II SA/Bd 599/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Pismem z dnia 11 marca 2011 r. Prokurator Rejonowy w T. wniósł do Starosty T. o wszczęcie postępowania administracyjnego celem wydania w oparciu o przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908; z późn.zm.; zwanej dalej w skrócie "p.r.d.") decyzji o skierowaniu skarżącego J. C., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii ABT nr [...], na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na istniejące zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. W uzasadnieniu wniosku Prokurator wskazał, że Prokuratura Rejonowa w T. nadzorowała postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie czynu z art. 190 § 1 kk. W toku prowadzonego postępowania skarżącego poddano jednorazowemu badaniu sądowo - psychiatrycznemu, w wyniku którego biegli psychiatrzy rozpoznali u niego chorobę psychiczną. Z uwagi na treść opinii sądowo - psychiatrycznej Sąd Rejonowy w T. w sprawie [...] umorzył postępowanie przeciwko skarżącemu i zastosował wobec niego środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ś. W kolejnej opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej do sprawy [...] Sądu Rejonowego w T. biegli również rozpoznali u skarżącego chorobę psychiczną. Jednocześnie w toku postępowania [...] ustalono, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii ABT nr [...] wydane przez Starostę T. w dniu 13 maja 2002 r. Z uwagi na powyższe okoliczności, zwłaszcza wnioski wynikające z opinii sądowo - psychiatrycznej, istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, dlatego też zasadne jest skierowanie go w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego w T. Starosta T. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia 18 marca 2011 r., nr [...], Starosta T., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., skierował skarżącego J. C. na badanie lekarskie. Zdaniem organu I instancji przekazana mu przez Prokuratora Rejonowego w T. informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia J. C. uzasadnia w świetle przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. skierowanie w/w kierowcy na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż prowadząc pojazd mechaniczny nie spowodował wypadku ani nie otrzymał punktów karnych. Zakwestionował również rzetelność opinii sądowo - psychiatrycznych dotyczących jego osoby. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm; zwanej w skrócie "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Starosty T. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaistniały zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, warunkujące skierowanie go na badania lekarskie. Na zastrzeżenia takie wskazał Prokurator Rejonowy w T., a zostały one poparte dokumentami medycznymi w postaci opinii biegłych. Organ I instancji przesłuchał również zainteresowanego w charakterze strony. Kolegium podkreśliło, iż organy administracyjne nie są kompetentne do oceny stanu zdrowia strony i zdolności do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych, dlatego też należało stronę skierować do uprawnionego lekarza celem przeprowadzenia stosownych badań. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, podnosząc że opinia psychiatrów jest niewłaściwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na ostateczne decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. W opinii Sądu zarówno zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie stanowi przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W myśl przepisu § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r., Nr 2, poz. 15 ze zm.) starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Z powyższych regulacji wynika, iż wystarczającą przesłanką do wydania decyzji kierującej na badania lekarskie są zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, stawiające pod znakiem zapytania jego zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W piśmiennictwie podkreśla się jednakże, że okoliczności muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Podejrzenie, że stan zdrowia kierowcy uniemożliwia kierowanie pojazdem, może opierać się w szczególności na informacji o złym stanie zdrowia kierowcy albo zaobserwowanych u kierowcy objawach chorób, które stanowią przeciwwskazania do kierowania pojazdami (por. R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz., wyd. LEX 2008). Ocena wystąpienia przesłanki uzasadniającej skierowanie kierującego pojazdem na badanie lekarskie musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia, jakie dana osoba powoduje dla ruchu drogowego. W rozpatrywanym przypadku Prokurator Rejonowy w T. poinformował Starostę T., że w toku postępowania karnego biegli psychiatrzy zdiagnozowali u skarżącego chorobę psychiczną. Informację Prokuratora potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy opinie psychiatryczne i psychologiczne sporządzone przez biegłych psychiatrów i psychologów celem przedłożenia Sądowi Rejonowemu w T., w których rozpoznano u skarżącego chorobę psychiczną pod postacią organicznych zaburzeń urojeniowych. Ponadto w aktach sprawy znajdują się postanowienia Sądu Rejonowego w T., sygn. akt [...], z których wynika, iż w stosunku do skarżącego był w minionych latach stosowny środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ś. w związku z popełnieniem przez niego czynu określonego w art. 190 § 1 k.k. W opinii Sądu w tym stanie rzeczy organy obu instancji zasadnie przyjęły, że rozpoznanie u skarżącego w/w choroby psychicznej stanowi przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, uzasadniający konieczność przeprowadzenia badań lekarskich w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści znajdujących się w aktach sprawy opinii psychologiczno - psychiatrycznych wynika, iż zdiagnozowane u skarżącego schorzenie może wpływać na sposób postrzegania przez niego rzeczywistości i jego zachowanie. Przeprowadzone badania ujawniały m.in. problemy z koncentracją, osłabienie procesów pamięci, słabszą koordynację wzrokowo-ruchową, zaburzenia w sferze emocji i myślenia. Kierowca z tego typu objawami może powodować znaczne zagrożenie w ruchu drogowym. Powyższe oznacza, że zachodzi duże prawdopodobieństwo występowania przeciwwskazań zdrowotnych co do dalszego udziału przez skarżącego w ruchu drogowym. Konieczne jest zatem zbadanie przez specjalistę aktualnego stanu zdrowia kierowcy z punku widzenia możliwości bezpiecznego uczestniczenia przez niego w ruchu drogowym. W tym miejscu podkreślić należy, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Od dyspozycji psychofizycznej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu drogowego, zaś niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Dlatego też obowiązujące przepisy przyznają organom administracji możliwość poddania kierujących pojazdami badaniom lekarskim w przypadkach nasuwających wątpliwości co do stanu ich zdrowia. Podkreślenia wymaga również, iż to czy i w jakim stopniu stwierdzona u skarżącego choroba psychiczna może wpływać na jego zdolność kierowania pojazdami będzie dopiero przedmiotem badania przez lekarzy specjalistów. Samo skierowanie na badanie nie przesądza o odebraniu prawa do kierowania pojazdami mechanicznymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.