II SA/Bd 595/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. II SA/Bd 595/13 UZASADNIENIE Starosta A. postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej powoływanej w skrócie jako "kpa", sprostował z urzędu omyłkę pisarską w swojej decyzji z dnia [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w C., przy ul. [...], w ten sposób, że na stronie 1 w wierszu 1 tej decyzji w miejscu daty "[...]" wpisał datę "[...]". W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że była to oczywista omyłka pisarska, oraz że z akt archiwalnych sprawy wynika, iż poprawna data jest taka, jak ją sprostowano. Zażalenie na to postanowienie złożył W. B. - skarżący. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że Starosta nie wydał decyzji w dniu [...], a więc nie mógł jej zapisów prostować, ponieważ tego dnia, swoim postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie. Skarżący wskazał, że podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie tego samego dnia decyzji negatywnej w sprawie pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i bez czynnego udziału stron w tym postępowaniu stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego takich, jak art. 10 i 81 kpa. Jego wątpliwości budzi także podpis na piśmie z dnia [...] i w tym samym dniu na decyzji z datą [...]. Zdaniem skarżącego to co wydarzyło się w tej sprawie nie jest zwykłą omyłką, ponieważ wprowadziło do postępowania nowe czynności zarówno po stronie organu, jak i osób zainteresowanych. Podniósł także kwestię przewlekłości postępowania w jego sprawie o pozwolenie na budowę. Wojewoda K. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 141 § 2 i art. 144 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że postanowienie z dnia [...] zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [....]. Ustawowy siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie, o którym mowa w art. 141 § 2 kpa upłynął zatem w dniu [...]. Zażalenie z dnia [....] zostało zaś wniesione dnia [...], przy czym nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. W tej sytuacji wobec przekroczenia terminu do wniesienia zażalenia, zdaniem organu koniecznym było stwierdzenie uchybienia terminu. W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że pismem z dnia [...] zwrócił się do Starosty o pouczenie go, czy złożenie przez niego zażalenia na postanowienie z dnia [....] o sprostowaniu omyłki pisarskiej spowoduje wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Pismo to zostało złożone w terminie ustawowym przewidzianym do jego zaskarżenia. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, organ zgodnie z art. 113 § 2 kpa powinien był wyjaśnić wątpliwości co do treści tego postanowienia, co wywołałoby ten skutek, że postanowienie od daty jego wydania posiadałoby treść nadaną jemu przez organ dokonujący wyjaśnienia. Skarżący podkreślił, że organ powinien wyjaśniać wątpliwości w drodze postanowienia, a w tej sprawie zrobił to tylko zwykłym pismem z dnia [...], które stwarza wiele wątpliwości co do jego prawidłowości, ponieważ podpisane jest przez osobę, która nie udokumentowała swoich uprawnień do działania z upoważnienia Starosty, oraz zawiera niewłaściwą pieczątkę nagłówkową. Reasumując skarżący stwierdził, że to, iż w terminie służącym do zaskarżenia postanowienia złożył wniosek o wyjaśnienie treści tego postanowienia powoduje, że termin do złożenia zażalenia został zachowany, bowiem zarówno treść postanowienia, jak i wyjaśnienia do niego stanowią jedną całość. Podkreślił, że pismo wyjaśniające z dnia [...] otrzymał w dniu [...] i z ostrożności procesowej potraktował je jako ewentualne postanowienie, od którego dnia doręczenia należy liczyć bieg terminu do złożenia zażalenia, gdyż zarówno sprostowanie, jak i wyjaśnienia dotyczyły tego samego postanowienia. W tym stanie rzeczy skarżący uważa, że nie uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, bowiem swoje pismo z dnia [...] złożył stosownie do art. 111 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa", sąd orzeka na podstawie akt sprawy, oraz stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa. Na wstępie rozważań wskazać należy, że z przedłożonych sądowi akt sprawy bezspornie wynika, że postanowienie Starosty A. z dnia [...] o sprostowaniu omyłki pisarskiej zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu [...] (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia k-9v akt organu I instancji). Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewody K. za pośrednictwem Starosty A., w terminie 7 dni licząc od dnia jego doręczenia. Termin ten wynika z art. 141 § 2 kpa. W stosunku do skarżącego termin złożenia zażalenia na postanowienie Starosty z dnia [...], stosownie do treści tego przepisu minął z dniem [...]. Zażalenie na to postanowienie zostało natomiast złożone dopiero w dniu [...] (vide: koperta z datownikiem w aktach organu II instancji), a więc z ewidentnym przekroczeniem terminu ustawowego. Skarżący ani w treści tego zażalenia, ani w żadnym innym piśmie kierowanym do organu nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W tej sytuacji, gdy uchybienie terminu do złożenia zażalenia było niewątpliwe, Wojewoda prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami stwierdził ten fakt postanowieniem z dnia [...]. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia, jak wskazał to organ, stanowi art. 134 w zw. z art. 144 kpa. Zgodnie bowiem z treścią tych przepisów organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa), stosownie zaś do treści art. 144 kpa przepis art. 134 kpa ma odpowiednie zastosowanie także do zażaleń. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że złożenie przez skarżącego w Starostwie, w dniu [...] pisma z dnia [...] w żaden sposób nie może wpłynąć na zachowanie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...]. Z treści tego pisma jasno bowiem wynika, że stanowi ono prośbę o pouczenie przez organ o możliwości wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...]. Choć więc wniesione ono zostało w terminie do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...], to ze względu na swoją nie budzącą wątpliwości treść, nie mogło być uznane za zażalenie na to postanowienie. Nie można było też uznać, jak chciałby tego skarżący, jego pisma z dnia [...] za wniosek złożony w trybie art. 113 § 2 kpa, wymagający wydania postanowienia. Na podstawie tego artykułu wyjaśniane są bowiem wątpliwości co do treści decyzji lub postanowienia, co ma prowadzić do usunięcia niejasności, w szczególności wtedy, gdy treść orzeczenia jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji (postanowienia) polega więc jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. W tym trybie nie można żądać zamieszczenia dodatkowych informacji takich, jak pouczenie o możliwości wstrzymania wykonania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Tak więc pismo skarżącego z dnia [...] nie mogło odnieść takiego skutku, że odpowiedź organu na nie, wraz z postanowieniem z dnia [...] stanowiłaby całość, od której przysługiwałoby zażalenie w terminie 7 dni liczonym dopiero od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób skutkujący jego uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 ppsa, o oddaleniu skargi.