II SA/Bd 563/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na rzecz adwokat J.G. kwotę 292,80 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 563/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania S. S. dodatku mieszkaniowego. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na treść art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U 2001r. Nr 71, poz. 734 ze zm.) wskazał, iż wnioskodawca uzyskał dochód z tytułu posiadania gospodarstwa oraz renty inwalidzkiej przekraczający przewidziane w tym przepisie – kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania żądanego świadczenia. Tym samym odmowa jego przyznania uznana została za zasadną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy S. S. wniósł o uchylenie decyzji w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił organom orzekającym naruszenie przepisów prawa, a także wysunął szereg zarzutów w zakresie dotyczącym ich funkcjonowania. Argumentował, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż kompetencją Sądu jest wyłącznie ocena czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ona prawu. Problematykę dotyczącą dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734). Ustawa ta określa normatywne kryteria, które muszą być spełnione, by dodatek mieszkaniowy mógł zostać przez organ administracji publicznej przyznany. Jednym z tych kryteriów jest kryterium dochodu miesięcznego, którego osoba ubiegająca się o przedmiotowe świadczenie nie może przekroczyć. Zgodnie z treścią art. 3 ust 1 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Definicję dochodu zawiera art. 3 ust. 3 wskazanej ustawy stanowiąc, że za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Z niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...] kwietnia 2007r. i w okresie trzech miesięcy poprzedzających jego złożenie, uzyskał dochód pochodzący z dwóch źródeł: z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] hektara przeliczeniowego oraz renty inwalidzkiej. W zakresie sposobu obliczania dochodu z gospodarstwa rolnego należy wskazać, iż ustala się go na podstawie powierzchni gruntów w hektarach przeliczeniowych i przeciętnego dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 z późno zm.). W przypadku S. S. dochód ten wyniósł [...] zł. Natomiast dochód z tytułu pobierania renty stanowił [...] zł. (...). Oznacza to, iż łączny dochód skarżącego wynosił [...] zł., a zatem dochód miesięczny na jednego członka rodziny to kwota [...] zł., która jednoznacznie przekroczyła kryterium dochodu o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy. Prezentowane zatem w skardze argumenty skarżącego, nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności odmowy przyznania świadczenia – legalności wydanej decyzji, czyli zgodności jej z przepisami ustawy. Jedynym bowiem kryterium warunkującym jego przyznanie było łączne spełnienie wymienionych w nim przesłanek, co w przypadku skarżącego nie zostało spełnione. W ocenie Sądu, organy orzekające nie miały więc możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone. Nadto, regulacje mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie miały charakteru uznaniowego, zatem organ nie miał jakiejkolwiek możliwości dokonania własnej oceny opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. Ze względu na powyższe uznając, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) oddalił skargę.