II SA/Bd 594/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A. K. i P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg A. K. oraz P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia 4 maja 2011 r. A. K. oraz P. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Pismami z dnia 14 września 2011 r. skarżący złożyli wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wnioskach wskazano, iż realizacja inwestycji, o której mowa w treści zaskarżonej decyzji, spowoduje szkodę dla budynków sąsiednich ( w szczególności wskutek osuwania się ziemi), co może spowodować nieodwracalne skutki poprzez wywołanie bezpośredniego zagrożenia, w tym zagrożenia dla życia ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwane dalej p.p.s.a.). Na podstawie art. 61 § 3 cyt. ustawy Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosowanymi dokumentami na okoliczność spełnienia tychże ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Przesłanki niebezpieczeństwa wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są pojęciami ostrymi, co powoduje konieczność ich skonkretyzowania. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, sąd powinien analizować interesy wszystkich stron postępowania (postanowienie NSA z dnia 17.05.2011 r., II OZ 398/11, LEX nr 795495). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (postanowienie NSA z dnia 22.03.2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884). Biorąc pod uwagę przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej, zwrócić uwagę należy, iż szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki są skutkami, które w następstwie swego zaistnienia spowodują zmianę rzeczywistości na tyle trwałą i istotną, że powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy, bądź też do jego przywrócenia potrzeba będzie długiego czasu oraz dużego nakładu sił i środków. Zaistnienie powyższych przesłanek – łącznie lub alternatywnie – sąd ocenia na podstawie okoliczności przytoczonych przez wnioskodawcę domagającego się udzielenia ochrony tymczasowej. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (postanowienie NSA z dnia 28.03.2011 r., I FSK 402/11, LEX nr 783591). To wnioskodawca winien więc wykazać, dlaczego osoba uprawniona na mocy decyzji administracyjnej do wykonywania określonych robót budowlanych ma prac zaniechać i ponieść z tego tytułu wymierne szkody. We wniosku o wstrzymanie skarżący wskazali, że realizacja inwestycji, o której mowa w treści zaskarżonej decyzji, spowoduje szkodę dla budynków sąsiednich. Zwrócić uwagę należy, że wnioskodawcy nie powołali się w swych wnioskach na żadne dokumenty czy opinie, które uzasadniałyby ich wniosek. Podkreślenia wymaga to, że wnioskodawcy nie byli obowiązani do przedkładania tego typu dokumentów, jednakże pozwoliłoby to na rzetelną i rzeczową ocenę przez Sąd subiektywnego przeświadczenia skarżących o konieczności wstrzymania zaskarżonego aktu. Reasumując, aby wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę również skutki, jakie wywołać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dla innych uczestników postępowania, w tym inwestora, interesu którego dotyczy przede wszystkim wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, uznać należy, iż skarżący nie wykazali zasadności swojego wniosku. Zwrócić uwagę należy, iż nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie nie przesądza w żaden sposób o zasadności, czy też niezasadności wniesionej skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia