II SA/Bd 601/13

Dnia 4 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 4 września 2013 roku sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Inspektor Powiatowy Powiatowego Urzędu Pracy działający z upoważnienia Starosty W. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), dalej zwana ustawą o promocji zatrudnienia, oraz art. 44 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływana jako k.p.a., orzekł o utracie przez A. L. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. bezrobotna A. L. została wezwana do stawienia się w dniu [...] marca 2013 r. w celu otrzymania propozycji pracy. W wyznaczonym terminie nie stawiła się ona w PUP. Dalej organ powołał się na treść art. 42-44 k.p.a. i na podstawie tego stwierdził, że A. L. została prawidłowo wezwana do stawiennictwa w urzędzie. Wezwanie do stawiennictwa powtórnie awizowane nie zostało przez nią podjęte. Skutkiem prawnym niestawiennictwa jest utrata statusu osoby bezrobotnej, gdyż zgodnie z art. 33 ust 4 pkt 4 ustawy promocji zatrudnienia starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Akta sprawy wskazują, że jest to pierwsze niestawiennictwo w wyznaczonym terminie, stąd utrata statusu osoby bezrobotnej następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy na okres 120 dni. Od w/w decyzji A. L. wniosła odwołanie, w którym wskazała na brak wiedzy o terminie wyznaczonym na dzień [...] marca 2013 r. oraz poinformowała, że nie posiada skrzynki korespondencyjnej i nie odebrała żadnego awiza. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wojewoda K.-P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że bezrobotni mają na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Każdy bezrobotny zatem zobowiązany jest do zgłaszania się w wyznaczonych terminach, co wprost wynika z w/w przepisu. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki utraty statusu bezrobotnego. Dalej organ powołał się na treść art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia. W sprawie jest bezsporne, że A. L. nie zgłosiła się do PUP we W. w wyznaczonym terminie, tj. w dniu [...] .03.2013 r. Dalej organ powołując się na treść art. 42-44 k.p.a. stwierdził, że skarżąca została prawidłowo wezwana do stawiennictwa w urzędzie. Niezgłoszenie się bezrobotnego w wyznaczonym terminie w celu aktywizacji zawodowej mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są przez niego zawinione. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, iż uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Biorąc powyższe pod uwagę nie znaleziono podstawy, aby uznać niestawiennictwo A. L. za usprawiedliwione i dlatego orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła A. L. powtarzając argumentację przytoczoną w odwołaniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej – p.p.s.a.). Ponadto sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia. Organy w prawidłowy sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy. Bezsporne było w sprawie to, że skarżącej w prawidłowy sposób doręczono wezwanie do stawienia się w urzędzie pracy w dniu [...] marca 2013 r., przy czym wezwanie to zawierało pouczenie, że niestawienie się spowoduje pozbawienie statusu bezrobotnego. Wezwanie to było dwukrotnie awizowane, tj. po raz pierwszy w dniu [...] lutego 2013 r., a po raz drugi w dniu [...] marca 2013 r., a skarżąca nie odebrała pomimo tego w/w pisma. Taki sposób uznania za skuteczne doręczenia pisma przewiduje art. 44 k.p.a., zgodnie z którym: " § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; (...) § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy." W świetle powyższego nie ulega wątpliwości to, że pismo zostało doręczone skarżącej, w rozumieniu w/w przepisu, w dniu [...] marca 2013 r., a skarżąca nie stawiła się we wskazanym w nim terminie w urzędzie, ani też nie powiadomiła w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa. Okoliczności podnoszone przez skarżącą nie mogą stanowić przyczyny uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania. W szczególności fakt nieposiadania skrzynki pocztowej nie wyklucza pozostawienia zawiadomienia o przesyłce w innym miejscu, np. na drzwiach mieszkania. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia starosta (...) pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zachowanie skarżącej w pełni wyczerpuje powyższą dyspozycję. Niewątpliwie z treści sentencji decyzji organu I instancji nie wynika okres, na jaki pozbawiono skarżącą statusu osoby bezrobotnej, jednak wynika on wprost z uzasadnienia decyzji, w którym wskazano, że z uwagi na to, że jest to pierwsze niestawiennictwo, stąd pozbawienie statusu bezrobotnego, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt ustawy o promocji zatrudnienia, winno nastąpić na okres 120 dni. Stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a. sentencja decyzji i jej uzasadnienie stanowią jedność (tak np. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2005 r., OSK 1866/04), stąd zawarcie w uzasadnieniu merytorycznego rozstrzygnięcia nie może być uważane za inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe należało skargę oddalić jako bezzasadną (art. 151 p.p.s.a.).