II SA/Bd 559/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, ze zm.) Starosta [...] uznał I. K. za osobę bezrobotną, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu stwierdził, że suma okresów o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 cyt. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni, co stanowi przeszkodę do przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu zainteresowana podniosła, że od [...] lipca 2006 r. przebywała na "zasiłku" rehabilitacyjnym. Próby uzyskania tego świadczenia na kolejny okres nie powiodły się. W październiku 2006 r. zainteresowana złożyła dokumenty w Sądzie Pracy. Postępowanie trwało do [...] kwietnia 2007 r. i zakończyło się niepowodzeniem. Aby złożyć dokumenty w Urzędzie Pracy konieczne było wylegitymowanie się zaświadczeniem o zdolności do pracy, natomiast lekarz odmówił wydania tego zaświadczenia. Odwołująca się zwróciła też uwagę na trudną sytuację rodzinną. Decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2007 r. nr [...] r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że rejestracja w PUP jest czynnością dobrowolną i następuje w dniu przedłożenia kompletu dokumentów wymaganych do rejestracji (§ 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy). Odwołująca zarejestrowała się [...] kwietnia 2007 r. Odnosząc się do okoliczności dotyczących przyznania prawa do zasiłku organ zacytował treść art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Warunkiem przyznania prawa do zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy jest posiadanie statusu "bezrobotnego" a także wykazanie się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni zatrudnieniem, wykonywaniem pracy czy świadczeniem usług na określonych w ustawie zasadach lub okresami zaliczanymi do podanych okresów. Wśród nich jest możliwość zaliczenia po zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresów pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczeń stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika. Z przedłożonych przez zainteresowaną dokumentów wynikało, że w okresie od [...] lipca 2005 r. i do [...] stycznia 2006 r. pobierała ona zasiłek chorobowy, a od [...] stycznia 2006 r. do [...] lipca 2006 r. świadczenie rehabilitacyjne. Zainteresowana spełniła warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej lecz nie mogła uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie posiadała w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 365 dni zaliczanych na poczet zasiłku dla bezrobotnych. Badany okres 18 miesięcy rozpoczął się [...] października 2005 r. a zakończył się [...] kwietnia 2007 r. Łączna suma okresów zaliczanych wyniosła 285 dni zamiast 365 dni, co uniemożliwiło przyznanie prawa do zasiłku. Organ zaznaczył, że badając przesłanki do przyznania prawa do zasiłku pozbawiony jest swobody w ocenie warunków jakie nakazała ustawa, zatem żadne szczególne okoliczności o charakterze społecznym, związane z sytuacją osobistą czy materialną nie pozwalają na odstąpienie od stosowania nałożonych przez ustawę wymogów. W skardze skarżąca potwierdziła ustalenia organu dotyczące okresów zaliczanych do przyznania prawa do zasiłku. Stwierdziła jednak, że nie mogła uzyskać od lekarza prowadzącego zaświadczenia o zdolności do pracy. Ponownie opisała trudną sytuację rodzinną i finansową oraz złożyła prośbę o potraktowanie sprawy jako nietypowej. Wieloletnia praca i opłacanie składek w okolicznościach niniejszej sprawy wywołały u skarżącej poczucie krzywdy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że podstawą materialno – prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 3 prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łączne przez okres 365 dni: do którego zalicza się też m.in. okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczeń stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika. Skarżąca w okresie od [...] lipca 2005 r. do [...] stycznia 2006 r. pobierała zasiłek chorobowy a od [...] stycznia 2006 r. do [...] lipca 2006 r. świadczenie rehabilitacyjne. Pomimo tego, że skarżąca spełniła warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, organ prawidłowo wskazał, że nie było podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie posiadała ona w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 365 dni zatrudnienia, wykonywania pracy na innych zasadach czy świadczenia usług lub okresów zaliczanych na poczet zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca zarejestrowała się [...] kwietnia 2007 r., zatem 18 miesięcy obejmowało okres od [...] października 2005 r. do [...] kwietnia 2007 r. W tym czasie suma okresów zaliczanych była mniejsza niż wymagane 365 dni. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest okoliczność, że skarżąca nie mogła uzyskać zaświadczenia o zdolności do pracy ani to, że nie zarejestrowała się w urzędzie w poprzednim okresie, w którym takowe zaświadczenie posiadała. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 71 omawianej ustawy enumeratywnie wymienia okresy pracy lub okresy zaliczane do okresu uprawniającego do prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z tego względu organy administracyjne prawidłowo ustaliły okoliczności faktycznie będące podstawą oceny zasadności złożonego przez skarżącą żądania. Nadto należy podnieść, że skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dokumentów mających wpływ na ustalenie jej prawa do zasiłku. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą okoliczności dotyczących jej trudnej sytuacji życiowej i materialnej należy zaznaczyć, że nie miały one znaczenia dla podjęcia przez organ zaskarżonej decyzji. Ustawa o promocji zatrudnienia nie daje bowiem organom administracji podstaw do uznaniowego przyznawania uprawnień w oparciu o zasady współżycia społecznego ani zasady słuszności. Z tego względu trudna sytuacja finansowa skarżącej nie może implikować odmiennej oceny legalności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy nie można dopatrzyć się uchybienia w ustaleniu przez organy administracyjne, że skarżąca nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 71 cytowanej ustawy, a w konsekwencji ustalenia, że skarżąca kwalifikuje się do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153., poz. 1270, ze zm.).