II SA/Bd 558/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewcz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi F. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] 2024 r. [...] Wójt Gminy [...], działając na podstawie przepisów art. 217 § 2 punkt 1 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) w związku z art. 48b ust. 2 punkt 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) oraz uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (pub.: Dz. Urz. Woj. [...]. z dn. [...].2023 r., poz. [...]) po rozpatrzeniu wniosku F. S., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytułowanego na nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] w L. G., oznaczonego ewidencyjnym numerem [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dla nieruchomości, na której usytułowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny, będący przedmiotem wniosku, obowiązuje uchwała nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (dalej: "plan miejscowy"). Zgodnie z przepisem § 1 ust. 2 punkt 1 planu miejscowego załącznikiem do uchwały jest rysunek planu w skali 1:2000 stanowiący integralną część planu. W przepisie § 5 ust.1 punkt 3 planu miejscowego ustalono, że zawarte na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy, są obowiązującymi ustaleniami planu. Na nieruchomości wyznaczono dwie nieprzekraczalne linie zabudowy. Pierwsza z nich została wyznaczona od strony ul. [...] w odległości 6 metrów od linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu. Budynek będący przedmiotem wniosku nie wykracza poza tę nieprzekraczalną linie zabudowy. Druga nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została na nieruchomości od strony linii kolejowej [...] w odległości 10 m od granicy obszaru kolejowego. Podstawowa bryła budynku będącego przedmiotem wniosku wykracza ponad 7 metrów poza nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną planem miejscowym. Wyznaczona w odległości 10 m od granicy nieruchomości nieprzekraczalna linia zabudowy wynika wprost z przepisu art. 53 ust.2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 697). Wobec faktu, że legalizowany budynek wykracza poza nieprzekraczalną linie zabudowy wyznaczoną planem miejscowym i będącą jego obowiązującym ustaleniem, niemożliwym jest wydanie zaświadczenia, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytułowanego na nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] w [...], oznaczonego ewidencyjnym numerem [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zażaleniu na powyższe postanowienie F. S. (dalej jako: "skarżąca") podniosła, że argument organu o przekroczeniu nieprzekraczalnej linii zabudowy jest chybiony wobec zapisu § 6 ust. 8 pkt 2 lit a-d miejscowego planu. Dodała, że przedmiotowy budynek przekracza nieprzekraczalną linie zabudowy tylko w 15 % jego powierzchni. Postanowieniem z dnia [...] 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w rozpoznawanej sprawie wymóg zaświadczenia, o wydanie którego ubiega się odwołująca, wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U z 2024 r. poz. 725), a okoliczności sprawy wskazują, że jest to tzw. postępowanie legalizacyjne, w toku którego niezbędne jest przedłożenie zaświadczenia wójta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu (art.48b). Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił przede wszystkim zapisy planu obowiązujące dla jednostki w której zlokalizowana jest nieruchomość. Dla działki na której zlokalizowany jest budynek obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] uchwalonego uchwala rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] 2028 r. Jak wynika z rysunku planu nieruchomość położona jest w granicach terenów oznaczonych symbolem [...] Dla działki nr [...] wyznaczono dwie nieprzekraczalne linie zabudowy - pierwsza wyznaczona od ul. [...] w odległości 6 metrów od linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu i budynek nie wykracza poza tę linię. Natomiast druga ustalona została w odległości 10 metrów od granicy obszaru kolejowego linii [...] i z rysunku planu wynika, że część budynku wykracza poza tę linię ponad 7 metrów. Odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy 10 metrów od granicy działki określona została w myśl przepisów szczególnych tj. art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (t.j Dz.U z 2024 roku poz 697) w myśl którego budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4. Słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że w sytuacji gdy budynek, o legalizację którego ubiega się skarżąca przed właściwym organem nadzoru budowlanego, jest w części zlokalizowany poza obowiązującymi nieprzekraczalnymi linii zabudowy wyznaczonymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może wydać zaświadczenia zgodnego z żądaniem strony. Odnosząc się do zarzutu zażalenia o nieuwzględnieniu zapisów § 6 planu, który stanowi, że w przypadku przekroczenia przez istniejące budynki parametrów zawartych w ustaleniach szczegółowych dopuszcza się przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i remonty istniejących budynków z zachowaniem dotychczasowej linii zabudowy w ocenie organu odwoławczego przepis ten nie znajduje zastosowania w procedurze dotyczącej tzw. legalizacji dotyczącej budynku wzniesionego bez wymaganego zezwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe postanowienie F. S. powołała się na § 6 ust.8 pkt 2 lit. a-d miejscowego planu, wskazując, że w miejscu w którym przekroczona została obowiązująca planem linia zabudowy istniał od czasów międzywojennych (przed 1939r) budynek mieszkalny. Plan zagospodarowania przestrzennego nie nakazuje rozbiórki obiektów poza obowiązującą linią zabudowy, a sankcjonuje ich istnienie, a nawet dopuszcza ich przebudowę, rozbudowę i nadbudowę. Skarżąca dodała, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2024r [...], dające możliwość legalizacji robót budowlanych przy tym obiekcie, wydano w wyniku przeprowadzonej przez PINB szczegółowej procedury sprawdzającej cały proces budowlany w tym także w oparciu o materiały archiwalne. Wskazała też, że przedmiotowy budynek o długości 50 m tylko w ok. 7 m przekracza obowiązującą linię zabudowy co stanowi tylko 14 % długości całego obiektu. Pozostałe 86% długości obiektu znajduje się w obszarze poza nieprzekraczalną linią zabudowy i w całości jest zgodne z zapisami planu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1627), kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymując w mocy postanowienie Wójta Gminy L., odmawiając skarżącej wydania zaświadczenia. W myśl art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Należy wyjaśnić, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter przejawia się zwłaszcza w tym, że w ramach tego postępowania obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie, jest dokonanie porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i poświadczenie faktów lub stanów prawnych, wynikających z dokumentów będących w jego dyspozycji i wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Ewentualnie wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia następuje, jeżeli z będących w posiadaniu organu dokumentów wynika, iż potwierdzenie stanu, którego domaga się strona nie jest możliwe. W przypadku zaświadczeń wydawanych na potrzeby postępowania legalizacyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem zaświadczenia o żądanej treści albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., w celu ustalenia istotnych z uwagi na regulacje obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, a w konsekwencji stwierdzenia, czy wybudowany samowolnie obiekt jest zgodny z ustaleniami planu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca niewątpliwie ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, bowiem jest właścicielem nieruchomości, której dotyczyć ma zaświadczenie, a konieczność jego uzyskania wynika z nałożonego na nich przez organ nadzoru budowlanego, w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego, obowiązku przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskiem objęto budowę budynku wielorodzinnego, usytułowanego na nieruchomości oznaczonej nr [...] w L. G., oznaczonego nr ewid.[...] Nieruchomość ta, jak wynika z ustaleń organu, jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (pub.: Dz. Urz. Woj. [...]. z dn. [...].2023 r., poz. [...]). Nieruchomość ta znajduje się w granicach terenów oznaczonych symbolem 2MW-U. W świetle załącznika nr 1 do wskazanej uchwały, zawierającego rysunek planu w skali 1:2000, dla działki nr [...] wyznaczono dwie nieprzekraczalne linie zabudowy - pierwsza wyznaczona od ulicy [...] w odległości 6 metrów od linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu i budynek nie wykracza poza tę linię. Natomiast druga ustalona została w odległości 10 metrów od granicy obszaru kolejowego linii [...] i z rysunku planu wynika, że część budynku wykracza poza tę linię ponad 7 metrów. Zdaniem organu, fakt wykraczania przez legalizowany budynek poza nieprzekraczalną linie zabudowy, wyznaczoną od granic obszaru kolejowego, przesądzał o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Skarżąca kwestionując powyższe ustalenia, powołała się na przepis § 6 ust. 8 pkt 2b planu miejscowego, który dla istniejących budynków o przekroczonych parametrach zawartych w ustaleniach szczegółowych miejscowego w zakresie linii zabudowy dopuszcza przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i remont istniejącego budynku z zachowaniem kontynuacji dotychczasowej linii zabudowy. Stwierdzić należy w związku z tym, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że przepis powyższy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z przepisami miejscowego planu wybudowania nowego budynku, nie zaś jego rozbudowy, przebudowy czy nadbudowy. Dodać należy, że bez znaczenia dla zastosowania omawianego przepisu jest to, że kiedyś istniał tam budynek mieszkalny o parametrach odpowiadających budynkowi, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie. Nie ma też znaczenia, o ile metrów, czy w ilu procentach, nowopowstały budynek wykracza poza wyznaczoną nieprzekraczalną linię zabudowy, bowiem zapisy miejscowego planu nie pozwalają w tym zakresie na żadne odstępstwa. W tych okolicznościach brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem postanowień organów obydwu instancji, wydanych na skutek stwierdzenia istotnych okoliczności na podstawie przytoczonej wyżej regulacji zawartej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w wyniku prawidłowych wniosków zawartych w uzasadnieniach tych postanowień. Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.