II SA/Bd 568/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi M. R., J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wójt Gminy [...] na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej zwanej u.g.n.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] i [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r. (opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., poz. [...]) po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. i M. R., o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] w [...], zaopiniował negatywnie proponowany, przedstawiony na mapie ze wstępnym projektem, podział nieruchomości oznaczonej w katastrze numerem działki [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość położona jest w granicach obowiązywania w/w planu miejscowego. Obowiązujący plan dopuszcza inny, niż wskazany na rysunku planu, podział nieruchomości przy zachowaniu zasad zawartych dla poszczególnych jednostek planistycznych wymienionych w § 11. Proponowany podział nieruchomości nie jest tożsamy z rysunkiem planu - rysunek planu nie przewiduje podziału przedmiotowej nieruchomości, należało zatem sprawdzić czy zachowane zostały zasady podziału określone dla jednostki planistycznej [...], w obszarze której położona jest nieruchomość. W ust. 3 § 11 ustalone zostały warunki podziału, innego niż na rysunku planu, m.in. na terenie oznaczonym [...]. Plan dopuszcza tu możliwość wtórnego podziału istniejących działek przy spełnieniu określonych warunków, w szczególności każda nowo wydzielona działka musi mieć bezpośredni dostęp do istniejącej lub wyznaczonej w planie drogi publicznej. O charakterze drogi publicznej nie decyduje własność nieruchomości. To, że jakaś nieruchomość stanowi własność gminy, nie powoduje, że jest ona publiczną drogą gminną. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 ze zm.) w art. 2 ust. 1 pkt 4 wskazuje drogę gminną jako drogę publiczną, a ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje, zgodnie z art. 7 ust. 3 tejże ustawy, w drodze uchwały rady gminy. Dnia [...] kwietnia 2003 r. uchwałą nr [...] Rada Gminy [...] zaliczyła do kategorii dróg gminnych (zgodnie z ówczesnym brzmieniem przepisu ustawy o drogach publicznych) wymienioną na pozycji [...] ul. [...] o całkowitej długości [...] km. Zgodnie z załącznikiem do wyżej wymienionej uchwały, jak wynika z wyjaśnień Kierownika Zarządu Dróg, Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej w [...], zaliczenie do kategorii dróg gminnych dotyczyło już urządzonej drogi usytuowanej na działce oznaczonej numerem [...], zwyczajowo zwanej [...]. Równolegle w tym czasie obowiązywała uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie nadania nazwy ul. [...] projektowanej drodze w naonczas obowiązującym planie miejscowym między innymi na istniejących dziś działkach [...] i [...]. Ponieważ stan taki prowadził do nieporozumień i bezzasadnych roszczeń, Rada Gminy [...] w uchwale nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nadała nazwę [...] istniejącej (i zaliczonej do kategorii dróg gminnych) drodze zlokalizowanej na działce [...], sankcjonując nazwę zwyczajową, jednocześnie uchylając uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. Obecnie istnieje klarowny stan prawny, w którym zarówno uchwała o zaliczeniu do kategorii dróg publicznych ul. [...], jak i samo nadanie ulicy nazwy [...] dotyczą tej samej nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] w [...]. Nie ulega wątpliwości, że dzielona nieruchomość oznaczona numerem działki [...] nie posiada dostępu do drogi gminnej – ul. [...]. Badając zgodność proponowanego podziału dla jednostki oznaczonej numerem planistycznym [...] organ stwierdził, że proponowany podział narusza zasady podziału określone planem. Proponowana do wydzielenia działka gruntu oznaczona numerem [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do istniejącej lub wyznaczonej w planie drogi publicznej. Nie jest możliwy proponowany we wniosku dojazd od ul. [...] - nieruchomość w tej części nie przylega do najbliższej istniejącej i jednocześnie wyznaczonej planem drogi publicznej oznaczonej w planie symbolem [...] i numerem działki [...] – ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i J. małż. R. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1) obrazę prawa materialnego, tj. art. 10 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że działka [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej, podczas gdy przedmiotowa działka przylega bezpośrednio do gminnej drogi publicznej nr [...] zlokalizowanej na działce geodezyjnej nr [...]; 2) obrazę prawa procesowego, tj. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie pisma bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika ustanowionego przez stronę; 3) obrazę prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez konsekwentne nieprzedstawianie w sprawie dokumentów istotnych dla rozpatrzenia sprawy, a w szczególności map, które pozwoliłyby ujednolicić znaki i symbole używane przez strony; 4) obrazę prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez utrudnianie organowi II instancji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też formułowanie takich uzasadnień postanowień, które nie tylko nie pogłębiają zaufania obywateli do organów państwowych, ale wywołują wręcz odwrotny skutek, czego wyrazem jest z pewnością część uzasadnienia postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r., które dotyczy działki nr [...] i nie ma nic wspólnego z działką nr [...], która należy do skarżących. Wywód na temat działki nr [...] stanowi połowę uzasadnienia i to w kwestii najistotniejszej dla skarżących, tj. dostępu ich działki do drogi publicznej. Fakt, iż działka odwołujących się nie ma dostępu do działki nr [...], jest bezsporny i wywody w uzasadnieniu postanowienia Wójta Gminy [...] można potraktować jedynie jako świadome działanie, którego celem jest wprowadzenie w błąd organu II instancji. Podkreślić należy, iż dostęp do drogi publicznej, o który toczy się niniejsze postępowanie, to droga nr [...], zlokalizowana na działce nr [...]. Kwestia nazwy ulicy jest w tym przypadku nieistotna, a fakt że organ I instancji uchylił uchwałę o nazwie powyższej drogi, nie ma dla sprawy żadnego znaczenia i dzielenie się tego typu informacjami w uzasadnieniu postanowienia jest z pewnością lekceważeniem słusznego interesu obywatela. W uzasadnieniu odwołujący się wywodzili, że po zapoznaniu się z dokumentami sprawy i po analizie mapek, droga nr [...] jest niewątpliwie drogą publiczną zlokalizowaną na działce nr [...] o symbolu [...]. Wójt Gminy [...] z niewiadomych przyczyn w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r. dowiódł, iż działka skarżących nie ma dostępu do drogi publicznej oznaczonej w planie symbolem [...] (chodzi tu o ulicę [...], działka [...]), ani do drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr [...] (chodzi tu o drogę oznaczoną symbolem [...], która obecnie, tj. od [...] grudnia 2011 r. została nazwana ul. [...]). Do tej pory Wójt Gminy [...] w obu zaskarżonych postanowieniach nie odniósł się do problemu skarżących, tj. nie dowiódł, że na działce [...] nie znajduje się droga publiczna o numerze [...], a tym samym że działka skarżących nie ma dostępu do drogi publicznej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 u.g.n. oraz art. oraz 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej k.p.a.), utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że strony wystąpiły z wnioskiem o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału po raz kolejny, ostatnio w dniu [...] maja 2010 r., różnica w projekcie podziału polega na tym, że wówczas inne były powierzchnie działek o nr [...] (poprzednio [...] ha, obecnie – [...] ha) i [...] (poprzednio [...] ha, obecnie [...] ha). Zarówno położenie jak i powierzchnia działki [...] nie uległy zmianie. Ze względu na wskazane różnice rozpatrywana sprawa nie jest tożsama z poprzednio rozstrzyganą, tj. decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą wnioskodawcom pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału ich nieruchomości. Decyzja organu I instancji była zweryfikowana przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., która utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji oraz w trybie sądowo-administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę stron w wyroku z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...]. Inne istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w szczególności zapisy planu miejscowego zagospodarowania dla części wsi [...] i części wsi [...] uchwalonego przez Radę Gminy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nie uległy zmianie. Zasady dokonywania podziałów nieruchomości uregulowane zostały w dziale III u.g.n. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 i 2 cyt. ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Stosownie do treści art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Oznacza to, że przy opiniowaniu projektu podziału (art. 93 ust. 4) organ I instancji zobowiązany był przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt podziału opisanej nieruchomości realizował to przeznaczenie, a także czy służył temu przeznaczeniu. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa nieruchomość jest objęta uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] podjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Spór w niniejszej sprawie, podobnie jak w poprzedniej, dotyczy kwestii, czy jedna z nowo wydzielanych działek o nr [...] ma dostęp do drogi publicznej, co jest warunkiem koniecznym pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału. Z przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że zarówno poprzednio jak i obecnie działka ta nie ma bezpośredniego dostępu do żadnej drogi publicznej, ani od strony ulicy [...], [...] i [...] (z nowym i starym przebiegiem). Nie jest wykluczone, że droga publiczna zaznaczona na rysunku planu numerem [...] miała przecinać ulicę [...] i dochodzić do działki [...], której właścicielami są odwołujący, jednak faktycznie do tego nie doszło. Zgodnie z art. 7 ustawy o drogach publicznych zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (ust. 2), ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje również w drodze uchwały rady gminy (ust. 3). Zatem żaden inny akt nie może zastąpić uchwały rady gminy w tym zakresie, zaś zmiany w nazwie ulicy, co nastąpiło w uchwale z dnia [...] grudnia 2011 r., nie wpływa na rozstrzygnięcie. Niezależnie od sporu co do nazwy drogi, która ostatnią uchwałą została zmieniona, jest niewątpliwe, że przedmiotowa projektowana działka nie przylega do żadnej z dróg gminnych, co wyraźnie widać na rysunku zarówno projektu podziału, jak też na rysunku planu miejscowego. Ostatecznie sama strona to przyznaje w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., w którym wskazuje nieprawidłowości mające początek od wywłaszczenia pod nowe ulice, zawarcie aktu notarialnego i zlikwidowanie dojazdu do działki [...] nowym planem miejscowym. Dla rozstrzygnięcia "podziałowego" mają znaczenie konkretne uregulowania prawne, które nie dopuszczają pozytywne zaopiniowanie wstępnego projektu podziału wbrew zapisom obowiązującego planu miejscowego, w tym także wymogu bezpośredniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Przedmiotowa nieruchomość tego wymogu nie spełnia. Kwestia ta była już rozważana w decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., a stan faktyczny i prawny, w zakresie wpływającym na decyzję, nie uległy zmianie. Zarzut pełnomocnika o doręczeniu zaskarżonej decyzji bezpośrednio stronom, jakkolwiek zasadny, nie wpływa jednak na rozstrzygniecie, bowiem w rezultacie pełnomocnik miał możliwość złożenia odwołania w terminie i z tej możliwości skorzystał bez żadnego uszczerbku. Mając powyższe na względzie, organ II instancji orzekł jak na wstępie. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący M. i J. R. zarzucili zaskarżonemu postanowieniu: obrazę prawa materialnego, tj. art. 10 w zw. z art. 7 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że działka [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej, podczas gdy przedmiotowa działka przylega do ulicy dawnej [...] nr planistyczny [...]; naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i rozpoznanie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżących oraz nie przeprowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną; naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie podstawowego dowodu, jakim było wyjaśnienie przebiegu ul. [...] oznaczonej symbolem planistycznym [...]. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji W uzasadnieniu skargi skarżący wywodzili, że wyjaśnili, iż dla projektowanej działki nr [...] przewidziano dojazd od ul. [...] (symbol planistyczny [...]). Wójt Gminy [...], uzasadniając odmowę dokonania podziału wnioskowanego przez skarżących, powołał się na fakt, że działka objęta wnioskiem nie ma dostępu do ul. [...] położonej na działce [...]. Całe dotychczasowe postępowanie dotyczyło działki [...], która swą nazwę otrzymała w trakcie powyższego postępowania. Bezspornym jest, że droga oznaczona symbolem planistycznym [...] do grudnia 2011 r. nosiła nazwę [...] i zgodnie z ustaleniami poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego swój początek brała od styku z działką nr [...] będącej własnością skarżących, a koniec dobiegał do ul. [...]. Nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dnia [...] listopada 2008 r. nie obejmuje w całości przebiegu w/w drogi. Jak dotąd organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, jaki ostatecznie przebieg i status ma w/w droga. Należy podkreślić, że chodzi o drogę o symbolu planistycznym [...], a nie, jak dotąd, o drogę położoną na działce nr [...]. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sprawa niniejsza została de facto ponownie poddana analizie przez sąd administracyjny, jednakże należy podzielić pogląd organu II instancji, że z uwagi na to, iż proponowany podział nieruchomości odbiega od poprzedniego (odmienne są powierzchnie działek), nie występuje powaga rzeczy osądzonej, tym niemniej przyjdzie zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie [...], że mająca powstać działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej. Bezsporne w sprawie było bowiem to, że pierwszoplanowe znaczenie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia miało ustalenie, czy w/w działka nr [...], która miała powstać wskutek proponowanego podziału działki nr [...], będzie miała dostęp do drogi publicznej. Konieczność ta wynika z zapisu § 11 ust. 1 pkt 3 ppkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] i [...] (uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r.), zgodnie z którym każda nowo wydzielona działka musi mieć bezpośredni dostęp do istniejącej lub wyznaczonej w planie drogi publicznej. Działka nr [...], jak wskazano wyżej, takiego dostępu nie ma zapewnionego. W tym miejscu wskazać należy, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji błędnie odwołał się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] podjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., a nie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] i części wsi [...] uchwalonego przez Radę Gminy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Okoliczność ta stanowi, w ocenie Sądu, oczywistą omyłkę organu, ponieważ we wcześniejszej części uzasadnienia powołuje się on na prawidłową uchwałę. Błąd ten nie miał jednak wpływu na końcowe rozstrzygnięcie organu II instancji, który, co wynikać będzie z poniższych rozważań, wydał ostatecznie prawidłowe rozstrzygnięcie. Skarżący twierdzili, że drogą publiczną jest działka nr [...]. Aby zrozumieć jej aktualny status, należy prześledzić historię jej powstania. Otóż dnia [...] grudnia 1997 r. stanowiła ona część działki nr [...], która w tej dacie została decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] na podstawie art. 10 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) przejęta na rzecz Gminy [...] pod nowotworzone ulice. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. wydzielono z działki nr [...] działkę nr [...] z przeznaczeniem jej na drogę oraz działkę nr [...] z przeznaczeniem pod budownictwo. Dnia [...] lipca 2011 r. została podjęta przez Radę Gminy [...] uchwała w sprawie zbycia m.in. działki nr [...] na rzecz J. M., będącego właścicielem przylegającej do niej działki nr [...], dla poprawienia warunków zagospodarowania tej nieruchomości. Następnie działka ta została zgodnie z w/w uchwałą zbyta na rzecz J. M., co jest w sprawie bezsporne i co potwierdzili sami skarżący. Pozostała część działki nr [...], tj. działka nr [...] pozostała przeznaczona na drogę publiczną. Zatem działka nr [...], która zdaniem skarżących ma stanowić drogę publiczną, jest aktualnie własnością osoby fizycznej. Tymczasem zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Wynika z tego wniosek, że nie jest możliwe, aby droga publiczna (której faktycznie na działce nr [...] nie ma), mogła stanowić własność osoby fizycznej, co jednoznacznie przesądza o tym, że mająca powstać działka nr [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Dodatkowym argumentem to potwierdzającym jest przedłożony przez samych skarżących wypis uproszczony z rejestru gruntów (k. [...] akt sądowych), z którego wynika, że charakter drogi ma jedynie działka nr [...], a nie działka [...]. Niewątpliwie przyczyną zaistnienia problemu w niniejszej sprawie było posługiwanie się przez Gminę [...] określeniem ul. [...] w odniesieniu do dwóch różnych lokalizacji, tj. działki nr [...] i działki nr [...]. Głównym powodem nieporozumień było zaliczenie ul. [...] do kategorii dróg gminnych uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Jak wynika z załącznika do w/w uchwały, ul. [...] miała długość [...] m, co odpowiada długości działki nr [...]. Potwierdza to wyrys z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. [...] akt adm. II instancji, k. [...] akt adm. I instancji), sporządzony w skali 1:2000 - długość tej działki wynosi [...] cm, co daje [...] m. Natomiast długość działki nr [...], która zdaniem skarżących została jako ul. [...] zaliczona do kategorii dróg gminnych w/w uchwałą z dnia [...] kwietnia 2003 r., wynosi ok. [...] m (vide projekt podziału znajdujący się w aktach adm. II instancji, projekt podziału nieruchomości k. [...] akt sądowych). Potwierdza to stanowisko organu, że nazwą ul. [...] posługiwano się zarówno w stosunku do działki nr [...] (i to tę działkę zaliczono do dróg gminnych), jak i działki nr [...], na której dopiero planowano powstanie ulicy o tej nazwie. Sytuacja ta została ostatecznie wyjaśniona wskutek podjęcia uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o nadaniu nazwy [...] ulicy położonej w [...] o nr ewidencyjnym [...] (symbol [...]). W świetle powyższych rozważań nie może mieć znaczenia odwoływanie się przez skarżących do decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. (k. [...]-[...] akt adm. II instancji) o warunkach zabudowy dla działki nr [...], w której znajduje się odniesienie do ul. [...]. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że określenie to dotyczyło działki nr [...], która nie była zaliczona do kategorii dróg gminnych. Podobnie nie wnoszą nic do sprawy decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] (k. [...]-[...] akt adm. II instancji) oraz decyzja nr [...] (k. [...]-[...] akt adm. II instancji). Ponadto należy mieć na uwadze to, że również sama ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 93 ust. 3 czyni niedopuszczalnym podział nieruchomości, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Reasumując, skoro przedłożony projekt podziału nie spełnia jednego z obligatoryjnych warunków możliwości podziału nieruchomości określonych w planie zagospodarowania przestrzennego, a także w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 93 § 3), tym samym czyni niedopuszczalnym proponowany podział w świetle art. 93 ust. 1 u.g.n., to zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. pozostaje w zgodzie z wymienionym przepisem ustawy. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.