II SA/Bd 59/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Marka R., Piotra R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. II SA/Bd 59/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 z późn. zm.), po powtórnym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2004 r., nr [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] 2000 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę obejmującą rozbudowę i modernizację zaplecza Rejonu Energetycznego przy ul. [...] w G., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wz i zt) i z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta i nie naruszał zapisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz.140 z późn. zm.), które obowiązywało w czasie postępowania o wydanie pozwolenia na powyższą inwestycję. Projekt budowlany przewidywał m.in. dobudowanie budynku do istniejącego budynku o zbliżonej do niego wysokości w taki sposób, że ich ściany szczytowe przylegały do budynków garażowych usytuowanych na granicy nieruchomości skarżących. Zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, bądź w odległości mniejszej od określonej w art. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu z 14.12.1994 r. odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Skoro na granicy sąsiedniej działki istniały budynki garażowe, zatem dopuszczono wówczas oraz dopuszcza się obecnie dobudowę do istniejących budynków na granicy nieruchomości. Ponadto zachowano warunki wynikające z § 13 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. dotyczące dostępu do oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ponieważ wysokość budynku dobudowywanego na granicy nieruchomości wynosi 9,62 m, natomiast jego odległość od budynku mieszkalnego skarżących wynosi ponad 15 m. Wskazano, że zarzut skarżących, iż światło słoneczne nie dociera do ich budynku od strony wschodniej jest bezpodstawny, gdyż zaprojektowany budynek zlokalizowany jest na stronie północno-zachodniej granicy nieruchomości skarżących, przez co nie może on powodować ograniczenia nasłonecznienia, o jakim mowa w § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. Skargę na powyższą decyzję złożyli Marek i Piotr R. Zarzucili jej naruszenie dyspozycji § 12 ust. 6 i § 13 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. i wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazali na nieuwzględnienie przez organy obu instancji zarzutów naruszenia uprawnień właścicieli działki sąsiedniej poprzez budowę bezpośrednio przy granicy nieruchomości oraz pogorszenie możliwości użytkowania i zabudowania nieruchomości sąsiedniej. Podnieśli, że żaden przepis nie daje podstaw do przeprowadzenia analogii projektu do istniejącej zabudowy garażowej oraz, że w zaskarżonej decyzji podano nieprawdziwe dane co do odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a projektowanym, bowiem najmniejsza odległość między nimi wynosi około 7 m. Wskazali na konieczność przeprowadzenia oględzin w celu oceny stopnia nasłonecznienia budynku mieszkalnego oraz przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez organ I instancji tak, aby zapewnić stronom czynny udział w sprawie. Podkreślili, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza prawo własności poprzez znaczne obniżenie wartości nieruchomości skarżących wskutek wybudowania obiektów Zakładu Energetycznego i zmniejszenie możliwości inwestowania na tej działce zarówno pod względem powierzchni zabudowy, jak i wysokości zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania - Koncern E. S.A. Oddział Zakład Energetyczny T. w T. w odpowiedzi na skargę także wniósł o jej oddalenie w pełni podzielając stanowisko Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzją z dnia [...] 2000 r., nr [...] poprzedzoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę dla Zakładu T. S.A. na inwestycję obejmującą modernizację i rozbudowę zaplecza Rejonu G. na działce położonej w G. przy ul. [...]. Budowę obiektu ukończono w grudniu 2001 r. W dniu [...] 2001 r. został złożony przez Marka i Piotra R. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ organ I instancji nie zawiadomił wszystkich stron o wszczęciu i prowadzeniu postępowania w tej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] 2001 r. wznowiono postępowanie administracyjne w powyższej sprawie. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Prezydenta G. odmówiono uchylenia decyzji z dnia [...] 2000 r. o pozwoleniu na budowę, pomimo stwierdzenia, że wydano ją z naruszeniem prawa polegającym na nie zapewnieniu stronom możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, z uwagi na to, że w wyniku wznowienia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Przedmiotem rozważań jest więc decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie postępowania wznowieniowego. Organy obu instancji uznały, że w wyniku wznowienia postępowanie zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Udział Marka i Piotra R. w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji nie wpłynąłby ich zdaniem na treść tej decyzji. Pogląd ten należy uznać za słuszny. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania tej decyzji, to jest w dniu 19.10.2000 r. oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (teks jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Za niewadliwą należy uznać ocenę zawartą w motywach zaskarżonej decyzji, że sporna inwestycja pozostaje w zgodności z wyżej wymienionymi przepisami. W szczególności zaś zgodzić się należy z poglądem o możliwości wybudowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, zwłaszcza w sytuacji, gdy przy tej granicy usytuowany jest już budynek na działce sąsiedniej, a to wobec treści przepisu § 12 pkt 6 powyżej cytowanego rozporządzenia, a także w związku z istnieniem po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością w granicach wyznaczonych przez przepis art. 143 kodeksu cywilnego, to jest obejmującą także przestrzeń nad i pod powierzchnią gruntu (por. postanowienie NSA z 24.04.2001 r. - system informacji Lex nr 77640) stwierdzić należy także, iż w kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę zawierającej rozstrzygnięcie o usytuowaniu budynku bezpośrednio przy granicy działki uwzględniono treść przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego (cyt. powyżej). Przejawem zaś uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich jest zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z wymaganiami wynikającymi z § 13 rozporządzenia (cyt. powyżej) co do odległości pomiędzy nowowybudowanym budynkiem, a istniejącym budynkiem mieszkalnym na działce sąsiedniej, co gwarantuje dopływ naturalnego oświetlenia do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi z zachowaniem norm zawartych w § 57 i 60 tego rozporządzenia. Jak wynika to z planu zagospodarowania, stanowiącego element zatwierdzonego projektu budowlanego odległość pomiędzy nowowybudowanym budynkiem, a budynkiem mieszkalnym znajdującym się na działce sąsiedniej wynosi, wbrew twierdzeniom skarżących, niewątpliwie ponad 15 metrów. Niekwestionowana wysokość nowowybudowanego budynku wynosi zaś 9,62 m. Odległość budynku mieszkalnego od obiektu przesłaniającego jest więc nie mniejsza niż jego wysokość - § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem chronionych interesów skarżących, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego, a eksponowana przez skarżących okoliczność zacienienia ich działki przez sporną rozbudowę, nie może być uznana za naruszenie ich interesu prawnego, skoro jak wyżej wykazano, posadowienia spornego obiektu dokonano w sposób przewidziany obowiązującymi przepisami. Niewątpliwie nie bez znaczenia w tej sprawie jest i ta okoliczność, że skarżący uzyskali w dniu [...] 2003 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którą mogą wybudować budynek mieszkalno-biurowy wzdłuż granicy z działką nr 31, tj. tą na której dokonano spornej rozbudowy. Oznacza to, że obydwie strony postępowania administracyjnego zostały potraktowane zgodnie z zasadą równości - każda z nich uzyskała możliwość budowy na granicy swojej działki, o co zabiegały, jak należy przypuszczać w związku z takim, a nie innym ukształtowaniem ich działek budowlanych oraz istniejącą na nich zabudową. Nawiązując do zarzutów skargi stwierdzić należy ponadto, że zgodnie z przepisem art. 136 K.p.a. Wojewoda [...], działający w tej sprawie jako organ II instancji, mógł przeprowadzić postępowanie w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, ale nie musiał tego robić, jeżeli uznał, że takie uzupełnienie nie jest konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy i nie oznacza to automatycznie pozbawienia stron czynnego udziału w sprawie. Mając na uwadze powyższe, wobec niezasadności zarzutów skargi, orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).