II SA/Bd 572/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A.M. i H.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2016r. nr [...], Starosta, na podstawie art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), odmówił wydania decyzji zobowiązującej A. i H. M. do udostępnienia nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], położonej w obrębie ewidencyjnym Ł. gmina S., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgi wieczyste WL1 [...], WL1 [...], w celu wykonania robót związanych z remontem urządzeń przesyłowych linii napowietrznej SN - 15 kV relacji GPZ L. – C., polegających na wymianie 2 słupów oraz wymianie przewodów o długości 110 m i 142 m. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z [...] lipca 2016r., inwestor – E. S.A. Oddział w T., reprezentowany przez P. S., złożył wniosek o udostępnienie ww. nieruchomości w celu wykonania robót związanych z remontem urządzeń przesyłowych linii napowietrznej. Według oświadczenia wnioskodawcy stan techniczny urządzeń elektroenergetycznych wskazywał na potrzebę przeprowadzenia remontu dla zapewnienia bezpieczeństwa i niezakłóconego funkcjonowania linii. Do wniosku załączono ocenę stanu technicznego linii napowietrznej SN - 15kV GPZ L. – C., w której zalecono jak najszybsze przeprowadzenie robót konserwacyjno - remontowych. W dniu [...] października 2016r. przeprowadzono oględziny nieruchomości nr [...],[...], stanowiącej współwłasność A. i H. M., podczas których ustalono, że według ewidencji gruntów i budynków, stanowi po części grunt rolny, łąki, rowy oraz nieużytki. W toku postępowania ustalono, że współwłaściciele nieruchomości oraz inwestor nie doszli podczas rokowań do konsensusu odnośnie warunków udostępnienia gruntu, co oznacza, że właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na jej udostępnienie. Organ, powołując się na treść art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), podniósł, że wskazane we wniosku spółki potrzeby dotyczące wymiany dwóch słupów oraz przewodów o długości 110 m i 142 m można zakwalifikować jako spełniające warunek celu publicznego. Wnioskodawca, z góry zakładając, że nie osiągnie kompromisu, podjął jedynie czynności formalne. Ograniczył się do złożenia wniosku, w żaden sposób nie wykazując za pomocą środków dowodowych, iż w istocie zaistniała konieczność wymiany urządzeń przesyłowych na nieruchomości. Organ nie uznał, jako dowodu w sprawie, oceny stanu technicznego urządzeń przesyłowych sporządzonej przez Kierownika Działu Zarządzania Eksploatacją J. P., ponieważ wnioskodawca nie przedłożył uprawnień ww. do sporządzania opinii na temat stanu technicznego urządzeń przesyłowych, nie jest on również biegłym. Organ nie potwierdził ponadto informacji zawartych w ocenie stanu technicznego, dotyczących zalecenia wymiany słupów i przewodów. Starosta, dokonując analizy celowości zajęcia przez wnioskodawcę pasa o szerokości 8m - po 4m w każdą stronę od osi linii napowietrznej i jednego słupa – co daje powierzchnię 880 m² na działce nr [...] oraz pas o szerokości 8m - po 4m w każdą stronę od osi linii napowietrznej i jednego słupa – co daje powierzchnię 1136 m² na działce nr [...], nie otrzymał od wnioskodawcy żadnych dowodów potwierdzających faktyczną potrzebę zajęcia nieruchomości w wymaganym przez wnioskodawcę zakresie. W ocenie organu, nie było również możliwe ustalenie sposobu wjazdu na objętą planowanym remontem nieruchomość, ponieważ wniosek nie zawiera informacji na temat wymiarów pasa technologicznego stanowiącego drogę dojazdową do nieruchomości. Organ wskazał, że inwestor, wezwany do usunięcia braków wniosku, nie przedstawił precyzyjnie parametrów istniejącej linii napowietrznej, opisując tylko szczegółowo typ i rodzaj nowych przewodów izolatorów oraz wskazując liczbę torów. Wnioskodawca nie udowodnił również, że jest właścicielem urządzeń na nieruchomości należącej do A. i H. M., co oznaczać może, że wniosek pochodzi od nieuprawnionego podmiotu, złożony został bowiem przez P. S., przedstawiciela Firmy Instalacyjno – Budowlanej "S.". W odwołaniu od powyższej decyzji, E. S.A. Oddział w T. zarzucił naruszenie art. 124b u.g.n. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80, a także art. 8 k.p.a. Zdaniem wnioskodawcy szczegółowo wskazał potrzebę wykonania remontu urządzeń energetycznych wybudowanych w roku 1969, celem zminimalizowania ryzyka występowania awarii, jak też zwiększenia ochrony przeciwporażeniowej i przeciwpożarowej, co pozytywnie wpłynie na poprawę bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Szczegółowo opisany został zakres prac remontowych, dodatkowo wnioskodawca jest przedsiębiorstwem energetycznym zobowiązanym do utrzymywania zdolności linii w celu zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny. Przed wystąpieniem z wnioskiem doszło do rokowań, które nie doprowadziły do konsensusu. Inwestor ponadto, dostarczał dokumentację, o którą był wzywany. Wnoszący odwołanie zakwestionował twierdzenie organu pierwszej instancji, że nie posiada on legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości. Załączone do wniosku pełnomocnictwo nie zostało przez organ zakwestionowane. Nie zgodził się również z twierdzeniem organu, iż wnioskodawca nie wykazał, aby linia i słupy energetyczne stanowiły jego własność, bowiem zostało to wykazane we wniosku. Zakwestionowano także stanowisko organu o braku wykazania przez wnioskodawcę potrzeby przeprowadzenia prac remontowych napowietrznych linii energetycznych oraz zakresu tych prac, jak również żądanie opinii biegłego. Decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...], Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. uzależnia możliwość ograniczenia prawa własności od konieczności wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w tym przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, wobec czego organ prowadzący postępowanie winien dokonać wyczerpującej oceny charakteru planowanych prac z punktu widzenia ich zgodności z zakresem przedmiotowym określonym w dyspozycji ww. przepisu. W związku z powyższym organ drugiej instancji przytoczył definicję pojęcia "remont" zawartą w przepisach Prawa budowlanego, podpierając się orzecznictwem sądów administracyjnych. Dokonując oceny charakteru planowanych prac, organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę także to, że nie zawsze możliwy jest remont z uwzględnieniem elementów o identycznych parametrach, a zatem w niektórych przypadkach dopuszczalne będzie stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W związku z powyższym konieczne jest ustalenie w ramach prowadzonego postępowania, czy w następstwie planowanych prac nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych linii napowietrznej. Niewystarczające jest bowiem wyłącznie stwierdzenie, że w następstwie planowanych prac wymianie ulegną słupy, przewody i izolatory, gdyż to nie przesądza jeszcze o charakterze tych prac. W tym celu organ winien również pozyskać stosowną dokumentację techniczną, opis przedmiotu zamówienia ze specyfikacji istotnych warunków zamówienia, z której wynikałby fakt remontowego charakteru inwestycji lub złożenie stosownego oświadczenia przez inwestora. Ponadto, w ocenie Wojewody, należy rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, dysponującego specjalistyczną wiedzą z zakresu parametrów technicznych i użytkowych sieci energetycznych. Wojewoda wskazał, że w przypadku liniowych obiektów budowlanych, do których zalicza się linie elektroenergetyczne, aby ustalić czy dane prace budowlane mieszczą się w pojęciu remontu czy przebudowy należy dokonać oceny czy nastąpiła zmiana parametrów użytkowych lub technicznych takich jak: napięcia, prądu, mocy pola elektromagnetycznego, długości linii napowietrznej i jej przebiegu na całym odcinku linii napowietrznej, w tym postępowaniu linii SN-15 kV GPZ relacji L.-C. W ocenie Wojewody, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego niemożliwe jest stwierdzenie czy w następstwie wykonania planowanych prac dojdzie do zmiany parametrów technicznych istniejącego obiektu budowlanego, a tym samym brak jest obiektywnych przesłanek do stwierdzenia czy wskazane prace należy zakwalifikować jako remont czy przebudowę. Organ pierwszej instancji, zdaniem organu odwoławczego, wydając decyzję o odmowie czasowego zajęcia nieruchomości, nie dokonał w tym zakresie niezbędnych ustaleń, naruszając tym samym zasady postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wojewoda wskazał, że brak na tym etapie podstaw do stwierdzenia, czy planowane prace wypełniają dyspozycję przepisów dotyczących remontu czy przebudowy. Jak wynika z dalszej części uzasadnienia, organ winien stwierdzić konieczność wykonania prac remontowych na podstawie obiektywnych okoliczności faktycznych potwierdzających wyeksploatowanie i wysoką awaryjność przedmiotowej linii (protokoły z usunięcia awarii, przeglądy i ekspertyzy techniczne), a nie wyłącznie na podstawie oświadczenia inwestora. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca ograniczył się natomiast tylko do wskazania, że stan techniczny linii może spowodować jej przerwanie, a tym samym stwarza zagrożenie porażenia lub śmierci ludzi i zwierząt bądź pożarów. Organ pierwszej instancji nie zbadał również, kto jest wykonawcą lub podwykonawcą proponowanych prac remontowych. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę Starosta zobowiązany został do ustalenia, jakie konkretne parametry ma linia elektroenergetyczna obecnie oraz jakie konkretne parametry ma uzyskać w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych oraz czy te prace nie spowodują zmiany parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego jako całości, przy czym należy zwrócić uwagę, że jest to inwestycja liniowa. Należy również ustalić, czy osoba wykonująca ocenę stanu technicznego urządzeń znajdujących się na ww. działkach posiada odpowiednie kwalifikacje. Konieczne byłoby również dołączenie do akt sprawy karty oceny stanu technicznego słupa, jeżeli została sporządzona, celem określenia proponowanych zmian remontowych, a w szczególności czy są one zgodne z proponowanym zakresem prac remontowych. Organ odwoławczy wskazał również, że z przedstawionej mu dokumentacji nie wynika, że E. S.A. Oddział w T. jest właścicielem napowietrznej linii SN-15 kV GPZ relacji L.-C. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji organu pierwszej instancji w kwestii rozważań na temat niewyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości przez jej współwłaścicieli oraz braku legitymacji P. S. do złożenia wniosku. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli A. M. i H. M., reprezentowani przez radcę prawnego, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji powinien gromadzić materiał dowodowy za stronę, choć tylko strona wie na jakich warunkach technicznych oraz kiedy i w jakich okolicznościach chce przeprowadzić inwestycję, a także poprzez błędne przyjęcie, że pomimo iż Starosta wzywał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów, których ten nie przedłożył, organ był zobowiązany wszechstronnie wyjaśnić materiał dowodowy, - art. 124b u.g.n. w szczególności ust. 1 poprzez błędne przyjęcie, że wnioskodawca ma zamiar przeprowadzić remont w sytuacji gdy ze szczątkowych informacji, którymi dysponuje Starosta wynika, że będzie to budowa nowej sieci, a nie jedynie dokonanie czynności remontowych, - art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wnioskodawca jest stroną postępowania i że przysługiwała mu legitymacja do złożenia wniosku. Skarżący podnieśli, że na podstawie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami jest postępowaniem prowadzonym wyłącznie w interesie wnioskodawcy, którego obciąża ciężar udowodnienia wszystkich okoliczności, od których zależy wydanie decyzji ingerującej w sferę prawa własności. W ocenie skarżących, organ pierwszej instancji nie ma żadnych możliwości ustalenia, w jaki sposób, na jakich warunkach technicznych, w jakim terminie i w jakim zakresie wnioskodawca będzie dokonywał swoich czynności. Inicjatywa dowodowa w kierunku spełnienia przesłanek z art. 124b spoczywa na wnioskodawcy. Starosta wystąpił do wnioskodawcy o przedłożenie określonej dokumentacji, która jego zdaniem była niezbędna do ewentualnego wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości – czego wnioskodawca nie uczynił, wobec czego nie ma podstaw do zarzucania temu organowi naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Aktywność dowodowa organu jest w przedmiotowej sprawie ograniczona i bez współdziałania wnioskodawcy wydanie decyzji pozytywnej dla niego było niemożliwe. Wnioskodawca winien również wykazać, że planowany przez niego zakres prac jest remontem, a nie przebudową. Za niezasadne skarżący uznali rozważania Wojewody w zakresie badania legitymacji wnioskodawcy, który polecił organowi I instancji analizowanie specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Nie jest to akt prawa, zatem nie może stanowić źródła legitymacji procesowej wnioskodawcy. Skutki braku dowodów uzasadniających legitymację wnioskodawcy powinien ponieść on sam, a nie organ pierwszej instancji, który nie zaniedbał żadnych czynności. Wnioskodawca nie sprostał ciężarowi dowodu, nie wykazał prawa własności urządzeń przesyłowych, z którego wynikałaby legitymacja w kontekście interesu prawnego, nie wykazał również, że planowane prace mają być remontem, nie określił w sposób precyzyjny ani zakresu prac, ani ich przebiegu, nie udowodnił również wystąpienia awarii. Art. 124b u.g.n. winien być, interpretowany ścieśniająco. Organ drugiej instancji zastosował tymczasem wykładnię rozszerzającą, przerzucając ciężar dowodu z wnioskodawcy na organ. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego, w stopniu, który skutkowałby jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, zgodnie z dyspozycją art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). W związku z tym skarga podległa oddaleniu. Przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej stanowiła decyzja Wojewody z [...] marca 2017r. uchylająca w całości decyzję Starosty z [...] listopada 2016r. i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Uchyloną decyzją organ I instancji odmówił wydania decyzji zobowiązującej skarżących do udostępnienia ich nieruchomości na wniosek E. S.A. w G. Oddział w T. celem wykonania przez inwestora czynności związanych z wymianą 2 słupów oraz przewodów istniejącej linii napowietrznej o długości 110m i 142m. Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne powzięte zostało na podstawie niedostatecznie wyjaśnionych okoliczności faktycznych dotyczących legitymacji procesowej wnioskodawcy i ewentualnej zmiany parametrów technicznych linii napowietrznej po przeprowadzeniu prac inwestora. Skarżący zarzucili Wojewodzie, iż przerzucił na organ I instancji obowiązek wykazania spełnienia przesłanek koniecznych dla wydania wnioskowanej decyzji, podczas gdy ciężar udowodnienia przesłanek uzasadniających żądanie udostępnienia ich nieruchomości inwestorowi, obciążał wyłącznie wnioskodawcę. Zgodnie z przepisem art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23 – dalej "k.p.a."), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podstawa wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej istniała wówczas, gdy po pierwsze, stwierdził on naruszenie przepisów postępowania zaskarżoną decyzją pierwszoinstancyjną, a po drugie ustalił, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy (a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a.). Podkreślić należy, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd co do zasady nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprawdza się natomiast do analizy i oceny przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. i tylko w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd uwzględnić może wniesioną skargę. W ocenie Sądu, w sprawie zaistniała sytuacja prawna wyczerpująca dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a., w związku z czym zaskarżone rozstrzygnięcie powzięte zostało prawidłowo. Analiza akt sprawy potwierdza, iż zarzuty organu II instancji względem rozstrzygnięcia Starosty są w zasadniczej części uzasadnione, przy czym stwierdzonych nieprawidłowości organ odwoławczy nie mógł sanować poprzez samodzielne przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Właściwe rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości przez organ I instancji. Zgodnie z przepisem art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 2147 z późn.zm.), starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności (ust. 1). Decyzję tę wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1 (ust. 2). Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przepis art. 124 ust. 1a i 4 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania (ust. 4). Obowiązek udostępnienia nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, podlega egzekucji administracyjnej (ust.5). Z kolei roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. obejmuje przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2016r. do Starosty wpłynął w oparciu o art. 124b u.g.n. wniosek o wydanie decyzji zobowiązującej A. i H. M. do udostępnienia nieruchomości położonej w Ł. oznaczonej jako działka nr [...] i [...] w celu wymiany 2 słupów oraz wymiany przewodów istniejącej linii napowietrznej 15 kV o długości 110m i 142m oraz jej udostępnienia na czas 2 dni roboczych w okresie 6 miesięcy licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Z treści wniosku wynika, że pochodzi on od E. S.A. Oddział w T. (oznaczonego jako wnioskodawca/inwestor), reprezentowanego przez pełnomocnika – P. S. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo udzielone w imieniu E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w T. do reprezentowania Spółki w postępowaniach administracyjnych oraz przed właścicielami nieruchomości przez P. S. oraz dalsze dokumenty, w tym korespondencję z A. i H. M., mapy poglądowe i "ocenę stanu technicznego linii napowietrznej SN 15kV L.-C. wraz z odgałęzieniami wybudowanej w 1969r. i modernizowanej w 1973r. wykonanej przewodem AFL-35 mm2" podpisaną przez Kierownika Działu Zarządzania Eksploatacją J. P. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że linia napowietrzna SN 15 kV GPZ L. – C. została wybudowana w 1969r. na podstawie ustawy o powszechnej elektryfikacji miast i wsi z 28 czerwca 1950r. Jej stan techniczny w tej chwili wskazuje na pilną potrzebę przeprowadzenia remontu, a wymiana istniejących wyeksploatowanych przewodów i słupów bezpośrednio wpłynie na poprawę bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, zwiększona zostanie niezawodności funkcjonowania sieci rozdzielczej, a tym samym zminimalizowane ryzyko występowania awarii energetycznych. E. S.A. jest przedsiębiorstwem energetycznym, w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne, zobowiązanym do utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Wskazano, że przedmiotowe prace remontowe są inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n., i odpowiadają definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, w odniesieniu do istniejącego i użytkowanego zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego liniowego. Wnioskodawca nie zamierza wykonywać nowej sieci, przebudowywać jej, czy też odbudowywać istniejącej sieci przechodzącej przez działki [...] i [...] obręb Ł. Zakres robót ogranicza się do demontażu istniejących słupów wraz z fundamentem, montażu nowych słupów wraz z fundamentem, montażu nowych izolatorów oraz montażu nowych przewodów i ich naciągu. Prace budowlane nie będą natomiast polegały na zmianie przebiegu trasy linii elektroenergetycznej, parametry linii nie zostaną zmienione. We wniosku opisano także sposób przeprowadzenia prac i określono niezbędny do wykonania prac pas technologiczny o szerokości 8 m – po 4 m w każdą stronę licząc od osi linii napowietrznej i słupów odpowiednio na działce nr [...] (trasa linii przebiegu na długości 110m – powierzchnię 880m2 ) i na działce nr [...] (trasa linii przebiegu na długości 142m- powierzchnię 1136m2). Pismem z [...] sierpnia 2016r. Starosta wezwał P. S. do uzupełnienia wniosku poprzez: dostarczenie dokumentacji technicznej dla planowanych prac określającej w szczególności: 1) przekrój przewodów, rodzaj słupów i ich parametry (wysokość), typ izolatorów, określenie liczby torów (dostarczenie dokumentów określających podstawowe dane techniczne istniejących i planowanych urządzeń elektroenergetycznych) oraz 2) określenie dokładnych parametrów technicznych istniejącej linii napowietrznej, a także wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych potwierdzających wyeksploatowanie i wysoką awaryjność przedmiotowej linii (protokoły z usunięcia awarii, przeglądy i ekspertyzy techniczne). W odpowiedzi pełnomocnik wyjaśnił: typ przewodów i parametry – 3xEKOPAS 1x50 mm2, rodzaj słupów i parametry – ŻN/12, E/13,5, typ izolatorów – LWP 24/4, izolatory kompozytowe, liczba torów – linia jednotorowa jednonapięciowa, dokładne określenie parametrów technicznych istniejącej linii – linia napowietrzna SN 15 kV GPZ L.-C., odgałęzienie Ł. 7,8 w przedziale od słupa 7-9 odgałęzienia Ł. 8 oraz od słupa 21-23 odgałęzienia Ł. 7. Podkreślić przyjdzie, że postępowanie, o którym mowa w art. 123b u.g.n. związane z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zobowiązanie jej właściciela (...) do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji między innymi energii elektrycznej może być wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania tych czynności. Nie budzi wątpliwości zatem, że podmiot wnioskujący o wydanie tego typu decyzji umożliwiającej mu dostęp do cudzej nieruchomości wbrew woli jej właściciela, winien wykazać zaistnienie wszystkich przesłanek uzasadniających zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym przedmiotowej instytucji. W takim rozumieniu zasadnie odnosi się strona skarżąca do ciążącego na wnioskodawcy obowiązku wykazania tych okoliczności, za pomocą dostępnych w postępowaniu administracyjnym środków dowodowych. Wbrew jednak zarzutom skargi nie oznacza to, iż organ administracji publicznej jest zwolniony od podejmowania inicjatywy i dążenia do gromadzenia materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Nakaz taki wynika wprost z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6- 11 k.p.a.), jak i dalszych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). To organ administracji publicznej prowadzi bowiem postępowanie administracyjne, winien stać w jego toku na straży praworządności, podejmować z urzędu lub na wniosek wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wobec wniosku E. S.A. w G. Oddział w T. inicjującego w niniejszej sprawie postępowanie przez Starostą, w ocenie Sądu zasadne okazały się wątpliwości tego organu co do charakterystyki zakresu i możliwości prawidłowej kwalifikacji planowanych robót, w kontekście zastosowania art. 124b u.g.n. Organ jednak przedwcześnie zakończył postępowanie wyjaśniające uznając, że opisane we wniosku i piśmie uzupełniającym inwestora roboty budowlane wykraczały poza pojęcie remontu. Konstatacja organu pierwszej instancji oraz skarżących nie znajduje bowiem potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto zasadnie Wojewoda zakwestionował stanowisko organu pierwszej instancji, iż wnioskodawcą jest P. S. Z treści wniosku oraz załączonych do niego dokumentów wynika jednoznacznie, iż to E. S.A. Oddział w T. wnioskuje o zobowiązanie właściciela do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania planowanych robót przy istniejącej linii elektroenergetycznej SN 15 kV GPZ L.-C. Nie oznacza to jednakże, że wniosek w tym zakresie nie wymaga uzupełnienia, bowiem w istocie poza twierdzeniem wnioskodawcy, że jest on podmiotem zobowiązanym do wykonywania czynności związanych z utrzymaniem przedmiotowej linii jako przedsiębiorca energetyczny, brak jest w aktach sprawy dowodów wykazujących tę okoliczność. Przy czym podkreślenia wymaga, iż organ pierwszej instancji nie wezwał wnioskodawcy, reprezentowanego przez ustanowionego pełnomocnika, do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie stosownymi dokumentami, że jest on podmiotem zobowiązanym do wykonania czynności o których mowa w art. 124b ust. 1 wobec konkretnej linii. Z powyższego przepisu nie wynika w prawdzie obowiązek wykazania własności urządzeń, lecz prawo dysponowania nimi w zakresie rodzącym obowiązek wykonania wnioskowanych czynności. Jak również to czy urządzenia nie stanowią części składowej nieruchomości. Okoliczność ta z pewnością nie wynika wyłącznie z faktu, że E. S.A. w G. jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12 lit. a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne, czyli podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi, obowiązanym na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy, utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. W dalszej kolejności ustalenie, czy zamierzone przez inwestora prace na linii SN 15 kV GPZ L.-C. kwalifikują się jako remont, stanowi konieczny element oceny wniosku o udostępnienie nieruchomości pod kątem spełnienia przesłanek z art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym zakresie analiza akt sprawy potwierdza stanowisko organów, iż ogólnikowe dane i załączniki do wniosku nie są z pewnością wystarczające dla oceny, czy w istocie zakres robót planowanych przez inwestora na terenie nieruchomości oznaczonych nr działek ewidencyjnych [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym Ł. gmina S. wobec urządzeń przesyłowych linii napowietrznej SN – 15 kV relacji GPZ – C. – odpowiada pojęciu "czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń". Z załączonych dokumentów pośrednio wynikać może uzasadniona wątpliwość, czy inwestor w istocie planuje na przedmiotowych nieruchomościach wyłącznie remont, przechodzących przez ich teren elementów obiektu budowlanego – linii elektroenergetycznej, czy też jednak zamierza on dokonać innego rodzaju modernizacji starej linii także w celu dostosowania jej do zwiększonych aktualnych potrzeb przesyłowych. Oczywistym powszechnie znanym faktem jest rosnący wzrost zapotrzebowania odbiorców energii elektrycznej, i związana z tym konieczność modernizacji starych linii przesyłowych i ich dostosowania do aktualnych wymogów jakościowych i potrzeb. Nie musi to zatem oznaczać jak utrzymuje wnioskodawca, iż planowane roboty budowlane polegające wszakże na całkowitej wymianie słupów, przewodów będą odpowiadały pojęciu "remontu". Zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest twierdzenie wnioskodawcy, iż linia elektroenergetyczna wybudowana w 1959r., modernizowana w latach 70-tych XX wieku, może aktualnie z uwagi nawet na naturalne zużycie materiałów i obecne wymogi techniczne wymagać remontu, także polegającego na całkowitej wymianie jej elementów. Wbrew sugestii organów nie wydaje się być konieczne dla oceny tej okoliczności powoływanie biegłego. Z analogicznym jednak prawdopodobieństwem należy zakładać i taką możliwość, iż przedsiębiorstwo energetyczne w związku z ponoszonymi kosztami takich robót budowlanych będzie jednocześnie dążyło do dalej idącej modernizacji, usprawnienia tego obiektu budowlanego liniowego, nawet bez zmiany przebiegu linii, czy posadowienia słupów lub napięcia. Oznacza to, że każdorazowo w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji w trybie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami, w odniesieniu do zamiaru podmiotu zobowiązanego tak daleko idących robót budowlanych, obowiązkiem organu jest szczegółowe i wnikliwe przeprowadzenie postępowania zmierzającego do właściwej oceny zakresu planowanych robót. W tym celu starosta winien korzystać z wszystkich możliwości dostępu do dokumentów będących w jego zasobie, w tym w stosownych ewidencji i.t.p. oraz wezwać w sposób precyzyjny wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów dających możliwość rzeczywistej oceny charakteru planowanych robót w ścisłym powiązaniu z parametrami technicznymi istniejącego obiektu budowlanego. Jeżeli inwestor na konkretnie sprecyzowane i wyjaśniające potrzeby wykazania wezwanie organu, nie wykaże istnienia okoliczności istotnych do rozpoznania danej sprawy, a organ wyczerpie inne ewentualne możliwości pozyskania materiału dowodowego, zasadne będzie oddalenie wniosku. Przy czym w przedmiotowej sprawie nie jest istotą przesądzenie, jakie roboty ostatecznie wykona na nieruchomości wnioskodawca, lecz zobowiązanie inwestora do przedstawienia takich dowodów i ewentualnie oświadczeń, które pozwolą na tym etapie ocenić, że planowane (objęte wnioskiem) czynności nie wykraczają poza zakres objęty dyspozycją art. 124b ust. 1 u.g.n. Organy orzekające w przedmiocie zezwolenia wyłącznie na czasowe ograniczenie prawa własności (w drodze decyzji administracyjne), nie są bowiem organami do których właściwości należy wiążące rozstrzyganie o charakterze robót budowlanych. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko skarżących, zgodnie z którym wyłącznie wnioskujący podmiot wie jakie czynności planuje i wykona na nieruchomości, w sytuacji gdy uzyska w trybie administracyjnym zobowiązanie właścicieli do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że organ administracji winien podjąć wszystkie możliwe czynności celem uzyskania od inwestora dokumentów i informacji lub oświadczeń na tyle szczegółowych i jednoznacznych, że będzie można na ich podstawie stwierdzić, czy objęte wnioskiem konkretne jednoznacznie czynności, będą stanowiły wyłącznie czynności związane z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii, czy też nie. Aby zatem organ mógł uznać, że podmiot zobowiązany w ramach niniejszej decyzji ubiega się o udostępnienie cudzej nieruchomości wyłącznie w celach remontu linii elektroenergetycznej, konieczne jest ustalenie jakie są obecnie konkretne parametry techniczne i użytkowe danego obiektu budowlanego i zapewnienie, że w wyniku objętych wnioskiem robót i czynności nie dojdzie do ich zmiany. Oczywistym jest również to, że skonkretyzowanie planowanych czynności, jak twierdzi wnioskodawca wyłącznie stanowiących remont daje także gwarancje pozostałym stronom postępowania (właścicielom nieruchomości), skuteczniejszego ewentualnego dochodzenia roszczeń w razie wykonania na terenie ich nieruchomości czynności o innym charakterze, niż wnioskowane i objęte decyzją, czyli przykładowo niestanowiących remontu, a przebudowę lub odbudowę linii elektroenergetycznej według stosownych definicji w ustawie Prawo budowlane. Te dalsze konsekwencje podlegać jednak już będą ewentualnej ocenie np. przez organy czy to administracji architektoniczno-budowlanej, czy nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie w istocie organ pomimo niekompletności wniosku i braku dokumentów pozwalających na dostateczne zweryfikowanie twierdzeń wnioskodawcy, co do zaistnienia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 124b u.g.n., nie podjął czynności wystarczających i wymaganych dla rzetelnego ustalenia okoliczności koniecznych do wyjaśnienia istoty sprawy. Nie jest wystarczające w tym względnie ogólnikowe wezwanie do uzupełnienia wniosku. Organ pierwszej instancji w istocie oparł odmowę wydania decyzji na okolicznościach nowych, o których wyjaśnienie się nie zwracał, kwestionując przykładowo ocenę techniczną, co do której wykazania kwalifikacji osoby podpisującej ją nie wyzywał, czy też legitymację procesową podmiotu wnioskującego. Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) linia i trakcja elektroenergetyczna są obiektami liniowymi, czyli obiektami budowlanymi, których charakterystycznym parametrem jest długość. Oczywiście nie oznacza to, że tego typu obiekt budowlany nie ma innych kształtujących jego indywidualną charakterystykę parametrów użytkowych lub technicznych. Jak wynika z wniosku z załączników wnioskodawca zdaje się zamiennie posługiwać dla określenia planowanych robót pojęciami niejednoznacznymi, a wręcz o odrębnym zakresie znaczenia prawnego, jako "modernizacja", "przebudowa" (vide pismo do skarżących z [...].06.2015r.), "remont" (pismo do skarżących z [...].01.2016r.),. Tymczasem w odniesieniu do robót budowlanych przedsiębiorstwo energetyczne, wykorzystując swoją nierówną pozycję wobec właścicieli nieruchomości winno kierować do nich pisma o jednoznacznej treści, i ewentualne wzory oświadczeń uniemożliwiające późniejszą dowolną interpretację i wykorzystywanie do różnych celów. Ma bowiem zasadnicze znaczenie, w jakim celu właściciel ma wyrazić zgodę na czasowe udostępnienie jego nieruchomości, czy tylko remontu linii, czyli dla robót które nie spowodują zmiany parametrów dotychczasowego obiektu budowlanego i jego oddziaływania na ich nieruchomość, czy też ogólnikowo ujętych "robót budowlanych polegających na wymianie słupów i przewodów oraz wszelkie prace z tym związane" (por. projekt oświadczenia woli przy piśmie z [...].06.2015r.). O ile bowiem w wyniku tego typu robót polegających w istocie na rozebraniu i odbudowie linii elektroenergetycznej dojdzie do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych (np. zwiększenie oddziaływania elektroenergetycznego poprzez możliwe większe natężenie prądu, zmianę wysokości podwieszenia i odległości przewodów od podłoża, punktów posadowienia słupów), nawet przy braku zmiany wysokości, długości linii – nie będzie to remont, w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Nie jest to także działanie w celu usunięcia awarii Zgodnie z treścią art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) przez przebudowę rozumieć należy wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Skoro zatem w zebranym materiale dowodowym brak jest informacji na temat tego, jakie przedmiotowa linia uzyska parametry techniczno-użytkowe po przeprowadzeniu prac zamierzonych przez inwestora, ani nawet właściwych dokumentów pozwalających porównać jednoznacznie obecny przebieg linii, z planowanym po wykonaniu robót budowlanych, to słusznie organ odwoławczy uznał, że postępowanie wymaga przeprowadzenia w takiej części, która uzasadniała przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwalifikowanie przez skarżących na obecnym etapie postępowania robót planowanych na ich nieruchomościach jako przebudowy dokonane zostało w sposób aprioryczny, teoretyczny, nie wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego. Prawidłowo zatem organ odwoławczy, badając zgodność z prawem decyzji organu I instancji, stwierdził naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co prowadzić musiało do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wyjaśnić w tym miejscu przyjdzie, iż organ odwoławczy, ani tym bardziej Sąd w niniejszym postępowaniu, nie rozstrzygnął o kwalifikacji zamierzonych prac - czy są one remontem, czy przebudową, czy może należą do innej kategorii robót. Nie przesądził także, czy odmowa wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości na podstawie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zasadna pod względem merytorycznym. Przedmiotem kontroli była prawidłowość decyzji kasacyjnej uchylającej rozstrzygnięcie, które ze względu na stwierdzoną wadę proceduralną – niekompletność postępowania dowodowego – nie mogło ostać się w obiegu prawnym. Wojewoda zobowiązał jednocześnie organ I instancji do bardziej skrupulatnego skompletowania materiału dowodowego, na podstawie którego wyciąga on wnioski decydujące o kształcie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę. Prawidłowość takiego postępowania organu odwoławczego nie powinna, w ocenie Sądu, budzić wątpliwości. Dodatkowo Sąd z urzędu zwraca uwagę, co nie zostało dostrzeżone i uwzględnione w niniejszym postępowaniu przez organy orzekające w sprawie, a wynika z treści ksiąg wieczystych wskazanych przez wnioskodawcę i organ, że działki oznaczone nr ewidencyjnymi [...] i [...] położone w obrębie ewidencyjnym Ł. gmina S., których dotyczy wniosek nie stanowią jednej nieruchomości, lecz wchodzą w skład odrębnych nieruchomości skoro ujęte są w odrębnych księgach wieczystych. Zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 4 pkt 1 u.g.n. pod pojęciem nieruchomości gruntowej należy rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności, z kolei "działka gruntu" to niepodzielna, ciągła część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej. Przepis art. 124b dotyczy udostępnienia nieruchomości. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] w skład ujętej w niej nieruchomości wchodzą działki ewidencyjne o nr [...],[...],[...],[...] i [...], z kolei nieruchomość dla której prowadzona jest w księga wieczysta nr [...] obejmuje działki nr [...] i [...]. Może mieć to znaczenie także w kontekście potrzeby ustalenia i zapewnienia, w celu wykonania wnioskowanych czynności, sposobu dojazdu do konkretnych wskazanych we wniosku działek ewidencyjnych stanowiących wyłącznie części odrębnych nieruchomości. Dodatkowo zważyć należy, że z treści ww. ksiąg wieczystych wynika, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji zmienił się stan prawny nieruchomości, tzn. stały się one własnością już wyłącznie H. M. W sytuacji jednak gdy strony nie poinformowały o tym organu odwoławczego, a istota zaskarżonej decyzji polega na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji o odmowie zobowiązania skarżących do udostępnienia nieruchomości, nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Nadto skoro organ odwoławczy uznał za strony postępowania zarówno H. M., jak również A. M., którzy byli współwłaścicielami nieruchomości w dacie orzekania w pierwszej instancji, to A. M. posiadała przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, iż nie zasługują na uwzględnienie. Istotą postępowania toczącego się w trybie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami jest czasowe ograniczenie prawa własności nieruchomości. Nie może to jednak stanowić podstawy zarzutu względem decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ możliwość wydania decyzji nakazującej udostępnienie nieruchomości, czyli ograniczającej prawo własności, wynika z przepisów prawa i każde postępowanie w tym przedmiocie, w sposób prawidłowy wszczęte przed organem, wiąże się z możliwością jego zakończenia rozstrzygnięciem dolegliwym dla strony właścicieli. Przy czym podkreślenia wymaga, czego zdają się nie dostrzegać skarżący, że głównym celem i istotą ograniczenia prawa własności do nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej, wobec braku zgody właścicieli nieruchomości jest zapewnienie podmiotowi zobowiązanemu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów, urządzeń, a także ich usuwaniem z gruntu, oraz zapewnienie dojazdu umożliwiającego wykonanie tych czynności. Chodzi zatem co do istoty o realizację czynności niezbędnych dla właściwego funkcjonowania tego typu obiektów i instalacji przesyłowych jak elektroenergetyczne, zatem także w interesie społecznym. Co do zarzutu dotyczącego przerzucenia ze strony na organ obowiązku oferowania dowodów i prowadzenia postępowania dowodowego, stwierdzić przyjdzie, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ zobowiązany jest też, na podstawie art. 80 k.p.a. ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, iż organ rozpoznający sprawę zobowiązany jest wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla wyniku sprawy administracyjnej, do czego doprowadzić ma wyczerpujące skompletowanie materiału dowodowego stanowiącego podstawę twierdzeń organu w ostatecznie powziętym przezeń rozstrzygnięciu. Nie jest tak, jak chcą skarżący, iż powzięcie wątpliwości co do danej okoliczności, w obliczu nieprzedstawienia przez wnioskodawcę danych na jej temat, zwalnia organ od samodzielnego wyjaśnienia, "dopytania" o te dane i uzasadnia niejako automatyczne, co de facto sugerują skarżący, negatywne rozpatrzenie wniosku. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy (wezwanie z dnia [...] sierpnia 2016r.) dość ogólnie o przedstawienie dokumentacji dotyczącej parametrów planowanych robót, lecz nie podjął dalszych czynności po niepełnej odpowiedzi, choć to właśnie od brakujących danych ostatecznie zależało, rozpoznanie sprawy. Starosta, po odpowiedzi wnioskodawcy nie wezwał go do dalszego sprecyzowania danych określając wprost, jakie parametry i dane techniczne wymagają nadal wyjaśnienia np. do przedłożenia dokumentów, w tym map przyjętych do zasobu geodezyjnego z przebiegiem istniejącej linii, na każdej z działek, i przebiegu planowanego, jak również jednoznacznego przedstawienia konkretnych niewyjaśnionych wcześniej parametrów obecnej linii i parametrów, które ma mieć obiekt budowlany na skutek przedmiotowych robót budowlanych. W tym miejscu zauważyć też należy, że zalecenia co do dalszego postępowania Starosty zostały w sposób jasny i wyraźny wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nawet kwestionując merytoryczną zasadność niektórych z nich (np. powołanie biegłego), podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy w decyzji o której mowa w art. 138 § 2, powinien wskazać, jedynie jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy. Nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji organ odwoławczy nie może wypowiadać się także o ewentualnym naruszeniu prawa materialnego lub interesu prawnego strony skarżącej. Decyzja kasacyjna nie może bowiem spowodować niekorzyści "materialnej" dla strony; może spowodować jedynie przedłużenie postępowania administracyjnego. Decyzja kasacyjna ma charakter procesowy, gdyż podstawą jej podjęcia jest wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Organ odwoławczy nie naruszył także przepisu art. 28 k.p.a., bowiem wskazał prawidłowo, że uprzednio organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy wnioskodawca, którym w istocie jest E. S.A. w G. Oddział w T., jest podmiotem zobowiązanym do wykonywania przedmiotowych czynności. Wyjaśnienie tej okoliczności było jednak obowiązkiem organu pierwszej instancji, czego Starosta zaniechał błędnie uznając, iż wniosek pochodzi od P. S. działającego wyłącznie na zlecenie inwestora. Przy czym jak już wskazano, nie jest koniczne dla zastosowania art. 124b u.g.n. wykazanie własności wnioskodawcy urządzeń, czy linii elektroenergetycznej, lecz okoliczności, że jest on podmiotem zobowiązanym do wykonywania objętego wnioskiem remontu czy też naprawy awarii konkretnych urządzeń. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.