II SA/Bd 559/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA: Marzenna Linska - Wawrzon Asesor WSA: Mirella Łent (spr.) Protokolant: Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Mirosława B., Henryka Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 559/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2004r., nr [...] o odmowie Mirosławowi B. i Henrykowi Ż. ustalenia warunków zabudowy dla tymczasowego punktu auto-gaz wraz z parkingiem strzeżonym i auto-komisem na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w T., będącej przeznaczoną, w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w czasie złożenia wniosku, pod układy drogowe. W postępowaniu, inwestor złożył raport oddziaływania inwestycji na środowisko. U podstaw odmowy legł fakt, iż w momencie orzekania utracił moc dotychczas sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego - nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - a wszystkie działki sąsiednie , dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z obiektami gospodarczymi i garażami i tym samym, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) określona we wniosku inwestycja nie kontynuuje funkcji istniejącej zabudowy, zatem nie można ustalić dla niej warunków zabudowy. W skardze, Mirosław B. i Henryk Ż. podnieśli, iż stosowny wniosek o ustalenie warunków zabudowy wnieśli w czasie, gdy obowiązywał plan zagospodarowania pozwalający im na realizację wskazanej inwestycji - a przyjmując argumenty Prezydenta Miasta T. należy stwierdzić, że na przedmiotowym terenie nie będzie można również budować drogi. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić, jednakże z powodów innych niż podniesione przez skarżących. Bezspornym w sprawie jest to, że na terenie, na którym chciano przeprowadzić inwestycję nie istnieje plan miejscowy i w takim wypadku, w sprawie, zmiana zagospodarowania terenu wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji (art. 59 ust. 1 cyt. ustawy). Stosownie do art. 52 ust.1 w zw. z art. 64 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy w przypadku zmiany zagospodarowania terenu przy braku planu miejscowego następuje na wniosek inwestora. Taki zapis oznacza to, że postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wszczyna się jedynie do osób, które wyraziły potrzebę uzyskania stosownego orzeczenia. W aktach sprawy, zostały złożone dwa tego rodzaju oświadczenia z dnia [...] 2003r. Jedno zostało złożone przez Mirosława B. ( tylko jego czytelny podpis widnieje na piśmie ). Drugie, zawiera nieczytelny podpis, a z określenia podmiotów wynika, że Henryk Ż. działa jako pełnomocnik. Taka treść, w świetle całokształtu składanych przez skarżących wypowiedzi, a w szczególności nie kwestionowania faktu, że Henryk Ż. jest również inwestorem zainteresowanym uzyskaniem stosownego orzeczenia, nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy osoba ta jest wnioskodawcą. To oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wyjaśnia w jakiej roli w postępowaniu występuje jeden z adresatów decyzji i należy uznać, że organ wydając decyzję adresowaną również na tę osobę, wykroczył poza art.7 i 77 kpa, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mogło być tak, że w sprawie została wydana decyzja osobie, która nie złożyła stosownego wniosku. W takim przypadku, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżoną decyzję należało uchylić. Zgodzić natomiast należy się z organem co do tego, że zabudowa działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z obiektami gospodarczymi i garażami, przy braku planu miejscowego, nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla tymczasowego punktu auto-gaz wraz z parkingiem strzeżonym i auto-komisem. Jednym z warunków ustalenia warunków zabudowy jest to, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1) cyt. ustawy). Fakt, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z obiektami gospodarczymi i garażami, nie pozwalał na określenie wymienionych parametrów i organ prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy. Nie może zmienić tej oceny twierdzenie, iż stosowny wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w czasie, gdy obowiązywał plan zagospodarowania pozwalający na realizację wskazanej inwestycji. Brak zapisów prawa pozwalających na twierdzenie, że złożony w sprawie wniosek ma inne znaczenie niż jedynie inicjujące postępowanie administracyjne, oznacza, że wydając decyzję, organ jest zobligowany do odniesienia się do faktów i prawa istniejących (obowiązujących) w momencie orzekania i wygaśnięcie planu przed rozstrzygnięciem, musiało skutkować w sprawie odmową. Organ ponownie przeprowadzi postępowanie w sprawie. W tym celu należy wyjaśnić, czy wniosek wszczynający to postępowanie został złożony również przez Henryka Ż. Mając na względzie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. art. 132, 145 § 1 pkt 1) lit. c), 152 oraz 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.