II SA/Bd 6/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] obejmujące park wiatrowy [...] etap 1,2,3,4 w zakresie budowy 20 elektrowni wiatrowych typu SENVION MM92 o mocy 2,05MW każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30kV z planowaną lokalizacją na wskazanych działkach ewidencyjnych obrębach ewidencyjnych w gminie P. . Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: O. A., A. A., M. B., J. C., L. C., R. C., D. C.-B., J. F., J. G., B. G., A. G., K. K., R. K., R. K., J. K., H. L., A. M., M. M., W. M., A. M., M. M., A. P., M. P., T. P., T. P., D. P., P. P., M. P., S. P., M. S., G. S., Z. S., R. T. i W. W.. Odwołujący się zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe sprawdzenie przez Starostę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] marca 2011r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "[...]". Z decyzji tej bowiem nie wynika dokładna lokalizacja przedsięwzięcia, co jest wymaganiem wynikającym z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odwołujący wywiedli, że w treści decyzji środowiskowej musi być wskazana dokładna lokalizacja przedsięwzięcia. Zarzucili także brak dostatecznej analizy przez organ obszaru oddziaływania akustycznego inwestycji z uwzględnieniem charakteru zabudowy wiejskiej nie tylko zagrodowej, ale także mieszkaniowej jednorodzinnej. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji I instancji i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w kwestionowanym zakresie, w szczególności weryfikacji czy tereny planowanej inwestycji podlegają ochronie akustycznej jak dla zabudowy mieszkaniowej (40 dB), czy wyłącznie zabudowy zagrodowej (45dB), powołania biegłego akustyka i weryfikacji zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego oraz decyzji środowiskowej, która nie wskazuje dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, a jedynie potencjalne obszary lokalizacji. Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że już dwukrotnie uchylał decyzje organu I instancji, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] marca 2011r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "[...]" na części wskazanych obszarów geodezyjnych w gminie P. z przejściem przez teren zamknięty. Zatwierdzony projekt budowlany organ odwoławczy uznał także za zgodny z uchwałą nr V/30/2011 Rady Gminy Pruszcz z dnia 4 lutego 2011r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego część sołectw Serock, Łowinek, Łowin, Łaszewo, Gołuszyce, Bagniewo, Brzeźno, Nieciszewo, Mirowice i Pruszcz z przeznaczeniem pod park wiatrowy (Dz.Urz.Woj. Kuj.-Pom. Nr 63, poz. 434). Powołując się na art. 35 ust. 4 p.b. organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zatem zasadnie Starosta wydał decyzję. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań organ II instancji stwierdził, że nie jest konieczne przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie weryfikacji tego, czy tereny planowanej inwestycji podlegają ochronie akustycznej przed hałasem jak dla zabudowy mieszkaniowej (budynki jednorodzinne) czy też wyłącznie zabudowy zagrodowej, bowiem kwestię tę wyjaśniono jednoznacznie w zatwierdzonym projekcie budowlanym (etap I, tom nr 2, str. 8a pkt 4 ochrona przed hałasem i drganiami). Wskazano tam, że "elektrownia wiatrowa posiada rozwiązania (konstrukcyjne oraz materiałowe), które minimalizują emitowany hałas oraz drgania" (...) hałas dla pracującej elektrowni wiatrowej na poziomie 40 dB dla zabudowy mieszkaniowej i 45 dB dla zabudowy zagrodowej nie narusza terenów chronionych akustycznie w tym zakresie". Tym samy nie jest prawdziwe twierdzenie skarżących, iż organ I instancji przyjął ad hoc, że w gminie wiejskiej występuje wyłącznie zabudowa zagrodowa. Zdaniem organu odwoławczego zatwierdzony projekt budowlany świadczy o tym, że Starosta uwzględnił zróżnicowanie tej zabudowy i przyjął dla niej wielkości hałasu zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Starosta S. prawidłowo też wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji, zgodnie z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego, a właściciele działek położonych w tym obszarze występowali w sprawie w charakterze stron. W sprawie ustalono, że odległość wiatraków od zabudowy mieszkaniowej wyniesie więcej niż 500m, Tym samym nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, zgodnie z ww. rozporządzeniem 55dB w dzień i 45 dB w nocy dla zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo usługowej. W związku z tym, że planowane elektrownie mogą pracować nieprzerwanie całą dobę, jako poziom graniczny, dopuszczalny dla występujących w analizowanym obszarze rodzajów zabudowy przyjęto 45 dB. Warunki takie przyjęto już w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co sprawia, że zarzuty odwołujących się co do zbyt małej odległości od zabudowań są nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazał, że znaczna część zarzutów odnosi się do decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2011r., a nie do decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzaniu projektu budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017r. Decyzja środowiskowa jest jednak decyzją ostateczną i prawomocną i nie podlega kolejnej weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, Jej wzruszenie jest możliwe tylko w trybie nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Nadto jak wskazał inwestor, osoby skarżące aktualnie pozwolenie na budowę, nie składały zastrzeżeń na etapie postępowania środowiskowego. Także kwestia zmiany wartości nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ odwoławczy stwierdził także, iż nie zostały naruszone interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, starosta nie pominął bowiem kwestii wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia stron postępowania, ustalił obszar oddziaływania przedsięwzięcia, zapewnił stronom udział w postępowaniu, zbadał zgodność inwestycji z ostateczną i prawomocną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji uznał, że postępowanie przed Starostą zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron. Stan faktyczny sprawy wskazuje że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. R. K. (skarżący) zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty S., stwierdzenie, że decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasadzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 15 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przez wadliwą ocenę zgodności złożonego projektu budowlanego z prawem oraz wydanymi wcześniej decyzjami administracyjnymi, tj. decyzją nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska B. z dnia [...] marca 2011r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "[...]", które nie wskazują dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, placów manewrowych, dróg dojazdowych, kabli energetycznych i kabli telekomunikacyjnych a jedynie potencjalne obszary ich lokalizacji; 2) art. 7, 8 i 77 § 1 w związku z art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie: a) weryfikacji tego czy tereny planowanej inwestycji podlegają ochronie akustycznej przed hałasem jak dla zabudowy mieszkaniowej (budynki jednorodzinne) czy też wyłącznie dla zabudowy zagrodowej, co ma znaczenie prawne wobec odmiennego zakresu ochrony akustycznej; b) weryfikacji prawidłowości ustalenia przez Starostę S. obszaru oddziaływania obiektów budowalnych w postaci elektrowni wiatrowych poprzez powołanie biegłego akustyka, który na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów określi potencjalny zasięg oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych z uwzględnieniem stanu najnowszej wiedzy naukowej, gdyż budowle te generują inne uciążliwości istotne z punktu widzenia zdrowia i bezpieczeństwa człowieka, do których decyzja w ogóle się nie odnosi, np. hałasu aerodynamicznego z uwzględnieniem infradźwięków jego składowych niskoczęstotliwościowych, możliwości wystąpienia awarii turbiny w postaci upadku urwanej łopaty wirnika lub jej fragmentu, występowania efektu migotania cieni i innych możliwych zagrożeń dla okolicznej ludności; c) weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. oraz z wymogami zawartymi w decyzji nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego "[...]", które nie wskazują dokładnej lokalizacji elektrowni wiatrowych, a jedynie potencjalne obszary lokalizacji. W uzasadnieniu skarżący podał szczegółową argumentację powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Uczestnicy postępowania D. G., P. G., B. M., Z. M., R. M. i A., J. R. wnieśli o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania [...] wniosła o oddalenie skargi w całości oraz o przeprowadzenie dowodów z przywołanych w jej odpowiedzi na skargę dokumentów (pisma z 15.07 i 22.07. 2019r.). Spółka podniosła, że zarzuty skargi są bezpodstawne bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę parku wiatrowego [...] zostały wydane zgodnie z przepisami postępowania, po wnikliwym rozpatrzeniu okoliczności sprawy oraz w zgodzie z decyzją środowiskową i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestor od wielu lat przygotowywał się do spornej inwestycji, informował i prowadził ustalenia z mieszkańcami, co do lokalizacji inwestycji. Skargę na tak poważną inwestycję wniosła wyłącznie 1 osoba, która dopiero na etapie procedury ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę zaczęła zgłaszać zastrzeżenia. Spółka wywiodła w szczególności, iż decyzja środowiskowa jest zgodna z prawem, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego bowiem właściwy organ odmówił stwierdzenia jej nieważności. Nadto z przedkładanych obowiązkowo w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dokumentów, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz raportu wynika, że w tym postępowaniu podlegała ocenie lokalizacja poszczególnych elektrowni wiatrowych i pozostałych urządzeń na wskazanych działkach ewidencyjnych. Brak zatem wskazania umiejscowienia w treści decyzji środowiskowej nie uniemożliwia oceny czy projekt budowlany jest zgodny z decyzją środowiskową. Nadto Spółka podkreśliła, że to organ wydający decyzję środowiskową badał wpływ inwestycji na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzi z uwzględnieniem swoich kompetencji, stanu współczesnej wiedzy. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2018r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019r. sygn. akt II OZ 243/19 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Uczestnicy postępowania M. B., Z. S., K. K. i W. W. na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019r. wnieśli o uwzględnienie skargi, podzielając jej zarzuty i argumentację. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd przeprowadził dowód uzupełniający z dokumentów wnioskowanych przez inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zarówno decyzja zaskarżona jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji naruszają prawo w stopniu wskazanym w powołanych wyżej przepisach. Skarga podlegała zatem uwzględnieniu. Przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2017r. ([...]) utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. w przedmiocie udzielenia [...] pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego "park wiatrowy [...] etap 1, 2, 3, 4 w zakresie budowy 20 elektrowni wiatrowych typu SENVION MM92 o mocy 2,05MW każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30kV z planowaną lokalizacją na działkach nr [...] w obrębie ewidencyjnym G. , działkach nr [...] w obrębie ewidencyjnym Ł., działkach nr [...] w obrębie ewidencyjnym Ł., nr [...] w obrębie ewidencyjnym Ł. i nr [...] w obrębie ewidencyjnym B., w jednostce ewidencyjnej P. . Materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1332, dalej "p.b."). Według obowiązującego w dacie wydania przedmiotu kontroli, brzmienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przepisów ww. ustawy, inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany jest przedłożyć właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 p.b.). Dokumentacja dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę podlega sprawdzeniu organu architektoniczno – budowlanego. Zakres sprawdzenia obejmuje spełnienie przez projekt budowlany wymogu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia a zakres sprawdzenia projektu zagospodarowania działki objętej inwestycją, również zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Nadto podlega sprawdzeniu kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia wynikającego z art. 12 ust. 7 oraz w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 – wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym zaświadczeniem wymienionym w art. 12 ust. 7 ustawy (art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 p.b.). W razie dostrzeżenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ architektoniczno – budowlany nakłada na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie nakładające obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dokumentacji projektowej, nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu a jest kontrolowane w ramach kontroli decyzji rozstrzygającej o wniosku o pozwolenie na budowę. Szczegółowe wymogi projektu budowlanego reguluje obecnie (i regulowało w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego) rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Przepisy rozdziału 2 rozporządzenia szczegółowo stanowią o wymogach projektu zagospodarowania działki lub terenu i wymogach projektu architektoniczno – budowlanego. Zgodnie z § 7 ust. 1, wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Obligatoryjne elementy części opisowej określono w § 8 ust. 2 rozporządzenia, w tym: 1) przedmiot inwestycji, a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany - zakres całego zamierzenia, a w razie potrzeby kolejność realizacji obiektów; 2) istniejący stan zagospodarowania działki lub terenu z opisem projektowanych zmian, w tym rozbiórek obiektów i obiektów przeznaczonych do dalszego użytkowania; 3) projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu; 4) zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (...); Obligatoryjne elementy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wymienione są w § 8 ust. 3 w 9 podpunktach. Jak powtarza § 10 rozporządzenia nawiązujący do § 8 ust. 1, skala mapy do celów projektowych dostosowana być musi do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniać musi czytelność projektu. Jak zaś stanowi § 9 rozporządzenia obligatoryjne dane części rysunkowej, sporządzonej na mapie dla celów projektowych, mogą być zamieszczone na dodatkowych rysunkach, jeżeli poprawi to czytelność projektu zagospodarowania działki lub terenu. W razie konieczności przedstawienia układu sieci i instalacji zewnętrznych na oddzielnych rysunkach, należy do projektu załączyć zbiorczy rysunek koordynacyjny uzbrojenia działki lub terenu. Rodzaje i zakres opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, w tym podczas projektowania obiektów budowlanych, reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. (Dz.U z 1995r. nr 25, poz. 133). W rozporządzeniu tym wskazane zostało jaki obszar powinna obejmować sporządzona mapa do celów projektowych oraz jaka powinna być jej treść od strony geodezyjnej. Jak stanowi § 5 tego rozporządzenia mapy do celów projektowych powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 metrów, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej – także teren tej strefy. Obligatoryjnym elementem części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu są – w świetle § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowalnych i urządzeń budowalnych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegi dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowalnych z drogą pożarową. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organy te, po uzupełnieniu uprzednio wskazanych braków, uznały przedłożony przez inwestora projekt budowlany za kompletny i spełniający wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Sąd w okolicznościach rozpoznawanej sprawy tego stanowiska nie podziela, dostrzegając też naruszenia przepisów proceduralnych oraz prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, jak również dokumentów przedłożonych uzupełniająco przez inwestora w toku postępowania sądowoadministracyjnego, w szczególności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] marca 2011r. nr [...] (dalej "decyzja środowiskowa") wynika, że [...] realizuje przedsięwzięcie polegające na budowie parku wiatrowego "[...]", na części obszarów geodezyjnych: Ł., Ł., Ł., G. , B. , B., N. , M. i P. w gminie P. polegające na budowie 35 sztuk elektrowni wiatrowych o całkowitej wysokości maksymalnej 150m i mocy do 2.05 MW każda, wraz z drogami dojazdowymi i niezbędną infrastrukturą techniczną. Mając na uwadze charakter tego przedsięwzięcia, istotę jego działania oczywistym jest, że dla możliwości funkcjonowania tego typu przedsięwzięcia konieczna jest niezbędna infrastruktura techniczna. Już chociażby pobieżna analiza karty informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia, stanowiącej niezbędny element postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań (dołączonej przez inwestora do pisma z [...] lipca 2019r.) wyjaśnia, że przez niezbędną infrastrukturę techniczną elektrowni wiatrowej należy rozumieć budowę placów technologicznych stałych (o wskazanych wymiarach), zatok postojowych, placów technologicznych tymczasowych wykorzystywanych na okres budowy dla dźwigów pomocniczych, tymczasowych łuków R8, stałych łuków R15 i R30 – zjazd z działki na drogę (gminną, powiatową, wojewódzką) oraz drogi stałej od elektrowni do drogi (gminnej, powiatowej, wojewódzkiej). Przedmiotowe przedsięwzięcie obejmować ma również budowę: kablowych linii energetycznych SN-30kV, łączących ze sobą elektrownie i biegnących do planowanego GPZ 30/110 kV (SN/WN), Głównego Punktu Zasilania (GPZ) 30/110 kV do istniejącej linii napowietrznej 110 kV, kablowej linii teletechnicznej dla potrzeb sterowania i monitoringu elektrowni wiatrowych biegnącej na trasie (wzdłuż trasy) kablowych linii energetycznych, dla potrzeb dowozu i serwisowania planowanych elektrowni wiatrowych wykonanie wzmocnienia istniejących dróg, tymczasowych lub stałych łuków R30, tymczasowych lub stałych placów manewrowych. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia zawarto również tabelaryczne zestawienia dotyczące numerów działek ewidencyjnych lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – dla 35 elektrowni wiatrowych (tabela nr 1), dane dla potrzeb dowozu, serwisowania projektowanych elektrowni wiatrowych, wzmocnienia dróg, wykonania łuków (tabela nr 2), wykaz działek przewidywanej trasy linii kablowej SN 30 kV wraz z linią techniczną (tabela nr 3). Inwestor, wnioskiem z [...] maja 2016r. wystąpił jednakże o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmujące park wiatrowy [...] etap 1,2,3,4 w zakresie obejmującym 20 elektrowni wiatrowych, wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30kV z planowaną lokalizacją na wskazanych działkach ewidencyjnych. Dopuszczalne w świetle art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego etapowanie zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, nie zwalniało strony skarżącej z obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Powyższe wynika wprost z art. 33 ust. 1 in fine p.b., przy czym projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego winien odpowiadać wymogom art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., a zatem powinien być sporządzony na aktualnej mapie i obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzenia lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy (art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.). Brzmienie przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest jednoznaczne i nigdy w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym i NSA, jego stosowanie nie budziło wątpliwości interpretacyjnych (vide wyroki NSA z 7 maja 2014r. sygn. II OSK 1854/13 i z 25 października 2016r. sygn. II OSK 2484/15). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w tezie ostatniego z powołanych wyżej wyroków, ustawodawca w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego przywiązuje wagę do oceny zgodności z prawem całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko poszczególnych jego etapów. W odniesieniu do całego zamierzenia budowlanego ogranicza tę ocenę do materii, która jest przedmiotem projektu zagospodarowania działki lub terenu, a więc między innymi do określenia granic terenu, usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wolą ustawodawcy było, aby w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego ocena, czy zamierzenie to oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonywana była z uwzględnieniem całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko poszczególnych jego etapów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na budowę parku wiatrowego [...] etap 1,2,3,4 w zakresie budowy 20 elektrowni wiatrowych typu SENVION MM92 o mocy 2,05 MW każda wraz z placami, drogami dojazdowymi i linią kablową SN-30 kV z planowaną lokalizacją na wskazanych działkach ewidencyjnych w jednostce ewidencyjnej P. . W uzasadnieniu powyższej decyzji, jak również utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody żaden z organów administracji architektoniczno-budowlanej nie odniósł się w jakikolwiek sposób do charakteru wnioskowanej inwestycji, tego czy obejmuje całe zamierzenie budowlane, czy też wyłącznie wybrane jego obiekty lub zespół obiektów budowlanych, w kontekście art. 33 ust. 1 p.b. Nie wyjaśniono w toku postępowania w jakikolwiek sposób tego czy wskazane etapy obejmują całe zamierzenie budowlane, czy jedynie jego część. Brak również jakiejkolwiek analizy czy inwestor przedstawił wobec tego projekt zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 - dla całego zamierzenia budowlanego. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu ewidentnie nie spełnia przepisanych wymogów, ograniczając się wyłącznie do kilku etapów inwestycji 1-4, przy czy czym nawet dla tej części zamierzenia inwestycyjnego określonego w ww. decyzji środowiskowej (polegającego na budowie parku wiatrowego składającego się 35 elektrowni wiatrowych z opisana wyżej infrastruktura i urządzeniami) – która obejmuje 20 elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą – brak adekwatnego całościowego projektu zagospodarowania terenu dla tak określonego etapu/etapów przedmiotowego zamierzenia. W aktach sprawy zalegają 4 części projektu budowlanego, osobny dla każdego ze wskazanych we wniosku 4 etapów (po 5 elektrowni wiatrowe), dla każdego z nich przedłożono oddzielne projekty zagospodarowania terenu. Brak jest jednak projektu zagospodarowania ternu inwestycji – parku wiatrowego dla całego zamierzenia budowlanego z wszelkimi jego obiektami budowlanymi, i innymi istotnymi elementami, a nawet projektu dla objętych tym wnioskiem budowy 20 elektrowni wiatrowych. Zdaniem Sądu wymienione wyżej uregulowania prawne zważywszy na okoliczności sprawy, stanowiły dla organu architektoniczno – budowlanego, uzasadnioną podstawę do wezwania inwestora do uzupełnienia braków w zakresie projektu budowlanego, który nie jest kompletny i zgodny z wymogami przepisów art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. oraz przepisami ww. rozporządzenia. Zaniechanie powyższego uniemożliwiło w istocie dokonanie przez organ rzetelnego i zgodnego z przepisami prawa sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 Prawa budowlanego, zarówno co do zgodności z decyzją środowiskową i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisami techniczno-budowlanymi. Pobieżne konstatacje organu co do kompletności i prawidłowości projektu budowlanego, a w konsekwencji możliwości zatwierdzenia go i udzielenia pozwolenia na budowę okazały się dowolne i przedwczesne. Obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej byłą także ocena zarówno części opisowej, jak i graficznej projektu budowlanego co do zgodności z treścią § 8 ust. 2 pkt 3 i § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Chodziło o sporządzenie projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, w części graficznej na mapie dla celów projektowych tzn. zaktualizowanej na dzień sporządzenia kopii mapy zasadniczej obejmującej obszar całego przedsięwzięcia tzn. całej farmy wiatrowej obejmującej kilkanaście turbin wiatrowych z wrysowanymi elementami takim jak: granice poszczególnych działek, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, układ komunikacyjny ze wskazaniem jednoczesnym wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy. Mapy muszą odpowiadać wymogom prawa, musi istnieć możliwość zweryfikowania przez organ projektu zagospodarowania całego terenu znacznych rozmiarów inwestycji o specyficznym charakterze i możliwym szerokim zakresie oddziaływania na środowisko. Mapa dla celów projektowych winna umożliwiać ocenę powiązania planowanych obiektów (turbin wiatrowych) tj. całego zamierzenia budowlanego z sieciami i urządzeniami uzbrojenia terenu, powiązania z układem komunikacyjnym, odległości turbin wiatrowych od istniejącej zabudowy i rzędnych ich posadowienia. Obowiązek określenia w części rysunkowej projektu budowlanego charakterystycznych rzędnych istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz istniejącego układu sieci uzbrojenia terenu inwestycji łącznie z przyłączami do sieci zewnętrznych i wewnętrznych ze wskazaniem ich długości, wynika wprost z powołanego przez organ w postanowieniu, § 8 ust. 3 pkt 2 a także z § 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W orzecznictwie podkreśla się, że brak naniesienia na część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, zabudowy istniejącej wokół planowanego obiektu, jest potwierdzeniem niezaktualizowania w sposób właściwy mapy, na kopii której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu tj. niewłaściwego przygotowania mapy do celów projektowych na potrzeby inwestycji stanowiącej przedmiot wniosku. Jak we wcześniejszej części uzasadnienia sąd wskazał, podstawy opracowywania map dla celów projektowych reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – geograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Mapą zasadniczą, stosownie do zapisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Zaktualizowanie zatem mapy zasadniczej do celów projektowych to przede wszystkim zaktualizowanie o dane dotyczące ewidencji gruntów i budynków tj. wszystkie te elementy, które wymienia definicja mapy zasadniczej zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powyższy wniosek wynika też z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – geograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, który wymienia jakie elementy poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej, powinna zawierać treść mapy do celów projektowych. Aktualizacja mapy zasadniczej przystosowująca ją do celów projektowych wymaga wykonania przez geodetę czynności w terenie dla wykonania aktualizacyjnych pomiarów (w tym sytuacyjno – wysokościowych) i przestrzegania przez niego wielu rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo geodezyjne i wykonawcze. Mimo, że te czynności nie należą do uczestników procesu budowlanego wymienionych przez ustawę Prawo budowlane (konkretnie art. 17), to konsekwencje naniesienia przez projektanta projektowanego obiektu budowlanego (obiektów budowlanych) na mapę niezaktualizowaną, w procesie budowlanym zawsze będzie ponosił inwestor tj. uczestnik procesu budowlanego. Odpowiedzialności przy tym inwestora za nienależyte zaktualizowanie mapy zasadniczej nie wyłącza nawet okoliczność przyjęcia takiej mapy do zasobu geodezyjnego i kartograficznego i opatrzenia jej klauzulą "mapa do celów projektowych". Ostateczną bowiem ocenę prawidłowości doprowadzenia treści mapy zasadniczej do zgodności z sytuacją w terenie, w procesie budowlanym wypowiada organ architektoniczno – budowlany. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podziela pozytywnej oceny organów administracji publicznej obu instancji przedłożonego projektu budowlanego, uznając ją za pobieżną i dowolną, dokonaną zatem z istotnym naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego częściowo zasadny okazał się zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 15 i art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. (pkt II.1 skargi) polegający na wadliwej (niedostatecznej) ocenie zgodności złożonego projektu budowlanego z ostateczną decyzją środowiskowo RDOŚ dla przedmiotowej inwestycji, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w skardze. W istocie bowiem, w ocenie Sądu uchybienie powyższym przepisom, przy jednoznacznych zarzutach ponad 30 odwołań od decyzji organu I instancji, wiązać należy z tym, iż organ odwoławczy, podobnie jak uprzednio starosta, w istocie zaniechał rzetelnego wnikliwego wyjaśnienia jednego z najbardziej spornych aspektów tej sprawy, i nie podjął wszelkich możliwych i koniecznych czynności dla zweryfikowania rzeczywistej zgodności objętego wnioskiem zamierzenia budowlanego, z środowiskowymi uwarunkowaniami dla przedsięwzięcia inwestora polegającego na budowie parku wiatrowego "[...]", ustalonymi w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] marca 2011r. Niesporne w sprawie pozostaje, że jednym z podstawowych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o udzielnie pozwolenia na budowę dla tego rodzaju przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, było zweryfikowanie czy projekt budowlany zgodny jest między innymi z powyższą decyzją w takim aspekcie, który stanowi przedmiot jej rozstrzygnięcia. W tym miejscu Sąd nie podziela jednak stanowiska i oczekiwania skarżącego oraz innych odwołujących się od decyzji organu pierwszej instancji, którzy zdają się oczekiwać od organu administracji architektoniczno-budowlanej ponownego ustalania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, weryfikacji decyzji środowiskowej czy też oceny jej legalności lub prawidłowości. Tego typy kompetencji organy administracji publicznej właściwe w odrębnym postępowaniu administracyjnym - w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – nie posiadają. Każdy etap procesu inwestycyjnego prowadzony jest przez właściwe organy, we właściwym trybie, na podstawie odrębnych przepisów, a ostateczne decyzje administracyjne, korzystają z ochrony zasady ich trwałości, w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest sporna okoliczności, iż wydana po przeprowadzeniu przez właściwy organ oceny oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzi - ostateczna decyzja środowiskowa dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego pozostaje w obrocie prawnym, zatem wywołuje związane z nią skutki prawne. Nie budzi również wątpliwości, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże w niniejszej sprawie organ wydający decyzję w sprawie pozwolenia na budowę (art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Z kolei z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika jednoznaczny obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenia m.in. zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu (...). Obowiązek ten należy zatem interpretować w ten sposób, że organ winien w tej sprawie ustalić i ocenić czy całe zamierzenie budowlane – odpowiada wymaganiom ochrony środowiska, przy czym nie jest oczywiście ograniczony wyłącznie do odczytania treści decyzji środowiskowej. W sytuacji zatem, gdy tak jak zasadnie podnosi skarżący w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, niedostatecznie precyzyjna treść rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia decyzji środowiskowej nie daje w istocie możliwości oceny, czy projektowane zamierzenie budowlane odpowiada określonym nią uwarunkowaniom, i czy i jakie poszczególne parametry, usytuowanie, wzajemne elementów przedsięwzięcia ona oceniała, i zatwierdziła, jako odpowiadające wymogom ochrony środowiska, obowiązkiem organu było pogłębienie tej analizy i wezwanie inwestora do przedłożenia dalszych dokumentów przygotowywanych i opracowywanych w postępowaniu środowiskowym, w tym w szczególności wniosku i jego obligatoryjnych załączników, załączników do decyzji środowiskowej. Dopiero uzupełnione w tym zakresie postępowanie wyjaśniające umożliwiało w tej sprawie dokonanie organowi administracji architektoniczno-budowlanej oceny w powyższym zakresie. W ocenie Sądu analiza akt sprawy, w tym uzasadnień obydwu decyzji organów administracji w tej sprawie prowadzi do stwierdzenia, że takiej oceny organy te nie przeprowadziły. Żaden z organów nie odniósł się przy tym do podnoszonych przez strony w toku postępowania i w odwołaniach konkretnie zarzutów chociażby związanych z brakiem oceny usytuowania poszczególnych elektrowni wiatrowych, placów, dojazdów itd. na konkretnych działkach ewidencyjnych. Organy nie ustaliły i nie wyjaśniły tego, czy projektowane usytuowanie poszczególnych obiektów budowlanych na działkach ewidencyjnych i w odległościach mających znaczenie dla oceny oddziaływania odpowiada tym uwarunkowaniom, które zostały zatwierdzone w ww. decyzji środowiskowej. Z pewnością decyzja środowiskowa ustaliła uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "parku wiatrowego" składającego się z 35 elektrowni wiatrowych i innych niezbędnych dla tego przedsięwzięcia elementów infrastruktury, urządzeń technicznych, kabli, powiązanych instalacji z wiązanych z produkcja i przesyłem energii, mając na uwadze np. zjawiska kumulacji szkodliwych oddziaływań, odległości od istniejącej zabudowy. Zarówno ocena oddziaływania na środowisko, jak i ustalone warunki odnoszą się do tego skonkretyzowanego objętego wnioskiem i raportem przedsięwzięcia. Oznacza to, że treść decyzji środowiskowej jest w pewnym sensie pochodna treści dokumentów wymaganych przepisami ustawy o udostępnianiu informacji (...). W te sprawie dopiero analiza takich dokumentów, ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, karty informacyjnej przedsięwzięcia łącznie z decyzją środowiskową pozwoli w tej sprawie ocenić, czy projekt budowlany (który nadto winien odpowiadać ww. wymogom), jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w tym przedmiotowej decyzji. Tym samym w ocenie Sądu, uzasadniony jest zarzut skargi, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, iż sąd administracyjny uprawniony jest jedynie do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, nie może zastąpić organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego i uzupełniać w tym zakresie dostrzeżonych braków. Dopuszczalne wyjątkowo w postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 106 § 3 p.p.s.a.) również nie służy temu celowi, a jedynie wyjaśnieniu ewentualnych wątpliwości związanych z kontrolą legalności decyzji. W ocenie Sądu, nie jest natomiast zasadny zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, brak było w niniejszej sprawie podstaw do prowadzenia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, zatem także organ II instancji, postępowania dowodowego w zakresie i kierunku określonym w tym zarzucie. Po pierwsze bowiem jak już wskazano, organy w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę prowadzą postępowanie tylko w zakresie koniecznym dla oceny i ustalenia przesłanek dla pozytywnego lub negatywnego orzeczenia w przedmiocie wnioskowanego pozwolenia na budowę. W tym celu jak już wskazano, brak określenia w samej treści decyzji środowiskowej lokalizacji poszczególnych elektrowni wiatrowych czy innej oddziałującej na środowiskowej infrastruktury, nie stanowił przeszkody niweczącej możliwość udzielenia pozwolenia na budowę. Nie stwarzał również dla tego organu konieczności prowadzenia własnego postępowania w zakresie oceny oddziaływania przedmiotowego parku wiatrowego na środowisko, która została już przeprowadzono przez RDOŚ i zakończona ostateczną decyzją. Nie znajduje również w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, podstaw prawnych oczekiwanie skarżącego w zakresie weryfikacji przez organ w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, czy w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się wyłącznie zabudowa zagrodowa, czy także zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W tym zakresie bowiem organy obydwu instancji zasadnie odniosły się do treści projektu budowlanego jak również dokonały właściwej oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwałą nr V/30/2011 z dnia 4 lutego 2011r. Rada Gminy Pruszcz uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego cześć sołectw Serock, Łowinek, Łowin, Łaszewo, Gołuszyce, Bagniewo, Brzeźno, Nieciszewo, Mirowice i Pruszcz z przeznaczeniem na park wiatrowy (Dz.Urz.Woj Kuj.-Pom. z 2011r. Nr 63 poz. 434), gdzie określiła także strefę ograniczonego użytkowania – jako strefę z zakazem zabudowy oraz trwałych nasadzeń, która wynosi 6,5 m od osi linii elektroenergetycznej SN (§ 3 ust. 1 pkt 9), strefę uciążliwości elektrowni wiatrowych – jako obszar wyznaczony zasięgiem oddziaływania hałasu projektowanych elektrowni wiatrowych powyżej 45 db w porze nocnej (§ 3 ust. 1 pkt 10), czy strefę pasa technicznego. W planie zostały wyznaczone między innymi tereny przeznaczone tereny przeznaczone pod elektroenergetykę wiatrową oznaczone symbolami EW 1-35 (§ 7), teren o przeznaczeniu dla elektroenergetyki – abonenckiej stacji elektroenergetycznej przeznaczonej do współpracy z farma wiatrową – GPZ (30/WN lub 30 N/N) (symbol E, § 8 planu), granice terenów oznaczono na części graficznej planu miejscowego, co odpowiada wymogom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zwraca uwagę, na wynikającą z przepisów działu V "Ochrona przed hałasem" ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) różnicę pomiędzy ochroną przed hałasem regulowaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu. Zgodnie z art. 114 ust. 1 i 2 p.o.ś., przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Z kolei w myśl art. 115 p.o.ś., w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W sytuacji zatem gdy na przedmiotowym terenie powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego jest ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony jak wynika z jego treści właśnie w związku z przeznaczeniem pewnych terenów pod inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych, brak jest podstaw aby obecnie podważać czy kwestionować w postępowaniu o udzielenia pozwolenia na budowę, zakres poziomu ochrony akustycznej wyznaczony w tym planie miejscowym na 45 db w nocy. Podkreślenia wymaga, iż kwestia ta, w tym ocena charakteru przeważającej zabudowy w zakresie standardów ochrony przed hałasem, zgodnie z art. 114 p.o.ś, podlegała ocenie i regulacji w procedurze planistycznej prowadzonej na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopóki plan miejscowy obowiązuje, wiąże organy administracji publicznej oraz sąd w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę inwestora i jego stanowiska w sprawie należy wskazać ponownie, iż sąd administracyjny w granicach danej sprawy administracyjnej kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i innych rozstrzygnięć w sprawie i gdy stwierdzi zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchyla te decyzje. Jedynym kryterium sądowej kontroli, dokonywanej wyłącznie na skutek skargi uprawnionego podmiotu, jest zgodność z prawem zarówno materialnym jak i przepisami postępowania, w zakresie określonym ww. przepisami. Nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy okoliczność, iż spośród licznych stron postępowania administracyjnego, jedynie część wyrażała sprzeciw i zastrzeżenia tak wobec inwestycji w postaci parku wiatrowego, jak i pozwolenia na budowę, i że na wcześniejszym etapie procedury inwestycyjnej nie podnosiły one zastrzeżeń. Podobnie brzmiące do obecnych zarzutów skargi odwołania od decyzji organu pierwszej instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego wniosło ponad 30 stron tego postępowania. Nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sądu okoliczność, iż z konstytucyjnego prawa poddania ostatecznej decyzji organu administracji publicznej - kontroli sądu administracyjnego, skorzystała tylko jedna ze stron. Bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, wobec stwierdzenia wydania decyzji administracyjnych z naruszeniem przepisów prawa skutkującym koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego, pozostają także akcentowane przez uczestnika-inwestora dalsze działania, uzyskane pozwolenia i.t.p., koszty inwestycji. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić wyrażoną w uzasadnieniu negatywną ocenę prawną projektu budowlanego i pobieżnej jego oceny przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz wskazania. Rzetelna ocena zgromadzonego materiału dowodowego, w tym projektu budowlanego i załączonych obligatoryjnie winna obejmować w tej sprawie również weryfikację dysponowania przez inwestora wskazanymi nieruchomościami dla konkretnie planowanych na nich robót budowlanych, czego w sprawie nie zweryfikowane. W aktach sprawy znajdują się jedynie jednobrzmiące oświadczenia wskazujące na zobowiązaniowy charakter dyspozycji nieruchomościami na cele budowlane, jednak brak jakichkolwiek dokumentów, w tym stosownych umów stanowiących źródło owej dyspozycji aby zweryfikować, jaką konkretnie zgoda do jakiej nieruchomości inwestor dysponuje , kto w jakim zakresie jej udzielił. Z tych powodów, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasadzając od organu na rzecz skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 997 zł. obejmującej wpis od skargi (500 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł).