II SA/Bd 581/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Katarzyny K. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie uiszczenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę II SA/ Bd 581/04 UZASADNIENIE Katarzyna K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2004r. [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] 2004 r. znak [...] nakładające na nią obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 225.000zł. (słownie: dwieście dwadzieścia pięć tysięcy złotych). Organ II instancji swoje rozstrzygnięcie wydał na podstawie art. 123 w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 26 późno zm.) oraz art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, że Katarzyna K. dobudowała do istniejącego lokalu gastronomicznego zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B. (dz. [...], obręb [...]) hall wejściowy. Do robót budowlanych przystąpiła po złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, lecz przed uzyskaniem pozwolenia. Tak więc roboty budowlane zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, czym naruszony został art. 28 Prawa budowlanego, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31. Kontrola przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. w dniu [...] 2004r. wykazała, że roboty budowlane obiektu budowlanego zostały zakończone poza konserwacją, a pomieszczenie dobudowane nie jest użytkowane. Organ nadzoru budowlanego I instancji postanowieniem z dnia [...] 2003 r. zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymał w/w roboty budowlane, jednocześnie zobowiązał skarżącą do wykonania w określonym terminie czynności, które umożliwią legalizację wykonanej samowoli budowlanej. Skarżąca wykonała nałożone obowiązki. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, nałożył obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 225000,00 zł. (słownie: dwieście dwadzieścia pięć tysięcy złotych) w określonym terminie oraz zamieścił w postanowieniu pouczenie, że w przypadku nie uiszczenia opłaty legalizacyjnej w podanym terminie, zostanie wydana decyzja o rozbiórce dobudowanej części budynku, zgodnie z art. 48 ust. l Prawa budowlanego. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie kwestionując wysokość nałożonej opłaty. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wyjaśnił skarżącej, że wysokość opłaty legalizacyjnej nie zależy od uznania organu. Zgodnie z treścią art. 49 ust. l pkt. 3 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast przepis art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1 2 Prawa budowlanego, jednoznacznie określa sposób wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., organ pierwszej instancji szczegółowo przedstawił w zaskarżonym postanowieniu sposób wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Organ odniósł się również do żądania zawartego w zażaleniu dotyczącego uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił skarżącej, że sprawa może być prowadzona na podstawie art. 51, w przypadkach innych niż określone wart. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast w niniejszej sprawie została wybudowana część obiektu, bez wymaganego pozwolenia na budowę, co kwalifikuje prowadzenie niniejszej sprawy w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto organ uznał, że pozostałe zarzuty zawarte w zażaleniu dotyczą działania organu administracji architektoniczno - budowlanej i ich rozpatrzenie nie leży w kompetencji nadzoru budowlanego. Katarzyna K. w skardze do Sądu, zarzuciła organowi brak wnikliwości rozpatrzenia sprawy w wyniku zażalenia z dnia [...] 2004 r. wniesionego do organu II instancji. Skarżąca uznała, że organ nie rozpatrzył zarzutów zawartych w zażaleniu. Nie zadowala jej wyjaśnienie zawarte w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego do Sądu postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru, z którego wynika, że zarzuty w zażaleniu i ich rozpatrzenie nie leżą w kompetencji nadzoru budowlanego, a organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem skarżącej dla rozpatrzenia sprawy miały istotne znaczenie uchybienia Wydziału Administracji Budowlanej, o których pisała ona w zażaleniu i który to Wydział rozpatrzył jej wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia [...] 2003 r. w warunkach bezczynności, przy okazji naruszając art. 7 do 12 K.p.a. Ponadto uznał Irenę M. niesłusznie jako stronę w postępowaniu administracyjnym, i która w świetle art. 28 K.p.a. w żaden sposób nie wykazała swojego interesu ani obowiązku prawnego, działając jedynie na podstawie swojego donosu. Opieszałe załatwienie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę spowodowało wymuszenie realizacji terminowych zobowiązań z wykonawcą robót z grożącymi karami umownymi w razie jednostronnie zerwanej umowy. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. W piśmie procesowym z dnia [...] 2004r. skarżąca działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, złożyła uzupełnienie skargi. Powołała się na definicję robót budowlanych zawartą w art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca1994r. Prawo budowlane oraz wychodząc z definicji obiektu budowlanego zawartej w art. 3 ust 1, dalej wywiodła, że budynek jest to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Bazując na powyższym, skarżąca doszła do stwierdzenia, iż przedmiotem prac wykonanych przez inwestora było wykonanie zadaszenia części istniejącego tarasu przylegającego do budynku gastronomicznego, a wykonanie zadaszenia nie wyczerpuje ustawowych przesłanek pozwalających na zaliczenie tej konstrukcji do budynku. Powstała konstrukcja nie jest trwale związana z gruntem, nie posiada fundamentów, a przegroda pionowa nie oddziałuje na podłoże gruntowe nośne. Ścianka warstwowa szkieletowa oraz konstrukcja belkowa dachu umożliwia rozbiórkę przestrzenną obiektu. Zatem w ocenie skarżącej w świetle cytowanych przepisów ustawy prawo budowlane nie było potrzebne uzyskanie pozwolenia budowlanego na wykonanie prac polegających na zadaszeniu tarasu, a jedynie należało dokonać zgłoszenia przystąpienia do prac budowlanych. Wprawdzie skarżąca złożyła taki wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku gastronomicznego. Wniosek został złożony w dniu [...] 2003r ale to w zakresie kompetencji organu administracji leżała merytoryczna jego ocena, czy zakres wykonanych prac kwalifikuje się do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej, czy uznać należało złożony wniosek jako zgłoszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia administracyjne- art.3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- dalej: P.p.s.a. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że art. 49 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy zostały spełnione przesłanki art. 48 ust. 2-5 Prawa budowlanego. W tym sensie inwestor, któremu zależy na legalizacji samowoli budowlanej, może ubiegać się o wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych tylko wtedy, gdy terminowo spełnił wszystkie wymagania określone przez organ nadzoru budowlanego w postanowieniu o wstrzymaniu robót (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego) i następnie złożył wniosek o wydanie decyzji (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego). Właściwa jest tu decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego, gdy prace budowlane związane z budową dobiegły już końca (art. 49 ust. 4 Prawa budowlanego). Wysokość opłaty legalizacyjnej jest uzależniona od wysokości "stawki opłaty" (art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego). Na wysokość wskazanej stawki opłaty ma wpływ wysokość stawki opłaty (s) oraz wysokość współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym stawkę opłaty (s) określa w akcie wykonawczym Minister Infrastruktury w porozumieniu z Ministrem Finansów. W obowiązującym stanie prawnym dla rozpoznawanej sprawy stawka ta ustalona była w wysokości na poziomie 300 złotych. Tabelę współczynników kategorii obiektu budowlanego (k) oraz współczynników wielkości obiektu budowlanego (w) zawiera załącznik do Prawa budowlanego. Wysokość opłaty legalizacyjnej oblicza się, stosując wzór: stawka opłaty, na którą składa się iloczyn stawki opłaty (s) oraz współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), pomnożona zostaje razy pięćdziesiąt (art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego W art. 145 P.p.s.a zawarte zostały przypadki, w których Sąd uwzględniając skargę obowiązany jest uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, o których mowa jest w art. 145 P.p.s.a. Sąd rozważył podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przepis ten uzależnia, aby okoliczność naruszenia przepisów postępowania mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela zarzuty skarżącej, że postanowienie organu I instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Również w nieprecyzyjny sposób zostało uzasadnione postanowienie organu II instancji. Przede wszystkim brak jest wyjaśnienia dlaczego współczynnik kategorii obiektu wynosi 15,0 przy czym kategoria obiektu w ogóle nie została określona przez organ. Organy nadzoru budowlanego winny mieć na uwadze, że załącznik do ustawy Prawo budowlane zawiera kategorie obiektów budowlanych, dla których został określony współczynnik kategorii obiektu (k) oraz współczynnik wielkości obiektu (w). Tak więc organy winny wyjaśnić stronie skarżącej na podstawie przepisów prawa, dlaczego został przyjęty współczynnik kategorii obiektu 15,0, a współczynnik wielkości obiektu 1,0, aby przekonać stronę, co do legalności wydanego rozstrzygnięcia. O ile brak wyjaśnienia powyższej kwestii może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania, to zdaniem Sądu okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Mianowicie zgodnie z art.133 § 1 P.p.s.a Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W świetle tego przepisu Sąd przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia poddaje ocenie akta sprawy, a więc całość dowodów zgromadzonych w sprawie. Analiza akt sprawy i przeprowadzona w ramach niej ocena dowodów zgromadzonych w sprawie wskazuje, że uchybienia organu nie miały wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu poza sporem pozostaje okoliczność, że rozbudowany budynek usługowo - gastronomiczny, gdzie rozbudowa objęła zabudowę istniejącego tarasu i uzyskana w ten sposób powierzchnia utworzyła hall wejściowy - dodatkową powierzchnię użytkową, stanowi samowolę budowlaną. Nowy budynek powstał bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] 2004r. przez organ nadzoru I instancji, dokonano ustalenia na podstawie oświadczenia skarżącej, że do robót budowlanych przystąpiono jeden miesiąc od złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Zachowaniem tym naruszono przepis art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Przez roboty budowlane w rozumieniu art. 28 ust. 1 należy rozumieć budowę, czyli wykonanie w określonym miejscu obiektu budowlanego, jak też odbudowę, rozbudowę i nadbudowę tego obiektu oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego ( patrz art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego). Ostateczną decyzją jest ta, od której nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji ( art. 16 § 1 k.p.a.). W związku z powyższym złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie spełnia warunku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ust. Prawa budowlanego Odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określone w art. 29-31, polegają na zastąpieniu dla ustalonych rodzajów budów i robót budowlanych pozwolenia na budowę zgłoszeniem zamierzonej budowy lub robót budowlanych właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu. W art. 29 ust. 1i 2 Prawa budowlanego enumeratywnie wymieniono 26 rodzajów budów i 15 rodzajów robót, do rozpoczęcia których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, lecz zgłoszenie tych budów lub robót budowlanych właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed zamierzonym rozpoczęciem budowy lub robót, a do realizacji tego zamierzenia można przystąpić, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia nie wniósł sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że na sporny obiekt budowlany nie było wymagane pozwolenie na budowę, a wystarczyło jedynie dokonanie samego zgłoszenia i że złożenie wniosku przez skarżącą o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia w sprawie, gdyż organ sam powinien ocenić, czy na sporny obiekt wymagane jest pozwolenie, czy też dokonanie zgłoszenia. Na ogólnych zasadach zawartych w art. 63 k.p.a wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w formie określonej w przepisach szczególnych tj. Prawa budowlanego stanowi podanie wszczynające postępowanie z urzędu. Wymogi formalne tego wniosku wynikają z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Wśród załączników do wniosku przepis wymienia cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 aktualnym na dzień opracowania projektu. Tak więc skoro nowopowstały obiekt budowlany stanowił na podstawie projektu budowlanego rozbudowę istniejącego obiektu gastronomicznego, to nie może on stanowić rodzaju budów, czy też rodzajów robót budowlanych enumeratywnie wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Warto mieć na uwadze tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 1989r. (IV SA 603/89, ONSA 1990, Nr 1, poz. 10), z której wynika, że inwestor - podejmujący prace budowlane na mocy nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - działa na własne ryzyko). Teza ta przy obecnie obowiązującym, znowelizowanym stanie prawnym ustawy Prawo budowlane, jest w dalszym ciągu aktualna. W świetle powyższego bezczynność organu architektoniczno - budowlanego w rozparzeniu w ustawowym terminie ( art. 35-36 k.p.a.) wniosku skarżącej o udzielenie pozwolenia na budowę w niczym nie usprawiedliwia samowoli budowlanej, której dopuściła się skarżąca. Dochodzić swoich praw na skutek bezczynności strona postępowania może poprzez wdrożenie trybu postępowania określonego w art. 37 k.p.a., natomiast straty powstałe na skutek działania organu pozostającego w bezczynności można dochodzić w postępowaniu odszkodowawczym. Prawo nie dopuszcza możliwości rozpoczęcia robót budowlanych bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów prawidłowe jest stanowisko organu nadzoru budowlanego, że zarzuty zawarte w zażaleniu dotyczące działania organu administracji architektoniczno - budowlanej nie należą do jego kompetencji. Skoro sporny obiekt stanowi samowolę budowlaną, to należy uznać za nieuzasadnione sugestie skarżącej co do zastosowania norm zawartych w art. 51 Prawa budowlanego. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] 2004r. przez organ nadzoru budowlanego ustalono, że roboty budowlane zostały zakończone, a więc obiekt budowlany został wybudowany. Nieukończone były prace konserwatorskie oraz obiekt nie był użytkowany. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 51 Prawa budowlanego nie dotyczy samowoli budowlanej. Jest on kontynuacją art. 50 Prawa budowlanego, który dotyczy przypadków innych niż określone w art. 48 ust.1, w których właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonanych w przypadkach w nim zawartych, w tym bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Zbliżony pogląd wyrażony został w tezie do wyroku NSA z dnia 16 marca 2000r. sygn. akt IV SA 228/98 LEX nr 54751 zgodnie z którą "Przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r. mają zastosowanie wyłącznie do wykonywanych samowolnie robót, które do chwili wydania rozstrzygnięć w powołaniu na te przepisy nie zostały zakończone. Przepis art. 50 uprawnia właściwy organ do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót, zaś art. 51 do wydania decyzji nakazującej zaniechania dalszych robót, rozbiórkę obiektu lub jego części bądź nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, przy czym możliwość zastosowania tych przepisów jest uzależniona od spełnienia dwóch warunków: musi to być przypadek inny niż określony w art. 48 Prawa budowlanego, wydanie zaś decyzji, o której mowa w art. 51, musi być poprzedzona postanowieniem, o którym mowa w art. 50 i musi nastąpić przed upływem 2 miesięcy od daty wydania tego postanowienia". Organ postąpił zgodnie z prawem, traktując jako samowolę budowlaną sporny obiekt. Pomocna w zrozumieniu zastosowania trybu postępowania na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 51, będącego następnym etapem postępowania po art. 50 tejże ustawy może być uchwała NSA w składzie 7 sędziów z dnia 20.10.1987 r. OPS 3/97 ONSA 1998/1/3, w której to Sąd wyjaśnił wzajemne relacje pomiędzy unormowaniami zawartymi w art. 48 i 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd konsekwentnie przyjął, że "w art. 48 Prawa budowlanego chodzi wyłącznie o takie obiekty budowlane, których budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia i to bez względu na to, czy obiekt ten został już wybudowany, czy budowa jest w toku. Jeśli tak, to oczywiście wyłączona jest możliwość stosowania do takich obiektów rozwiązań prawnych przewidzianych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego". W rozpoznawanej sprawie wątpliwości może budzić jedynie nie wyjaśniona kwestia kategorii spornego obiektu stanowiąca rozbudowę istniejącego lokalu gastronomicznego. Załącznik do ustawy Prawo budowlane zawiera kategorie obiektów budowlanych, dla których to kategorii zostały ustalone odpowiednie współczynniki kategorii obiektu i wielkości obiektu. Kategoria XVII - budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch. Dla tej kategorii ustanowiony został współczynnik kategorii obiektu 15,0 oraz współczynnik wielkości obiektu dla kubatury w metrach sześciennych mniejszej lub równej 2.500 m3 . Sporny wiatrołap posiada powierzchnię ok. 70 m3, z tego należy wywieźć, że opłata legalizacyjne została ustalona w oparciu o zgodne z prawem dane niezbędne do jej obliczenia. W dniu rozprawy reprezentujący skarżącą pełnomocnik uściślił, że zarzut dotyczący błędnego wyliczenia spornej opłaty wynika z tego, że zdaniem skarżącej organ winien przyjąć do obliczeń według załącznika kategorię III, inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie ze współczynnikiem kategorii obiektu 1,0 oraz ze współczynnikiem wielkości obiektu 1,0. Tak więc przyjmując kategorię obiektu budowlanego III wysokość opłaty legalizacyjnej byłaby mniej dotkliwa. Sąd nie podziela powyższego zarzutu. W rozpatrywanej sprawie podkreślenia wymaga okoliczność, że sporny wiatrołap jest obiektem budowlanym stanowiącym rozbudowę już istniejącego obiektu budowlanego - lokalu gastronomicznego. W związku z tym należy obiekt ten postrzegać jako całość z lokalem gastronomicznym i obiekt ten dzieli los obiektu gastronomicznego. Nie stanowi on bowiem oddzielnego niewielkiego budynku takiego, jaki przewiduje to kategoria III załącznika do ustawy. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż na sporny obiekt budowlany nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a wystarczające jest samo dokonanie zgłoszenia. Ocena projektu budowlanego wyklucza spostrzeżenia skarżącej. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu rozbudowy budynku usługowo - gastronomicznego pkt 4.1 jak również z opisu technicznego do projektu budowlanego rozbudowy budynku usługowego- gastronomia, a zwłaszcza z pkt 2 zakres opracowania wynika, że obiekt ten stanowi rozbudowę obiektu o funkcji usługowej-gastronomia. Rozbudowa obejmuje zabudowę istniejącego tarasu. Uzyskana w ten sposób powierzchnia przeznaczona jest na hall wejściowy - dodatkową powierzchnię komunikacyjną. Również z analizy charakterystyki rozwiązań konstrukcyjno - budowlanych, a zwłaszcza takich jak okna, drzwi, dach, wentylacja oraz izolacje termiczne, nie można pogodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że na ten obiekt budowlany nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przy sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Z tego też względu uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270 z późn. zm.).