II SA/Bd 586/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Piotr Ziółkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku rejestracji pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 5 czerwca 2025 r. nr SKO-522-278/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "SKO"), w wyniku rozpatrzenia odwołania K. R. (dalej jako: "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Starosty G. (dalej jako: "organ I instancji") z 15 kwietnia 2025r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niezłożenie wniosku o rejestrację pojazdu, w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Zawiadomieniem z 21 maja 2024 r. organ I instancji poinformował K. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu marki [...], nr VIN: [...], o nr rejestracyjnym [...] w terminie 30 dni od dnia dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej. Decyzją z 15 kwietnia 2025 r. organ I instancji nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku zarejestrowania ww. pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia sprowadzenia z terytoriom państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej naruszenia art. 73aa ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2024r., poz. 1251 ze zm. – dalej: "u.p.r.d."). W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że Skarżący nabył pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej 29 listopada 2023 r. (data wystawienia rachunku), a dokument dopuszczenia do obrotu został wystawiony przez organy Krajowej Administracji Skarbowej 31 stycznia 2024 r. Organ ustalił w tej sytuacji, że termin do złożenia przez Skarżącego wniosku o dokonanie rejestracji sprowadzonego pojazdu upłynął z dniem 1 marca 2024 r. Wobec niewywiązania się z obowiązku określonego w art. 73 aa ust. 1 pkt 2 u.p.r.d. zaistniała podstawa do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w oparciu o art. 140 mb ust. 5 pkt 1 u.p.r.d. Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył wniosek o rejestrację ww. pojazdu w dniu 21 maja 2024 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, organ II instancji wydał decyzję opisaną na wstępie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał przepis art. 73aa ust. 1 u.p.r.d.; wskazał też na zastosowanie w sprawie art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. z uwagi na upływ terminu 30 dni od daty sprowadzenia pojazdu i niezłożenia w tym terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Odnosząc się w dalszej kolejności do sprawy Kolegium wskazało, że dzień dokonania odprawy celnej (31 stycznia 2024r.) należy uznać za dzień sprowadzenia przez Skarżącego pojazdu do kraju oraz datę dopuszczenia pojazdu do obrotu. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi SKO stwierdziło, że stan techniczny pojazdu z chwili jego sprowadzenia oraz konieczność wpisania go do ewidencji zabytków nie stanowi podstawy do przedłużenia ustawowego terminu do zgłoszenia wniosku o rejestracje pojazdu. SKO podkreśliło, że ustawodawca nie przewidział takich rozwiązań prawnych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie zachodziła konieczność złożenia wniosku o rejestrację pojazdu i możliwość (z uwagi na okoliczności podnoszone przez Skarżącego) zawieszenia postępowania w przedmiocie rejestracji w oparciu o art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika (radcę prawnego), wniósł skargę od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Alternatywnie wniósł on o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Starostę G. . Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 73aa ust. 1 pkt 3 u.p.r.d i art. 140 mb ust. 5 pkt 1 u.p.r.d. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; - art. 7, art. 7a i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak prawidłowego wyjaśnienia sprawy i wydanie decyzji pomimo niezaistnienia ustawowych kryteriów dla zastosowania ww. przepisów prawa materialnego; - brak zastosowania art. 105 k.p.a., a więc umorzenia postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi zaprezentował argumentację na poparcie zarzutów podkreślając, że z uwagi na unikatowy charakter pojazdu, a także jego stan techniczny (konieczność przeprowadzenia remontu, sprowadzania części składowych) nie było możliwe jego eksploatowanie, a tym samym nie było możliwe dokonanie jego rejestracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja SKO z dnia 5 czerwca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 500 zł za naruszenie obowiązku złożenia w ustawowym terminie wniosku o rejestrację pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym przede wszystkim art. 73 aa i art. 140mb u.p.r.d. Mając na uwadze, iż przedmiotowy pojazd został sprowadzony przez Skarżącego na terytorium Polski 31 stycznia 2024r. (okoliczność ta nie jest w sprawie kwestionowana) zastosowanie w sprawie znalazły przepisy u.p.r.d. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. z 2023 r. poz. 1394), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2024 r. W myśl art. 73 aa ust. 1 u.p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia: 1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej; 3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Z kolei stosownie do treści art. 140 mb ust. 1 u.p.r.d. kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Zgodnie zaś z treścią art. 140n u.p.r.d. kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140ma i art. 140mb, są nakładane w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Kary pieniężne, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nakłada starosta (ust. 2). Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 6). W sprawie bezspornym było, że przedmiotowy pojazd został sprowadzony do Polski przez Skarżącego (będącego jego właścicielem) z terytorium państwa nie będącego państwem członkowskim Unii Europejskiej w dniu 31 stycznia 2024 r. Zatem 30 - dniowy termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu upływał w tym przypadku z dniem 1 marca 2024 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o rejestrację pojazdu 21 maja 2024 r., a zatem w tej dacie, jak i w dacie w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie upłynęło 111 dni od daty sprowadzenia pojazdu przez Skarżącego. Organy administracyjne (w świetle bezspornie ustalonych okoliczności) uznały, iż skoro ww. ustawowo określony termin został przekroczony zaistniała podstawa prawna i faktyczna do nałożenie kary pieniężnej na Skarżącego w kwocie 500 zł. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organów uznać należało za prawidłowe. Brzmienie przepisów stanowiących podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć jest jasne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to zaniechanie tego obowiązku skutkuje zaistnieniem podstaw do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie tego obowiązku. Podzielić należy stanowisko organów, że istotny jest w sprawie wyłącznie fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku zgłoszenia wniosku o rejestrację pojazdu. Skarżący zaś w sposób niezasadny odnosi się natomiast do czynności rejestracji pojazdu, a nie do zgłoszenia wniosku o jego rejestrację. Co więcej wyraża on przekonanie, że w okolicznościach sprawy nie było możliwe zarejestrowanie pojazdu w terminie 30 dni od daty sprowadzenia go na terytorium kraju. Skarżący nie dostrzega jednak, że istota sprawy niniejszej nie dotyczy możliwości zarejestrowania pojazdu. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na Skarżącego obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie zgłosił w ustawowym terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Sąd zwraca uwagę, iż ww. przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie doprecyzowują treść obowiązku ciążącego na właścicielu pojazdu i związanej z niedochowaniem tego obowiązku kary. Mianowicie w odróżnieniu od stanu prawnego poprzednio obowiązującego (obowiązującego do 31 grudnia 2023 r.), gdzie mowa była o obowiązku ,,rejestracji pojazdu", obecnie przepisy wskazują na obowiązek ,,złożenia wniosku o rejestrację", nie precyzując przy tym o jaką rejestrację chodzi. Zatem istotne jest z punktu widzenia zastosowania przez organ kary, o której mowa w art. 140mb u.p.r.d. czy właściciel pojazdu złożył wniosek o rejestrację pojazdu, bez względu na charakter rejestracji (por. wydane w poprzednim stanie prawny choć aktualne w tym zakresie wyroki: NSA z dnia 30 października 2014 r. I GSK 124/13, WSA w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2015 r. III SA/Po 923/15 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu powyższe oznacza, że kara pieniężna przewidziana w art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. powinna zostać nałożona na podmiot, który zaniecha w ogóle obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu przewidzianego w art. 73 aa ust. 1 i 3 u.p.r.d. A contrario kara ta nie powinna być zatem nałożona na podmiot, który złoży w ustawowym terminie wniosek o jakąkolwiek rejestrację pojazdu – np. o rejestrację czasową. Wolą ustawodawcy jest bowiem objęcie zakresem unormowania u.p.r.d. wszystkich przypadków rejestracji pojazdu na terytorium kraju. Zauważyć bowiem należy, że pojazd nabyty w kraju będzie co do zasady pojazdem zarejestrowanym i zaewidencjonowanym na terytorium RP. Natomiast pojazd nabyty za granicą kraju nie będzie miał rejestracji krajowej i nie będzie widniał w Centralnej Ewidencji Pojazdów – ze wszystkimi tego konsekwencjami dotyczącymi nie tylko prawa administracyjnego. W interesie publicznym jest zatem jak najszybsze wprowadzenie pojazdu sprowadzonego z zagranicy do polskiego sytemu prawnego by zagwarantować pewność obrotu prawnego oraz należytą ochronę nabywców uprzednio sprowadzonych pojazdów na terytorium RP. Ocena Sądu w tym zakresie jest zbieżna ze stanowiskiem wyrażonym przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 17 lutego 2021 r., II SA/Po 436/20, które pozostaje aktualne, mimo że wyrok ten wydany został na tle do stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2024 r. WSA w Poznaniu słusznie w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579) wynika, że celem wprowadzonego w art. 4 ustawy obowiązku złożenia w terminie 30 dni wniosku o rejestrację pojazdu sprowadzonego z innego państwa Unii Europejskiej na terytorium Polski, sankcjonowanego karą była poprawa warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów. Założono bowiem, że taki instrument prawny cyt. "przyczyni się do poprawy przestrzegania przez właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie pojazdu w określonym terminie czy też ustawowego terminu zawiadomienia o nabyciu, zbyciu pojazdu czy zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym". W cytowanym uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano również, że cyt. "powyższe zmiany ustawy Prawo o ruchu drogowym są wynikiem zarzutów formalnych Komisji Europejskiej dotyczących uchybienia zobowiązaniom transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, dotyczących m.in. braku sankcji za niezarejestrowanie importowanego pojazdu oraz niewyrejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Komisja uznała, że Rzeczpospolita Polska nie zapewniła skutecznego stosowania art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE, a tym samym uchybiła obowiązkom wynikającym z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przez brak kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia obowiązków zarejestrowania pojazdu sprowadzanego do Polski oraz niepoinformowania właściwego organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni. Wprowadzenie odpowiednich zmian do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w ramach prac nad ustawą o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, pozwoli na dotrzymanie terminów wskazanych w przekazanym Komisji Europejskiej harmonogramie usunięcia ww. uchybienia i uniknięcia ewentualnego wystosowania wobec Polski uzasadnionej opinii oraz skierowania sprawy przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej". Z tych względów za całkowicie nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 73 aa i ust. 1 oraz art. 140mb ust. 5 u.p.r.d. w zw. z przepisami prawa procesowego wskazanymi w skardze. Na marginesie wskazać należy, że wymierzając karę pieniężną w wysokości 500 zł organy nie orzekały na podstawie wskazanego w skardze art. 140mb ust. 5 pkt 1 u.p.r.d. tylko w oparciu o przepis art. 140mb ust. 1 u.p.r.d. Jak już wyżej zostało omówione istota sporu sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach sprawy słuszne było nałożenie kary za to, że Skarżący nie wypełnił obowiązku zgłoszenia wniosku o rejestrację pojazdu sprowadzonego na terytorium RP z zagranicy. Kwestia podjęcia starań o wpis do ewidencji zabytków oraz stan techniczny pojazdu wymagający jego remontu pozostają bez znaczenia dla ustalenia kary pieniężnej w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Przesądzające o prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że Skarżący jako właściciel pojazdu sprowadzonego na terytorium RP w wyznaczonym ustawą terminie nie zgłosił wniosku o rejestrację pojazdu – chociażby wniosku o rejestrację czasową w celu umożliwienia przejazdu pojazdu wymagającego przeprowadzenia badania technicznego lub jego naprawy (art. 74 ust. 2 u.p.r.d.). Reasumując - w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana bez naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, których treść nie pozostawiała wątpliwości. Organ podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, a w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe jego podstawy. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.