywna lokalu będzie wynosiła 40 m², gdyż ich gospodarstwo domowe składa się z 2 osób. Od normatywnej powierzchni użytkowej należy odróżnić powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy i powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zamieszkiwaną przez wynajmującego, które zostały zdefiniowane w art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z tym przepisem w wypadku najmu albo podnajmu części lokalu mieszkalnego za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy albo podnajemcy uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal. Natomiast za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zamieszkiwaną przez wynajmującego uważa się powierzchnię pokoi zajmowanych przez gospodarstwo domowe wynajmującego oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych wchodzących w skład tego lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego wynajmującego do liczby osób zajmujących cały lokal. Wydatki na lokal w przypadku skarżącej zawarte w pkt 8a załącznika do decyzji organu I instancji zostały ustalone prawidłowo i wynikają z § 5 umowy najmu zawartej w dniu [...] r. Z powyższej umowy najmu wynika, że stawka czynszu za 1 m² powierzchni lokalu socjalnego wynosi 1, 23 zł. Do obliczenia czynszu należnego zgodnie z umową najmu przyjęto powierzchnię 29 m²,41 lokalu socjalnego, co stanowi kwotę 36,17 zł czynszu należnego. Nie można w ocenie Sądu przyjąć do obliczenia czynszu należnego innej powierzchni lokalu, niż ta, która faktycznie wynika z umowy najmu, a więc 29 m², 41. Sposób obliczenia wydatków za normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu określony został w art. 5 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. Wydatki za lokal powinny być udokumentowane, faktyczne. Powinny wynikać z umowy najmu, rachunków. W art. 6 ust. 3 ustawy określone zostało, co należy rozumieć poprzez wydatki poniesione przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy. Wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami, o których mowa w ust. 3, są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1 - 4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Przyjmując, że sporny korytarz nie może stanowić podstawy do obliczenia wydatków ponoszonych w związku z eksploatacją zajmowanego lokalu, to należy stwierdzić, że obliczenia poczynione przez organ odpowiadają przepisom prawa. Definicja powierzchni użytkowej zaprezentowana przez skarżących w oparciu o art. 2 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.), nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy definicja taka wynika wprost z ustawy o dodatkach mieszkaniowych (art.5 ust.2). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.