II SA/Bd 601/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi F. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. 1. Pismem z dnia 30 lipca 2025 r. F. (dalej: "Skarżąca", "F.", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "F. " w Bydgoszczy. W skardze Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części tj. 1) przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 9U (część dz. nr [...] obręb [...]) pod usługi; 2) przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 47.KDW (m. in. część dz. nr [...] obręb [...]; dz. nr [...] obręb [...], które powstały z dz. nr [...] obręb [...] i dz. nr [...] obręb [...]) pod teren drogi wewnętrznej; 3) przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 30.IT (część dz. nr [...], która powstała z dz. nr [...] obręb [...] i dz. nr [...] obręb [...]) pod teren infrastruktury telekomunikacyjnej; 4) przeznaczenia dz. nr [...] i część działki [...] obręb [...], która powstała z dz. nr [...] obręb [...], pod teren zieleni urządzonej (teren oznaczony symbolem 34.ZP) i przeznaczenia dz. nr [...] obręb [...] pod teren parkingu powierzchniowego, garażu wielopoziomowego, zespołu garażowego (teren oznaczony symbolem 35.KSp-KSg); 5) przeznaczenia dz. nr [...], która powstała z dz. nr [...] obręb [...], [...] która powstała z dz. nr [...] obręb [...] i część dz. nr [...] i dz. nr [...], które powstały z dz. nr [...] obręb [...] pod zabudowę mieszkaniową i usługową o wysokości do 16 m i do 18 m; 6) przeznaczenia terenu oznaczonego obecnie symbolem 33.ZP/US (dz. nr [...] obręb [...] i części dz. nr [...] obręb [...]) pod zieleń urządzoną, sport i rekreację; 7) przeznaczenia terenów, na których są usytuowane kompleksy garaży (m. in. część [...] obręb [...]), pod teren drogi wewnętrznej, teren oznaczony symbolem 52.KDW; 8) przeznaczenia terenów obecnie wykorzystywanych pod kompleksy garaży (część dz. nr [...] obecnie [...] obręb [...] i dz. nr [...] obręb [...], oznaczone w planie symbolami 35.KSp-KSg, 56.KSp-KSg, 57.KSg, 58.KSg i 59.KSg) pod garaże wielopoziomowe; 9) przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 60.KSg (dz. nr [...] obręb [...]) na garaż wielopoziomowy; 10) przeznaczenia terenów należących do spółdzielni w tym części dz. nr [...] obręb [...] [...] obręb [...] pod ogólnodostępne ciągi pieszo-rowerowe. Ponadto Strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") o dopuszczenie następujących dowodów: - uchwały Rady Miasta Bydgoszczy NR [...] z dnia [...] listopada 2021r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "F. " w Bydgoszczy; - pisma skarżącej z dnia 05.10.2021r. do Prezydenta Miasta Bydgoszczy; - wezwania z dnia 26 lutego 2025 r.; - pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2025 r. - pisma Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2025 r.; - wypisów z ksiąg wieczystych; - przesłuchania w charakterze strony Zastępcy Prezesa Zarządu Spółdzielni E. H.; - artykułu ogólnodostępnego w E. , obrazującego plany Gminy Bydgoszcz w sprawie zagospodarowania budynku po Szkole Podstawowej numer [...] przy ul. [...]; - wyroków: WSA w Bydgoszczy z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I SAB/Bd 3/21, NSA z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 1053/21 na okoliczności powołane w treści uzasadnienia, gdyż przeprowadzenie wskazanych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości w sprawie, a jednocześnie nie wpłynie na przedłużenie postępowania w sprawie. Uzasadniając sformułowane zarzuty F. w pierwszej kolejności wskazała, że zarówno Spółdzielnia jako podmiot skupiający swoich członków, jak i poszczególni jej członkowie mają uprawnienie wynikające z art. 7 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm. – dalej "u.s.g.") i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.). W ocenie strony zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. Dalej spółdzielnia wskazała, że w trakcie prac nad planem zgłosiła uwagi do projektu planu podnosząc szereg zarzutów merytorycznych w nim wskazanych. W związku z tym, że uwagi skarżącej nie zostały uwzględnione, pismem z dnia 10 lutego 2025 r. Rada Miasta Bydgoszczy reprezentowana przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy wezwana została do zmiany zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca końcowo wskazała, że nie chce następnego planu, którego zapisy będą martwe. Od lat wnosi wnioski do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej o zmianę zapisów starych planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego m. in. [...], gdzie utrzymuje bezużyteczne tereny, ponieważ zapisy planów nie mogą być zrealizowane. Jej wnioski nie są uwzględniane, natomiast narzuca się jej następny plan, który jest sprzeczny z potrzebami społeczności Osiedla "B.". 2. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Bydgoszczy (dalej: "organ"), reprezentowana przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy, zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o jej oddalenie w całości. W pierwszej kolejności organ powołując stosowną argumentację wskazał, że zarzut naruszenia zasady proporcjonalności i równości przy wykonywaniu władztwa planistycznego na etapie sporządzania m.p.z.p. F. w B., nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się szczegółowo do sformułowanych zarzutów skargi organ wyjaśnił, że cały teren oznaczony jako 9U (stanowi część działki nr [...] obręb [...]) stanowi własność miasta B., stąd żądane uchylenia uchwały w części, którego podstawą ma być rzekome naruszenie prawa własności F. do nieruchomości, nie jest oparte na faktach. Dalej organ wskazał, że w strefie wjazdowej na osiedle, poza miastem B. (np. dz. [...] obr. [...] swoje grunty posiada F. oraz oddział Z. . Każdy z tych podmiotów w ramach planu miejscowego uzyskał prawo do realizacji, na swoim gruncie, zabudowy usługowej: Gmina Bydgoszcz - teren 9U o powierzchni ok. 0,15 ha, spółdzielnia - teren 10 U o powierzchni ok. 0,27 ha i zachodnia część terenu 11 U o pow. ok. 0,23 ha, Z. - nieruchomość o pow. ok. 0,39 ha - we wschodniej części terenu 11 U. Organ zaakcentował, że wnoszenie uwag do projektu planu w zakresie żądania wyznaczania na gruntach własności Miasta Bydgoszczy, miejsc postojowych z których korzystaliby członkowie F., a w ślad za ich nieuwzględnieniem skargi do WSA budzi tym większe zdumienie, że przecież na rzecz F. zostały przekazane grunty własności Skarbu Państwa na okres 99 lat z przeznaczeniem pod spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe. Oznacza to, że Spółdzielni powierzono prawo wieczystego użytkowania do określonych nieruchomości, z możliwością ich wykorzystania wyłącznie na wskazany cel. Tym celem jest "spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe", co oznacza realizację w systemie spółdzielczym wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i społeczną, w tym z dojściami i drogami dojazdowymi, parkingami, terenami zieleni osiedlowej, a nie rzadko, także z obiektami usługowymi. W ocenie organu F. we wniesionej skardze nie wykazała w żaden sposób jak wyznaczenie w planie miejscowym drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 47.KDW, która funkcjonuje od lat jako dojazd do nieruchomości F., [...] i miasta Bydgoszczy, istotne naruszyło zasadę sporządzania planu poprzez przekroczenie przez organ uprawnień planistycznych i niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości, ograniczenie prawa własności do nieruchomości. Fragment działki nr [...] obr. [...], które stanowią zasadniczą część drogi wewnętrznej 47.KDW (88%), nie należą do F.. W związku z powyższym w ocenie organu nie sposób podzielić argumentacji, że naruszono prawa F. do ich własności poprzez wyznaczenie na gruntach, które do niej nie należą, drogi wewnętrznej 47.KDW. Z kolei działki nr [...] i [...] obręb [...] będące w wieczystym użytkowaniu F., które stanowią zaledwie 12% powierzchni drogi 47.KDW, od lat zapewniają obsługę komunikacyjną nieruchomościom F., [...] i miasta poprzez urządzony dojazd i zatokę parkingową o utwardzonej nawierzchni bitumicznej. Wyznaczenie drogi wewnętrznej 47.KDW pozwala urządzić w jej granicach ok. 25 miejsc postojowych, z których mogą korzystać użytkownicy pobliskiego parku czy interesanci [...]. W tym zakresie (teren 47.KDW) plan miejscowy spełnia oczekiwania F., gwarantując możliwość wyznaczenia nowych miejsc postojowych, czego domagała się Skarżąca w granicach terenu 9.U (punkt skargi nr 1). Zgodnie z zapisami skarżonego planu przyjęto zasadę, że każda nowa inwestycja na tym obszarze, w tym zabudowa usługowa, musi zapewnić odpowiednią, zgodną z warunkami technicznymi i zapisami planu miejscowego, liczbę miejsc postojowych. To przyszły inwestor, w tym F., a nie gmina, musi zapewniać swojej inwestycji odpowiednią ilość miejsc postojowych. W granicach terenu oznaczonego 11.U usytuowany jest oddział [...], ale także znajdują się niezabudowane nieruchomości gruntowe własności F. (ok. 0,23 ha - dz. [...] obr. [...] stąd nie ma przeszkód, aby Zarząd F. urządził w jego granicach miejsca postojowe, co dodatkowo poprawiłoby sytuację parkingową w otoczeniu placówki [...] i budynków F.. Ponadto w kontekście sformułowanego w skardze stanowiska organ wyjaśnił, że propozycja zmiany kategorii drogi wewnętrznej 47.KDW na drogę publiczną nie uzyskała jednak akceptacji Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy jako zarządcy dróg publicznych w Bydgoszczy, który zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. jest organem uzgadniającym projekt planu. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że teren oznaczony symbolem 30.IT obejmuje swoimi granicami działkę [...] oraz części działek [...] obr. [...], które stanowią własność Gminy Bydgoszcz w wieczystym użytkowaniu F.. Twierdzenie Skarżącej, że teren oznaczony symbolem 30.IT jest w planie miejscowym przeznaczony wyłącznie pod teren infrastruktury telekomunikacyjnej, co uniemożliwi jego inne wykorzystanie po zakończeniu okresu dzierżawy dla potrzeb operatora telefonii komórkowej nie jest zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, określonym w zapisach obowiązującego planu, gdyż w § 24 skarżonej uchwały wprowadzono zapis, zgodnie z którym w przypadku likwidacji istniejącego masztu anteny sieci telefonii komórkowej dopuszcza się zagospodarowanie i użytkowanie tego terenu, jako dopełnienie/uzupełnienie terenu o funkcji usługowej, oznaczonego symbolem 11.U. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że zespół pawilonów w zabudowie szeregowej, zlokalizowanych przy ul. [...] zajmuje obecnie powierzchnię ok. 0,086 ha. Obowiązujący od 1998 do 2022 r. wcześniejszy plan osiedla B. mocno ograniczał możliwość rozbudowy tych obiektów z powodu zawężającego przebiegu linii rozgraniczających teren oznaczony symbolem 08.UH. Obecny plan wprowadził znaczące zmiany dotyczące ww. zabudowy - tj. teren 10.U. Zwiększono powierzchnię terenu usług z 0,086 (08.UH - poprzedni plan) do 0,270 ha (10.U - obowiązujący plan). Zapisy obowiązującego planu umożliwiły nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków, lokalizację towarzyszącej funkcji mieszkaniowej (lokale mieszkalne) oraz znacząco rozszerzyły pole zabudowy określone w planie miejscowym poprzez przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy w granicach terenu 10.U. Ze względu na lokalizację głównego wejścia pieszego od strony północno-wschodniej na teren osiedla B. (od przystanku autobusowego przy ul. [...], poprzez teren usługowy 10.U do ul. [...]) oraz urządzoną tam zieleń ozdobną, a także przebieg głównych przewodów podziemnego uzbrojenia terenu (ciepłociągi 2cx350, wodociąg 300 i gazociąg 200 - teren zieleni na wschód od 10. U) nie przewidziano powiększenia istniejącej zabudowy usługowo-mieszkaniowej - tj. terenu 10.U w kierunku wschodnim, podobnie jak nie przewidywano tego we wcześniejszym planie osiedla B. (08. UH). Plan umożliwił bardziej racjonalną i technicznie możliwą rozbudowę ww. obiektów w kierunku zachodnim i północnym. Organ zwrócił uwagę, że ewentualna przebudowa ważnych sieci uzbrojenia terenu, znajdujących się po wschodniej stronie terenu 10.U, tylko po to, aby wydzielić 2-3 segmenty nowej zabudowy usługowej w układzie szeregowym, jest nieracjonalna ze względów ekonomicznych, a dodatkowo wymagałaby wytyczenia innej trasy dla tych przewodów przesyłowych o znaczących średnicach, która wymagałaby wolnego terenu, którego nie ma w ścisłej zabudowie osiedla B. . Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu organ podkreślił, że zabudowa F. (5.MW) zlokalizowana w zachodniej części [...] (55.KDW), po jej południowej i północnej stronie, ma identyczną wysokość, czyli 5 kondygnacji (17,4 - 17,7m), tworząc dla siebie wzajemnie swoiste bariery widokowe. Z kolei wysokość zabudowy projektowanej we wschodniej części [...] (45.KDL), po jej południowej stronie, tj. w granicach terenu 6.MW i 7.MW-U, osiągnie wysokość również 5 kondygnacji (16 - 18m) w sytuacji, gdy po jej północnej stronie (4.MW) jest już zrealizowana zabudowa znacząco wyższa, bo o wysokości 11 kondygnacji (ok. 37m). Budynki planowane do usytuowania po południowej stronie wschodniego odcinka ulicy (45.KDL), w stosunku do istniejących, wysokich budynków wielorodzinnych (37m), rozdziela pas drogowy [...] (45.KDL) różni je znacząco wysokość (5 i 11 kondygnacji) oraz fakt, że w planie miejscowym celowo i z namysłem, zostały one usytuowane w ten sposób, aby po realizacji całej zabudowy (6.MW i 7.MW-U) poszczególne budynki były usytuowane naprzemiennie względem sąsiadującej zabudowy (z przesunięciem względem tych usytuowanych w terenie 4.MW) po to, aby nie występowały ewentualne zjawiska oddziaływania na sąsiedztwo, w tym np. ewentualne ograniczenie doświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w otaczającej zabudowie oraz możliwe jak największe zachowanie dalekich otwarć widokowych. Analiza tych uwarunkowań była główną przesłanką przy sytuowaniu/umiejscowieniu nowej zabudowy w granicach terenów 6.MW i 7.MW-U. Ponadto organ podkreślił, że na podstawie obowiązującego planu w granicach terenu 7.MW-U wydano już pozwolenie na budowę dla nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze o wysokości 14 m - 4 kondygnacje nadziemne, czyli mniej niż 16 m, których domagała się F.. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że teren 33.ZP/US obejmujący w zasadniczej części grunty własności gminy B., jako przestrzeń powiązana funkcjonalnie z F. Centrum Kultury - którego realizację planuje miasto Bydgoszcz, ma być dostępna dla mieszkańców osiedla - członków F., ale także dla innych osób korzystających z obiektów kultury, oświaty czy pomocy społecznej. Ma być to miejsce integracji, spotkań i prowadzenia działań kulturalnych w otwartej przestrzeni osiedla B. . Zdaniem organu domaganie się przez F. usytuowania parkingu samochodowego w granicach nieruchomości gruntowej stanowiącej własności miasta Bydgoszczy na centralnym placu osiedla całkowicie zaprzecza modelowi, w oparciu o który kształtowano strukturę osiedla B. oraz burzy zasadę kształtowania osiedla jako przestrzeni przyjaznej pieszym. Parking w sercu "B. " generowałby dodatkowy ruch samochodów do wnętrza osiedla, wzmagał hałas i zanieczyszczenia oraz obniżał poczucie bezpieczeństwa wśród pieszych. Odpowiadając na kolejny zarzut organ wskazał, że teren drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 52.KDW stanowi dojazd do dwóch kompleksów garażowych (58.KSg, 59KSg) oraz do terenu 31.IW, gdzie znajduje się studnia awaryjnego zaopatrzenia osiedla B. w wodę, a także umożliwia powiązanie osiedla z ciągiem pieszo-rowerowym przebiegającym po północnej stronie osiedla B. (40.KDG). Dodatkowo plan dopuszcza w granicach ww. drogi wewnętrznej sytuowanie miejsc postojowych dla samochodów, z oczywistych względów, także samochodów należących do okolicznych mieszkańców osiedla zarządzanego przez F.. W granicach terenu 52.KDW, w zasadzie nie zrealizowano zwartych kompleksów garażowych, wbrew temu co twierdzi Strona w skardze. W jego granicach znajdują się zaledwie trzy garaże blaszane, ale żaden z ich właścicieli nie dysponuje prawem własności do gruntu, na którym są one usytuowane. W tej sytuacji zapisy planu nie naruszają prawa własności do nieruchomości gruntowej, ponieważ właściciele ww. garaży nie nabyli takich praw. Ponadto organ zaakcentował, że ani poprzedni, ani obecny plan nie nakłada obowiązku rozbiórki ww. garaży, stąd ich status prawny nie zmienił się po uchwaleniu nowego planu w 2021 r. Ich dalsze funkcjonowanie zależy od zarządcy drogi 52.KDW, czyli od F.. Ponadto organ zwrócił uwagę na bardzo urozmaicony kształt/geometria terenu drogi oznaczonej symbolem 52.KDW (teren silnie rozrzeżbiony), wąskie przekroje oraz funkcjonujące w jego granicach dojazdy do innych terenów (do 58.KSg, 59KSg, 31.IW), znacząco utrudniają lub wręcz wykluczają ewentualną lokalizację zabudowy garażowej w jego granicach, czego domaga się F. nie uwzględniając warunków technicznych jakie trzeba spełnić przy sytuowaniu nowej zabudowy. Dlatego, aby racjonalnie wykorzystać tę przestrzeń i zapewnić miejsca postojowe dla mieszkańców osiedla B. zarządzanego przez F. dopuszczono w granicach ww. drogi wewnętrznej sytuowanie miejsc do parkowania samochodów - jako parkingi terenowe. Ze względu na ich lokalizację jako miejsca na powierzchni terenu, położone między liniami rozgraniczającymi teren ulicy o symbolu 52.KDW nie jest wymagane zachowanie odległości zgrupowań takich miejsc postojowych od granicy działki, co byłoby konieczne przy innym niż drogowe, przeznaczeniu ww. terenu. Poza tym, że w granicach terenu 52.KDW trudno byłoby racjonalnie rozmieścić garaże, to sposób i forma takiej zabudowy bardzo często (także na terenach zarządzanych przez F.) odbiega od standardów estetycznych oraz racjonalnego i ekonomicznego wykorzystania przestrzeni. Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ wskazał, że w granicach terenów 35.KSp-KSg, 56.KSp-KSg i 57.KSg można realizować różne formy zabudowy z wykorzystaniem trzech form zagospodarowania terenu (łącznie 7 kombinacji), w tym także tą, której domaga się F. w swojej skardze tj. zespół garaży. Zatem złożona skarga w tym zakresie jest całkowicie bezprzedmiotowa i nie zasługuje na uwzględnienie. Z kolei w zakresie terenów oznaczonych symbolami 58.KSg, 59.KSg oraz 60.KSg plan miejscowy określa ich docelowe przeznaczenie jako teren parkingu kubaturowego – realizacja garażu wielopoziomowego. Organ podkreślił, że Skarżąca może korzystać z przedmiotu własności na dotychczasowych warunkach (art. 35 u.p.z.p.). Powyższy przepis umożliwia Skarżącej kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnego z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma niejako ograniczony w czasie charakter i trwa do czasu rozpoczęcia inwestycji wynikającej z planu miejscowego (w tym przypadku do rozpoczęcia budowy garażu wielopoziomowego). Organ wskazał, że w granicach terenu 60.KSg, F. zrealizowała przed kilku laty terenowy parking wielostanowiskowy. Pozostałą część ww. terenu wypełnia zespół garaży blaszanych, które mogą funkcjonować w sposób dotychczasowy. Plan nie wymusza ich likwidacji. Co więcej, w zapisach skarżonej uchwały, w § 34 pkt 1 lit b) dopuszczono do czasu realizacji funkcji docelowej określonej w planie, czyli garażu wielopoziomowego, wykorzystywanie tego terenu w formie terenowych parkingów wielostanowiskowych. Analogiczne zapisy obowiązują także dla terenu 58.KSg i 59.KSg, co oznacza możliwość realizacji w ich granicach terenowych parkingów wielostanowiskowych oraz użytkowanie istniejących zespołów garażowych z możliwością podnoszenie ich walorów estetycznych i technicznych. Odnosząc się do ostatniego zarzutu Strony, że plan powinien usunąć z terenów należących do Spółdzielni ogólnodostępnych ciągów pieszo-rowerowych, gdyż takie tereny ogólnodostępne powinny należeć do Gminy i być przez nią utrzymywane organ wskazał, że ciągi piesze na obszarze osiedla B. stanowią system logicznie poprowadzonych tras ruchu pieszego, które tworzą wzajemne, nierozerwalne i podstawowe połączenia liniowe pomiędzy zabudową mieszkaniową, ale także z obiektami usług społecznych (szkoła, przedszkole, przychodnia zdrowia) i bytowych (usługi handlu, rzemiosła) oraz z zewnętrzną komunikacją publiczną (dojścia do przystanków). Ich ewentualne przerwanie czy rozcięcie, np. na skutek grodzenia poszczególnych nieruchomości, czy realizacji nowej zabudowy nieprzewidzianej w pierwotnych założeniach planu osiedla, byłoby niepowetowaną stratą dla mieszkańców osiedla, czyli członków F.. Z ciągów pieszych korzystają przede wszystkim mieszkańcy osiedla B. , czyli członkowie F.. Piesi poruszają się z ich wykorzystaniem po osiedlu, zmierzając do budynków, w których mieszkają, do pracy, do okolicznych usług, czy do przystanków komunikacji publicznej, ale także spacerują wśród zieleni oddając się codziennej rekreacji w towarzystwie członków swoich rodzin, czy zwierząt domowych. Z tych względów same ciągi, jak i ich ogólnodostępny charakter wymagają ochrony. 3. W piśmie procesowym z dnia 23 września 2025 r. Spółdzielnia wskazała, że posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, bowiem jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości: dz. nr [...] obręb [...], dz. nr [...] obręb [...]) i współwłaścicielem działek sąsiadujących z dz. nr [...] obręb [...] oraz wieczystym użytkownikiem działki sąsiadującej z dz. nr [...] obręb [...], teren oznaczony symbolem 9U, co wynika z załączonych do skargi wypisów z ksiąg wieczystych. 4. W rozbudowanym piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2025 r. stanowiącym replikę na pismo Skarżącej organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. 5. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2025 r. stanowiącym replikę na pismo organu Skarżąca powołując stosowną argumentacje wskazała, że posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: 6. Skarga okazała się bezzasadna. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem, czyli z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02, publ. OTK-A 2003/9/100). 7. Przedmiot niniejszej skargi stanowi uchwała nr [...] Rady Miasta Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "F. " w B.. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Podstawową przesłanką konieczną dla skutecznego podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego jest więc wykazanie przez stronę skarżącą, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku trzeba wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją skarżącego, a zaskarżaną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Skarżąca dysponuje prawem własności oraz prawem użytkowania wieczystego działek znajdujących się na obszarze, którego dotyczy zaskarżona uchwała. Jak już zaznaczono, prawo do zaskarżenia uchwały o planie na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego oraz przywołają okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. W tym kontekście sąd uznał, że Skarżąca ma interes prawny legitymujący do kwestionowania postanowień planu odnoszących się do jej działek, jak i działek znajdujących się w bliskim ich sąsiedztwie, gdyż kształtują one bezpośrednio sposób wykonywania przez nią prawa własności. 8. Konsekwencją pozytywnego ustalenia legitymacji skargowej jest ocena przez sąd zaskarżonej uchwały pod względem zgodności jej postanowień dotyczących działek wskazanych przez F. w skardze, w świetle przesłanek określonych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy, a więc dotyczące zawartości planu, zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość (część tekstowa, graficzna) określają art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a standardy dokumentacji określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404). Nadmienić należy w tym miejscu, że zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie Rada Miasta Bydgoszczy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie spornego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu [...] listopada 2021 r. Zatem zgodnie z ww. przepisem przejściowym w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.). Tryb postępowania odnosi się natomiast do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Przy czym podkreślenia wymaga, że nie każde naruszenie zasad i trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. 9. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, w granicach interesu prawnego skarżącego przywołać trzeba w pierwszej kolejności art. 3 ust. 1 u.p.z.p., na mocy którego ustawodawca powierzył gminom kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych. Oznacza to, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia, w myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p., kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości znajdujących się na terenie objętym planem. Przysługujące gminie władztwo planistyczne jest ograniczone przepisami prawa, w szczególności normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie w tym zakresie może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Z drugiej jednak strony zakres ochrony prawa własności nie ma charakteru absolutnego, gdyż gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać nie tylko prawo własności, ale również wymagania ładu przestrzennego i potrzeby interesu publicznego. Ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu powinny być zatem wynikiem wyważenia interesu publicznego i prywatnego, potrzeb i możliwości, które decydują o konkretnych rozwiązaniach. Na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Treść prawa własności określa także art. 140 k.c. stanowiąc, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Do atrybutu korzystania z rzeczy tradycyjnie zalicza się następujące uprawnienia: do posiadania (ius possidendi), do używania rzeczy (ius utendi), do pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy (ius fruendi) i do dyspozycji faktycznych (ius abutendi). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania (zob. wyrok TK z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, OTK z 1999 r. Nr 4, poz. 78; wyrok TK z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, OTK z 1999 r. Nr 1, poz. 2). Zdaniem sądu kwestionowane przez Skarżącą ustalenia planu miejscowego nie przekreślają jednak możliwości korzystania bądź rozporządzania jej nieruchomościami zgodnie z przysługującym jej prawem własności. Mogą jedynie wpływać na sposób jego wykonywania poprzez konieczność uwzględnienia przeznaczenia wprowadzonego na terenie objętym zapisami skarżonego planu miejscowego oraz szczegółowych zasad jego zagospodarowania. Sąd uznał, że choć doszło do ograniczenia przysługującego Skarżącej prawa własności poprzez ścisłe określenie sposobu wykonywania tego prawa, to jednak nie ma podstaw do automatycznego uwzględnienia skargi. Orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w całości lub w części może zapaść tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma więc, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Wówczas, mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może być uwzględniona. Do uznania zasadności skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa. Winna przy tym kierować się interesem ogółu mieszkańców gminy, względami celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w u.p.z.p. Wobec tego należało rozważyć kwestię ograniczenia w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nieruchomości należących do Skarżącej oraz zasadności ograniczenia tego prawa z punktu widzenia wymogów ładu przestrzennego, ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz potrzeb interesu publicznego. Na podstawie art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), potrzeby zrównoważonego rozwoju (pkt 1a), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (pkt 5), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7) oraz potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W konsekwencji więc przy dokonywanej przez sąd ocenie sposobu realizowania przez organ władztwa planistycznego, również w kontekście zasady zachowania ładu przestrzennego, podstawowe znaczenie ma przedstawienie przez organ motywów jego działania i podstaw takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności oraz dołączona dokumentacja planistyczna. Zdaniem sądu analiza akt sprawy wykazuje, że w procesie planistycznym organ uchwałodawczy skonfrontował i wyważył zbiegające się w sprawie interesy indywidulane i interes publiczny, powstrzymując się od nadmiernej w stosunku do chronionych wartości, ingerencji w sferę praw i wolności obywateli. W wyniku tych rozważań rada miasta prawidłowo ukształtowała postanowienia planu odnoszące się do nieruchomości Skarżącej i nieruchomości sąsiednich, co stanowi o niezasadności zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego w zakresie ustaleń oddziałujących na nieruchomości stanowiące własność Skarżącej. 10. Wadliwości skarżonej uchwały Skarżąca upatruje w szczególności w ograniczeniu możliwości zagospodarowania swoich działek, co wynika ze zmiany dotychczasowego przeznaczenia zarówno działek Skarżącej, jak i działek sąsiednich, stanowiących spójny kompleks urbanistyczny. Oczywistym jest, że w przypadku uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego. W każdym wypadku, przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej organ musi brać pod uwagę, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponadustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia prawa własności. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), która wyznacza granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Zgodnie z tą zasadą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i chronionych praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Przy tym podkreślić należy, że pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi więc oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. W posługiwaniu się zasadą proporcjonalności chodzi więc o to, by państwo i organy administracji publicznej ingerowały w prawa obywateli w sposób rozsądny i racjonalny i nie nadużywały przysługujących im środków i kompetencji, szkodząc w ten sposób obywatelowi. Chodzi także o to, aby były zachowane odpowiednie proporcje między celami działania administracji a ostrością używanych w tych celach środków (zob. Zimmermann J., Prawo administracyjne, Warszawa 2016, s. 166). 11. W tym miejscu należy wskazać, że F. zarzuciła we wniesionej na zaskarżoną uchwałę skardze wydanie jej z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie przez organ uprawnień planistycznych i niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości, wskazując jednocześnie w dziesięciu punktach w jaki sposób konkretnie Rada Miasta przekroczyła swoje uprawnienia planistyczne. Odnosząc się zatem kolejno do podniesionych przez F. zarzutów należy wskazać, iż Skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, że teren wyznaczony na części działki nr [...] i oznaczony symbolem 9U przeznaczony został pod usługi, podczas gdy powinien zostać przeznaczony pod parking ogólnodostępny z uwagi na niewielką ilość miejsc parkingowych do obsługi sąsiedniej zabudowy. Wyjaśnienia wymaga, że właścicielem nieruchomości nr [...] obręb [...], na której części położony jest teren 9U o powierzchni ok. 0,15 ha jest Miasto Bydgoszcz. Nieruchomość ta znajduje się przy wjeździe na teren osiedla, a w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się również grunty F. (teren 10U o powierzchni ok. 0,27 ha i część terenu 11U o powierzchni ok. 0,23 ha) oraz oddziału [...] (część terenu 11U o powierzchni 0,39 ha). W ocenie Sądu zachowana została w powyższym przypadku zasada proporcjonalności, gdyż możliwość realizacji zabudowy usługowej na ww. terenach przysługuje stosownie do powierzchni posiadanego gruntu. Ponadto zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust.1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Warunek powyższy, tj. realizację miejsc postojowych dla zapewnienia własnych potrzeb musi spełniać zabudowa realizowana zarówno na terenie oznaczonym jako 9U, jak i na terenach sąsiednich 10U i 11U. Skarżąca, jako użytkownik wieczysty gruntów położonych na terenach oznaczonych jako 10U i 11U powinna we własnym zakresie wyznaczyć miejsca postojowe obsługujące zabudowę zrealizowaną na ww. terenach. Tym samym F. nie może oczekiwać, że obowiązek zapewnienia miejsc postojowych na jej działkach położonych na terenach 10U i 11U zostanie spełniony przez Miasto Bydgoszczy na sąsiednim gruncie. Co więcej, właściciel działki na terenie 9U również jest zobowiązany do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych do obsługi zabudowy na swoim terenie. Podkreślenia wymaga również, że oddział [...], którego obiekt położony jest na terenie 11U dysponuje w granicach swojej nieruchomości wyznaczonymi miejscami postojowymi. Oznacza to, że w żaden sposób nie zostaną ograniczone miejsca postojowe służące obsłudze nieruchomości Skarżącej położonych na terenach 10U i 11U, zaś zarzut skarżącej jest bezpodstawny. Następnie Skarżąca zarzuciła niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości na skutek przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 47.KDW, położonego na części działki nr [...] i [...] obręb [...] pod teren drogi wewnętrznej podczas gdy w jej ocenie teren ten powinien zostać przeznaczony pod teren drogi publicznej z uwagi na obsługę obiektów różnych właścicieli. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że przedmiotowy teren dotychczas wykorzystywany był jako dojazd do nieruchomości położonych na terenach oznaczonych obecnie jako 9U, 11U i 30.IT, a także jako zatoka parkingowa. Już w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru przyjętego uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. teren ten oznaczony został symbolem 55 KSp jako teren urządzeń komunikacji – ogólnodostępny parking oraz dojazd do terenów oznaczonych obecnie jako 9U, 11U i 30.IT. Co równie istotne, z akt sprawy administracyjnej wynika, że na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie zwrócono się do Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy, jako zarządcy dróg publicznych w Bydgoszczy celem uzgodnienia projektu skarżonego planu miejscowego, który negatywnie zaopiniował możliwość zmiany kategorii drogi wewnętrznej 47.KDW na drogę publiczną. Ponadto droga 47.KDW zapewniać ma dojazd do poszczególnych nieruchomości położonych na terenach 9.U, 11.U oraz 30.IT, więc bez znaczenia dla realizacji tej funkcji pozostaje jej status. Warto zaznaczyć również, że zgodnie z § 31 pkt. 2 lit. b zaskarżonego planu miejscowego m.in. dla terenu oznaczonego jako 47.KDW dopuszcza się możliwość sytuowania miejsc do parkowania, które potencjalnie mogą odciążyć zapotrzebowanie na miejsca parkingowe znajdujące się na terenie 9U i 11U. Nie można także podzielić stanowiska Skarżącej, że przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 30.IT pod teren infrastruktury telekomunikacyjnej zamiast pod teren samodzielnych usług, stanowi ograniczenie prawa własności do nieruchomości niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości. F. wskazała, zwłaszcza że teren ten dzierżawi operatorowi telefonii komórkowej, zaś po zakończeniu okresu dzierżawy nie będzie mogła tego terenu wygospodarować pod funkcję usługową. Podkreślić należy jednak, że zgodnie z § 24 pkt 2 lit. b zaskarżonej uchwały dla terenu 30.IT w razie likwidacji istniejącego masztu anteny sieci telefonii komórkowej dopuszczono możliwość zagospodarowania i użytkowania tego terenu jako dopełnienie/uzupełnienie terenu o funkcji usługowej, oznaczonego symbolem 11.U. Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącą, że w przypadku likwidacji masztu telefonii komórkowej F. pozostanie bez możliwości zagospodarowania tego terenu, skoro z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika wprost, że teren ten będzie mógł zostać użytkowany w sposób spójny z sąsiednim terenem oznaczonym jako 11.U. W ocenie Skarżącej zaskarżony plan miejscowy ogranicza jej prawo własności do nieruchomości niezgodnie z zasadą proporcjonalności i równości również w zakresie działek nr [...] i części działki nr [...] obręb [...], które zostały przeznaczone pod teren zieleni urządzonej (34.ZP) zamiast pod zabudowę usługową z możliwością sytuowania mieszkań na piętrze, która byłaby kontynuacją zabudowy istniejącej na terenie oznaczonym symbolem 10.U w kierunku wschodnim, aż do terenu oznaczonego jako 35.KSp-KSg. Odnosząc się do powyższego zarzutu w pierwszej kolejności należy wskazać, że przeznaczenie przedmiotowego terenu pod zieleń parkową miało miejsce również w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Ponadto pod terenem tym przebiegają główne przewody sieci infrastruktury technicznej obsługujące zabudowę mieszkaniową wielorodzinną osiedla, takie jak ciepłociągi, wodociąg czy gazociąg, które uniemożliwiają rozszerzenie zabudowy usługowej na ten obszar bez uprzedniego przeniesienia ww. infrastruktury technicznej. Co więcej, organ zapewnił możliwość rozbudowy zabudowy znajdującej się na terenie 10.U w kierunku zachodnim w stosunku do poprzednio obowiązującego planu miejscowego, zatem nieracjonalne z ww. przyczyn byłoby umożliwienie rozbudowy w kierunku wschodnim. W tym stanie rzeczy Sąd uznał powyższy zarzut Skarżącej za bezpodstawny. Kolejny zarzut Skarżącej dotyczy ograniczenia prawa własności nieruchomości niezgodnie z zasadą proporcjonalności i równości na skutek przeznaczenia działek nr [...] obręb [...], nr [...], nr [...], nr [...] i części działki nr [...] obręb [...] pod zabudowę mieszkaniową i usługową (6.MW, 7MW-U) o wysokości do 16 m i do 18 m, zamiast do 16 m, co umożliwiłoby uniknięcia zasłonięcia terenu zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolem 4.MW oraz zmniejszonego komfortu życia mieszkańców istniejących, sąsiednich budynków. Odnosząc się do tego zarzutu uznać należy, iż nie został on należycie uzasadniony. Przede wszystkim Skarżąca nie wykazała jakie przepisy prawa materialnego lub uprawnienia zostały naruszone zapisami uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi wysokości zabudowy zlokalizowanej w granicach terenu 7MW-U i 6.MW. Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że po obu stronach zachodniej części ulicy [...] oznaczonej jako 55.KDW na terenie oznaczonym symbolem 5.MW usytuowane są budynki mieszkalne wielorodzinne o wysokości ok. 17,5 m. Podkreślić należy, że zabudowa ta nie budzi zastrzeżeń Skarżącej. Z kolei wschodnia część tej ulicy oznaczona jako 45.KDL zabudowana jest obecnie budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi od strony północnej (teren 4.MW) w prostopadłym układzie względem ulicy, analogicznie do strony zachodniej tej ulicy. Zabudowania te osiągają wysokość około 37 m (11 kondygnacji). Z kolei na terenach położonych na południowej stronie wschodniej części ulicy zgodnie z zaskarżonym planem przewidziano zabudowę mieszkalną wielorodzinną (6.MW) oraz zabudowę mieszkalną wielorodzinną lub usługową (7.MW-U). Na terenie oznaczonym symbolem 6.MW dopuszczono możliwość zabudowy o wysokości do 16 m, zaś na terenie oznaczonym symbolem 7.MW-U zabudowa ta może wynosić od 12 do 18 m. Należy zauważyć, że dozwolona zabudowa na terenach 6.MW i 7.MW-U odpowiada wysokości i równoległemu układowi budynkom już istniejącym na południowej stronie ulicy oznaczonej w planie jako 55.KDW. Podkreślić należy, że istniejąca zabudowa po stronie północnej ulicy oznaczonej jako 45.KDL jest znacząco wyższa od tej planowanej po stronie południowej, a ponadto usytuowanie nowych budynków planowane jest "naprzemiennie" względem zabudowy już istniejącej. W tym stanie rzeczy nie można uznać, aby doszło do zasłonięcia terenu zabudowy mieszkaniowej oznaczonej symbolem 4.MW oraz zmniejszenia komfortu życia mieszkańców tego terenu, a tym samym podniesiony zarzut jest bezzasadny. Nie można także podzielić stanowiska Skarżącej, że na skutek przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 33.ZP/US pod zieleń urządzoną, sport i rekreację, a nie pod teren parkingu, doszło do ograniczenia prawa własności nieruchomości niezgodnego z zasadą proporcjonalności i równości. Przede wszystkim należy wskazać, że ww. teren stanowi centrum osiedla, a wokół niego zlokalizowane są takiego obiekty jak przedszkola czy Dom Pomocy Środowiskowej. Usytuowanie w tym miejscu parkingu przyczyniłoby się do wzmożenia ruchu samochodowego w centrum osiedla, co z pewnością przyczyniłoby się do zmniejszenia bezpieczeństwa mieszkańców i komfortu przemieszczania się pieszych. Należy także zauważyć, że organ planistyczny w przedmiotowym planie miejscowym konsekwentnie wyznacza tereny pod kompleksy parkingowe na obrzeżach osiedla. Tym samym wyznaczenie parkingu w centrum osiedla byłoby niespójne z zaplanowaną harmonijną kompozycją urbanistyczną osiedla. Słusznie także podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że zasadniczo nie zmieniła się funkcja tego terenu, który do tej pory stanowił przede wszystkim ciąg pieszy. Dodatkowo należy podkreślić, co już wskazano odnosząc się do wcześniejszych zarzutów Skarżącej, że zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz zapisami skarżonej uchwały to właściciele danych gruntów, na których przewidziano zabudowę mieszkalną wielorodzinną lub usługową, pozostają w obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla mieszkańców bądź innych korzystających z tej zabudowy. Ponadto w zaskarżonym planie miejscowym przewidziano możliwość poszerzenia sąsiedniej z ww. terenem ulicy znajdującej się na terenie oznaczonym jako 46.KDD, na której przewidziano możliwość urządzenia kilkunastu nowych miejsc postojowych. Odnosząc się do zarzutu ograniczenia prawa własności nieruchomości niezgodnego z zasadą proporcjonalności i równości na skutek przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 52.KDW na teren drogi wewnętrznej zamiast wyłącznie pod lokalizację kompleksów garaży wskazać należy, że jest on całkowicie bezzasadny. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że ww. droga wewnętrzna stanowi dojazd do kompleksów garażowych oznaczonych w planie miejscowym jako 58.KSg i 59 KSg, a także do studni awaryjnego zaopatrzenia osiedla w wodę znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem 31.IW. Podkreślić należy, że teren ten stanowił dojazdową drogę wewnętrzną również w poprzednio obowiązującym planie, zatem przeznaczenie terenu 52.KDW nie zmieniło się. Odnosząc się natomiast do kwestii znajdujących się na tym terenie trzech garaży blaszanych wskazania wymaga, że zaskarżona uchwała nie nakłada obowiązku ich rozbiórki, zaś zarządcą drogi wewnętrznej jest Skarżąca i to w jej gestii pozostaje ewentualna rozbiórka tych obiektów. Podniesiony w tym zakresie zarzut pozostaje zatem nieuzasadniony. Zdaniem Sądu bezzasadny pozostaje również zarzut ograniczenia prawa własności nieruchomości niezgodnego z zasadą proporcjonalności i równości na skutek przeznaczenia terenów oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolami 35.KSp-Ksg, 56.KSp-KSg, 57.KSg, 58.KSg, 59.KSg oraz 60.KSg pod garaże wielopoziomowe, zamiast jak dotychczas pod kompleksy garaży. Po pierwsze, zgodnie z § 32 pkt 1 lit. a oraz § 33 pkt 1 lit. a zaskarżonej uchwały tereny oznaczone jako 35.KSp-Ksg, 56.KSp-KSg oraz 57.KSg przeznaczone są pod teren parkingu powierzchniowego, garażu wielopoziomowego i zespołu garażowego, w związku z czym wbrew zarzutom Skarżącej na tych terenach możliwa jest zabudowa w formie kompleksów garaży. Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami 58.KSg, 59.KSg oraz 60.KSg zgodnie z § 34 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego przewidziano przeznaczenie jako terenu parkingu kubaturowego – garażu wielopoziomowego. Warto podkreślić, że F. w myśl art. 35 ust. 1 u.p.z.p. może korzystać z powyższych terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, co też znalazło odzwierciedlenie w § 4 pkt 1 lit. b uchwały, zatem Skarżąca nie jest zobowiązana do ich likwidacji. Ponadto zgodnie z § 4 pkt 9 uchwały do czasu realizacji ustaleń planu dopuszcza się, aby istniejące zespoły garażowe mogły tymczasowo polepszać swoje walory estetyczne, podnosząc jakość przestrzeni poprzez remonty i możliwość zabudowy wnęk między segmentami garaży ustawionymi w sposób kolisty. Biorąc pod uwagę powyższe F. może korzystać z ww. terenów jak dotychczas jako kompleksów garaży, a jednocześnie uchwalony plan miejscowy zapewnia możliwość wybudowania w przyszłości garaży kubaturowych, co wydaje się być istotne wobec narastających problemów dotyczących miejsc parkingowych na osiedlach mieszkalnych, co też niejednokrotnie Skarżąca podniosła w niniejszym postępowaniu. Końcowo Skarżąca zarzuciła ograniczenie prawa własności nieruchomości niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości na skutek przeznaczenia terenów należących do F. w tym części działek nr [...] obręb [...] i nr [...] obręb [...] pod ogólne ciągi pieszo-rowerowe, które w ocenie Skarżącej powinny należeć do Gminy i być przez nią utrzymywane. Wyjaśnienia wymaga, że wyznaczone ciągi piesze na obszarze osiedla B. stanowią system tras ruchu pieszego, który ma służyć mieszkańcom osiedla (w tym członkom F.) i ułatwiać im przemieszczanie się w jego granicach. Potencjalne przerwanie ciągów pieszych na terenach wskazanych przez Skarżącą mogłoby zaburzyć płynność i ciągłość przemieszczania się mieszkańców osiedla. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że wyznaczone ciągi piesze wskazane przez F. w skardze służą przede wszystkim mieszkańcom osiedla B. , w tym także członkom spółdzielni. Podkreślić należy, że zaskarżony plan miejscowy nie zmienia dotychczasowego przebiegu wskazanych ciągów komunikacyjnych, a jedynie ma na celu ich ochronę oraz podkreślenie ich znaczenia dla lokalnej społeczności. Sąd uznał zatem powyższy zarzut Skarżącej za bezpodstawny. 12. Sąd w większości oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze (przeprowadził dowód z wypisów ksiąg wieczystych) stwierdzając po pierwsze, że objęte tymi wnioskami dokumenty w zasadniczej części znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, które stanowiły podstawę orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Ponadto Sąd zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. 13. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zakres ingerencji Rady Miejskiej w prawo własności Skarżącej co do działek stanowiących jej własność na obszarze objętym skarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonego ustawą prawa gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego, a organ w sposób należyty umotywował zarówno przyczyny, jak i zasadność przyjmowanych rozwiązań. Dokumenty planistyczne oraz dalsze uzasadnienie przyjętej koncepcji potwierdzają według Sądu, że uchwalenie zaskarżonego planu nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a jednocześnie z planu tego wynika przemyślana koncepcja zagospodarowania przestrzennego osiedla B. w Bydgoszczy. Plan ten pozwala zaś na zachowanie i kontynuację harmonijnej kompozycji urbanistycznej gminy, a przy tym stanowi wyraz wyważenia zbiegających się w sprawie interesów indywidualnych i interesu publicznego. Z wyżej wskazanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną. J. Wichrowski J. Janiszewska-Ziołek M. Pawełczak