II SA/Bd 588/08

16 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2008r. sprawy ze skargi G.A.-J. i G.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę II SA Bd 588/08 Uzasadnienie Na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa z dnia Prezydent Miasta B. po rozpatrzeniu wniosku S. B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch zespołów garaży na nieruchomości stanowiącej działki numery ewidencyjne [...] i [...], obręb 206, przy ul. K. w B. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyli G. A. – J. i G. J., zarzucając, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji mieszkaniowej występującej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem objętym wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy, przez co zakłóci ład przestrzenny. Podnieśli także, że ich zdaniem dodatkowy ruch pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z działki praktycznie na skrzyżowanie ulic K. i B. będzie miał znaczny wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa w rejonie skrzyżowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż prawidłowo przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, wskazując, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania wnioskowanej decyzji zawarte ww. ustawie z dnia 27 marca 2003 r. Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargą G. A. – J. i G. J. Ponowiono zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji Prezydenta. Zarzucono naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji przekraczającej żądania wniosku, nie podjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w postaci zaniechania zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego i dokonania właściwej jego oceny. Skarżący podnieśli, że pominięto także kwestię negatywnego oddziaływania na środowisko przyrodnicze jak i nieruchomości sąsiednie spalin przez wyjeżdżające i wjeżdżające do garaży pojazdy, co jest istotne z uwagi fakt, że działki będące w najbliższym sąsiedztwie są nie tylko obszarem wypoczynku dla ich właścicieli, ale również terenem upraw warzyw i owoców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odpowiadając na skargę podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kompetencję sądów administracyjnych określa art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie zaś z § 2 kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika, że działki, na których przewidziano projektowaną inwestycję nie są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Natomiast art. 61 ust. 1 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zamianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cel nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego co w doktrynie i orzecznictwie jest określone mianem zasady dobrego sąsiedztwa. Co prawda ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje ww. pojęcia działki sąsiedniej, lecz zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjęto, że pojęcie działki sąsiedniej o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oznacza, że nie musi to być działka granicząca bezpośrednio z działką inwestora, obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać, jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. W art. 61 ust. 6 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. ustawodawca zamieścił delegację ustawową w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Wykonując tą delegację Minister Infrastruktury wydał w dniu 26 sierpnia 2003 r. rozporządzenie w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego(Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z akt sprawy wynika, że zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia wokół terenu, którego dotyczył wniosek S. B. o ustalenie warunków zabudowy, wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. W ust. 2 tego ww. § 3 określono, że granice obszaru analizowanego powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniej jednak niż 50 m. W niniejszej sprawie front terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (działki o nr 88 i 89) wynosi ok. 25 m. Z akt wynika natomiast, że obszar analizowany wyznaczono prawidłowo skoro objęto nim teren w odległości 75 m wokół ww. działek. I właśnie na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy. Powyższe rozporządzenie określa poszczególne parametry nowej zabudowy. Zostały one określone w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Konfrontacja decyzji z tymi przepisami prowadzi do wniosku, że wyznaczono je prawidłowo tj. zgodnie z przepisami tego rozporządzenia. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że na obszarze wyznaczonym wokół terenu objętego wnioskiem inwestora, występują garaże. Przyznano to także w trakcie rozprawy sądowej. Nowa zabudowa stanowi więc kontynuację funkcji już istniejących. Analiza akt sprawy prowadzi też do wniosku, iż ustalono, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, o czym świadczą warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej znajdujące się w aktach sprawy, przez co wykazano spełnienie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z 27 marca 2003 r., a teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Spełniony więc został także warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. Decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie narusza także przepisów odrębnych, co czyni zadość wymaganiom art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem skoro planowana inwestycja odpowiada wszelkim warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy obowiązkiem organu było niewątpliwie pozytywne rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora. Opracowanie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, w tym wymaganej analizy, powierzono zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów, a przygotowany przez nią projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy. Jest poza sporem, że stronom postępowania administracyjnego zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Analiza przepisów przywoływanej ustawy z 27 marca 2003 r. oraz analiza przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity – Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazuje zaś stwierdzenie, że konkretne rozwiązania techniczne dotyczące budowy mogą być przedmiotem rozważań dopiero na etapie pozwolenia na budowę w tym pozwolenia na lokalizację zajazdu. Na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na lokalizację zjazdu zarządca drogi może rozważyć kwestie związane ze sposobem korzystania z drogi np. bezkolizyjność zjazdu czy wpływ inwestycji na intensywność i bezpieczeństwo ruchu na ulicy, z której ma odbywać się zjazd. W decyzji określono warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi zgodnie z art. 74 i 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja wydana w trybie tej ustawy oczywiście nie przesądza o realizacji wnioskowanej inwestycji oraz nie narzuca sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu, a jedynie rozstrzyga o możliwości realizacji określonego zamierzenia w aspekcie zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów odrębnych. Przedmiotowa decyzja określa tylko kryteria, które winien spełnić wnioskodawca do uzyskania pozwolenia na budowę. Konkretyzacja ustalenia odnośnie usytuowania obiektów budowlanych i zagospodarowania terenu nastąpi dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę wydanym - zgodnie z ww. ustawą – Prawo budowlane. Reasumując należy stwierdzić, że zarówno przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jak i wydaniu utrzymanej w mocy przez tą decyzję decyzji organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia obwiązującego prawa. Nie wystąpiły więc przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. I dlatego na podstawie art. 151 tej ustawy skargę jako nieuzasadnioną oddalono.