II SA/Bd 606/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta M. T. nr [...].[...] z dnia [...] października 2020 r. 2. zasądza od Wojewody [...] – P. na rzecz skarżącej A. P. kwotę [...](dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] marca 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom: E. W. i B. G. pozwolenia na budowę hali magazynowej przy ul. [...] w T. (obręb nr [...], działka nr [...]). Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2018 r. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom, prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] pozwolenia na budowę ww. hali magazynowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż początkowo wniosek o pozwolenie na budowę obejmował budowę hali magazynowej na działce nr [...] przy [...] w T., a zagospodarowaniem terenu objęto część działki. Jednak w następstwie podziału działki nr [...] w toku postępowania, z dniem [...] stycznia 2019 r. Inwestor skorygował wniosek o pozwolenie na budowę, obejmując nim tylko działkę [...], co w uznaniu organu nie wpłynęło na projektowane zagospodarowanie terenu. W wyniku weryfikacji projektu budowlanego organ stwierdził, iż jest on kompletny i ma wymaganą formę. Skarżąca A. P. w złożonym odwołaniu wskazała, że jest właścicielką działki nr [...], obręb [...], bezpośrednio graniczącej z przedmiotową inwestycją. W jej przekonaniu, planowana zabudowa oraz wytyczenie drogi dla samochodów ciężarowych do hali magazynowej wzdłuż zabudowy domów jednorodzinnych, przyczyni się do obniżenia jakości życia jej jak i jej sąsiadów. Wskazała na wysokie prawdopodobieństwo przekroczenia przyjętych norm hałasu w związku z obsługą hali magazynowej, tj. ruchem samochodów ciężarowych, pracą wózków widłowych, załadunkiem i wyładunkiem skrzyniopalet z wyrobami z aluminium oraz form i rol aluminiowych, a także umieszczeniem na zewnątrz budynku wentylatorów. Zwróciła również uwagę na usytuowania na mapie zagospodarowania tejże inwestycji hali w odległości 15 m od jej działki. Ponadto wskazała, iż zgodnie z projektem inwestycji budynek hali magazynowej ma posiadać jedną kondygnację o wysokości 9 m, podczas gdy zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 3 uchwały nr 736/2001 Rady Miasta Torunia z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "Stawki" w Toruniu, będącego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Torunia (Dz. Urz. Nr 36 poz. 570 z dnia 22.06.2001 r., dalej powoływanej również jako "m.p.z.p.") dla zabudowy usługowej noworealizowanej z zaplanowaną jedną kondygnacją nadziemną wysokość maksymalna budynku może wynosić 6 m ponad poziomem terenu. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i wykonany został z zachowaniem wszelkich obowiązujących przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów skarżącej Wojewoda wskazał, iż projekt budowlany zawiera tabele przedstawiające poziom emitowanego hałasu, który jak ustalono, nie przekracza przewidzianych prawem norm. Wskazał również, że na terenie obiektu nie planuje się instalacji żadnych urządzeń zewnętrznych, mogących stanowić źródło emisji hałasu do środowiska, a jedynym źródłem hałasu związanym z funkcjonowaniem obiektu będzie praca wózków widłowych, przy czym planowana inwestycja będzie dodatkowo izolowana akustycznie. Wojewoda wyjaśnił również - zgodnie z odpowiedzią udzieloną przez inwestora na odwołanie skarżącej – że obiekt będzie pracował jedynie w porze dziennej, co nie będzie wiązało się ze wzmożonym ruchem drogowym w porze nocnej. Zaznaczył także, że Inwestor wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg w T. o uzyskanie stałego wjazdu na teren nieruchomości od strony istniejącego cmentarza. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, a zatem prawidłowo określił również strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu skargi, w której skarżąca podtrzymała ww. zarzuty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Bd 671/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ww. wyroku stwierdzono, że inwestycja znajduje się na terenie objętym postanowieniami m.p.z.p. a dokładnie na terenie oznaczonym na planie symbolem I.62 OUK – obszar usług komercyjnych. Wskazano, że zaskarżona decyzja jest, co najmniej przedwczesna albowiem organy obu instancji w sposób wybiórczy dokonały analizy przedstawionego projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami ww. planu miejscowego, albowiem pominięto ogólne ustalenia obowiązujące dla całego obszaru objętego m.p.z.p., w tym sposoby przykrycia dachem noworealizowanych obiektów (§ 17 ust. 2) oraz wysokość nowej zabudowy (§ 17 ust. 3). W przepisach tych wyraźnie postanowiono, że dla tego terenu ustala się dla zabudowy usługowej dachy o minimalnym nachyleniu połaci 15°, przykrycie dachem płaskim dopuszcza się zaś na zasadzie wyjątku (§ 17 ust. 2 pkt 2 i 3). Tymczasem z opisu technicznego projektowanej hali magazynowej oraz rysunku A3 wynika, że zaplanowano dach płaski dwuspadowy (o nachyleniu 5° ). Organy przemilczały kwestie dopuszczalności takiego sposobu przykrycia dachowego w kontekście zgodności z zapisami planu miejscowego. Podobnie - ocenie nie poddano dopuszczalności zrealizowania planowanej inwestycji o wysokości 9 m. Tymczasem dla zabudowy usługowej jednokondygnacyjnej organ uchwałodawczy przewidział maksymalną wysokość 6 m nad poziomem terenu (§ 17 ust. 3 pkt 3). Zwrócono uwagę na wątpliwość, czy inwestycja polegająca jedynie na budowie hali magazynowej może być zrealizowana bez realizacji stacji transformatorowej, a przede wszystkim bez zrealizowania zjazdu i wjazdu z punktu widzenia jej samodzielności. Wskazano, że "Celem regulacji art. 33 ust. 1 p.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania, jak i nieracjonalne dzielenie jednej inwestycji na etapy, czy też udzielanie pozwolenia na następny etap realizacji jednego obiektu". Trafne uwagi zawarł także NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r., II OSK 878/16 (baza LEX nr 2448979) – zgodnie z którymi niedopuszczalne jest w świetle art. 33 ust. 1 p.b. takie etapowanie, które obejmowałoby poszczególne fragmenty tego samego terenu. Podkreślono, że inwestor uzyskał zezwolenie na lokalizację zjazdu z ulicy [...]. według zaś oświadczenia złożonego na rozprawie budowa zjazdu będzie przedmiotem odrębnego projektu i zostanie zrealizowana w dalszym etapie inwestycji. Takie etapowanie inwestycji wymaga zdaniem WSA w Bydgoszczy rozważenia, czy spełniony zostanie warunek samodzielności etapowanej inwestycji, a zatem – czy nie dojdzie do narusza art. 33 ust. 1 p.b. Nie można bowiem mówić o samodzielności budynku kubaturowego, jakim jest hala magazynowa, do którego brak jest dostępu przez wjazd na teren inwestycji. Zauważono, że objęcie wnioskiem inwestora jedynie jednego z planowanych obiektów budowlanych nie pozwala również na przeprowadzenie pełnej oceny rzeczywistego oddziaływania inwestycji, o którym stanowi art. 3 pkt 20 p.b. z uwzględnieniem całego zamierzenia, a nie tylko poszczególnych jego etapów bądź jednostronnie wskazanych przez inwestora elementów zamierzenia inwestycyjnego. Zarzucono, że organy – z uwagi na treść wniosku - nie odniosły się do zamiaru budowy innych obiektów, placów manewrowych i dojazdowych zaprojektowanych przez inwestora. Nie została przeprowadzona ocena zgodności całego zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ochrony środowiska. Organ pierwszej instancji kategorycznie stwierdził, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 71). Wskazano, że analizując jednak treść uzasadnienia rozstrzygnięcia tego organu nie sposób ustalić, czy ocena ta i jednoznaczne stwierdzenie odnosi się do całego zamierzenia inwestycyjnego, czy wyłącznie do budowy hali magazynowej. Podkreślono, że organy nie odniosły się do ustalenia rzeczywistego zakresu zamierzenia budowlanego i nie dokonały jego oceny według kryteriów wskazanych przez WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, WSA w Bydgoszczy zobowiązał organy do wyjaśnienia, czy zamiarem inwestora jest etapowanie inwestycji, czy pierwszym etapem ma być budowa jedynie hali magazynowej (co sugeruje treść wniosku), czy teren inwestycji poza dostępem do drogi publicznej ma zapewnioną obsługę poprzez istniejący zjazd i w końcu - czy taki sposób etapowania inwestycji zapewnia spełnienie warunku samodzielności budynku hali magazynowej. W dalszej kolejności, jak wskazano w ww. wyroku, organ powinien dokonać pełnej oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym z ustaleniami obowiązującymi dla całego obszaru objętego planem) oraz zgodności całego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami prawa – w tym z wymogami ochrony środowiska. Pismem z dnia [...] października 2020 r. inwestor rozszerzył wniosek, domagając się uzyskania pozwolenia na budowę hali magazynowej, zewnętrznego zbiornika zapasu wody przeciwpożarowej wraz z kontenerową pompownią hydrantową, zewnętrznej instalacji elektrycznej ze stacją transformatorową, zewnętrznej instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, sanitarnej, deszczowej, gazowej i instalacji wentylacji mechanicznej w budynku oraz placów postojowych i manewrowych. Prezydent Miasta T., decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...] .2018.MSx, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zwaną dalej; "pb" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi obejmującego budowę hali magazynowej, zewnętrznego zbiornika zapasu wody przeciwpożarowego wraz z kontenerową pompownią hydrantową, zewnętrznej instalacji elektrycznej ze stacją transformatorową, zewnętrznej instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, deszczowej, gazowej i instalacji wentylacji mechanicznej w budynku oraz placów postojowych i manewrowych na terenie przy ul. [...] w T. (obręb [...], część działki nr [...]). Powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania: W wykonaniu postanowieniem z [...] września 2020 r., nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, inwestor: - w formularzu B-4 podał pełną nazwę inwestycji: "budowa hali magazynowej, zewnętrznego zbiornika zapasu wody przeciwpożarowego wraz z kontenerową pompownią hydrantową, zewnętrznej instalacji elektrycznej ze stacją transformatorową, zewnętrznej instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, gazowej i instalacji wentylacji mechanicznej w budynku oraz placów postojowych i manewrowych"; - dostarczył projekt budowlany, w którym określono nazwę inwestycji zgodnie z uzupełnionym wnioskiem oraz kategorie obiektów budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę; - dostarczył projekt budowlany, w którym w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wskazano lokalizację zjazdu oraz wyjaśniono, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie bezpośrednio na drogę publiczną poprzez uzgodnioną lokalizację zjazdu, zgodnie z decyzją znak: [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., wydaną przez Miejski Zarząd Dróg w T. . Zjazd należy wykonać zgodnie z przywołaną decyzją, nie wymaga on uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia budowy, należy go natomiast wybudować przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu; - dostarczył projekt budowlany, w którym wyjaśniono, że "przyjęto kształt dachu dwuspadowego o kacie nachylenia 5°, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza przykrycie zabudowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim, nie precyzując warunków dopuszczenia. Ponadto zastosowanie dachów płaskich w tego typu budynkach jest rozwiązaniem racjonalnym, uzasadnionym ze względu na dbałość o środowisko." Analizując zarówno całą inwestycję, jak i jej poszczególne elementy, stwierdzono, że nie kwalifikują się one do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 283) oraz przepisu wykonawczego, jakim w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), jak również przepisu aktualnie obowiązującego, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "Stawki" w Toruniu przy ul. [...], znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem I.62.OUK, dla którego ustalono podstawowe przeznaczenie - usługi komercyjne (§ 65 ust 1). Usługi komercyjne zdefiniowano w § 1 pkt 9, jako teren, na którym jest możliwa działalność gospodarcza nie powodująca na przyległych obszarach o podstawowej funkcji mieszkaniowej uciążliwej dla środowiska emisji zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu przekraczającego poziom wg obowiązujących norm. Jednocześnie w ramach działalności usługowej na cały obszarze planu wprowadzono zakaz działalności gospodarstw ogrodniczych oraz działalności powodującej emisje odorów (§ 11). Zaprojektowany budynek ma powierzchnię użytkową 3448,68 m˛ i przeznaczony jest do magazynowania w skrzyniopaletach wyrobów z aluminium i form oraz rol aluminiowych. Usytuowany jest w odległości ponad 15 m od sąsiedniej działki budowalnej nr [...] przy ul. [...]. Z projektu budowlanego wynika, że główne stacjonarne źródła hałasu emitowanego do środowiska stanowić będą wózki widłowe napędzane elektrycznie, jednak przy uwzględnianiu izolacyjności akustycznej przegród, hałas wydobywający się z budynku nie będzie przekraczał maksymalnych dopuszczalnych wartości. Hala ogrzewana będzie za pomoc kotłów gazowych, zasilanych z miejskiej sieci gazowej. Dla obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolem I.62 OUK ustalono dojazd z dróg oznaczonych na rysunku planu symbolami 40 KD, 41 KD (§ 65 ust. 3) oraz wprowadzono zakaz wjazdów na działki z Trasy [...] oznaczonej na rysunku planu symbole 3 KG (§ 65 ust. 4). Zgodnie z przytoczonymi zapisami planu miejscowego zaprojektowano dojazd do terenu inwestycji z drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem 40 KD. Przewiduje się ruch samochodowy na poziomie: 10 samochodów ciężarowych do 7,5 t, 6 samochodów ciężarowych z naczepami powyżej 7,5 t oraz do 5 samochodów osobowych pracowników na dobę. Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę zaprojektowano łącznie 6 miejsc postojowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, co spełnia wymagania określone w planie miejscowym: obowiązek zapewnienia miejsc postojowych na terenie własnym (§ 1 ust. 6, § 19 ust. 8). Parametry nowo realizowanej zabudowy zostały określone w § 17 planu miejscowego. Ustalenia dotyczące rodzaju przykrycia nowo realizowanych obiektów: §17 ust. 2 pkt 2: ustalono przykrycia dachem o minimalnym nachyleniu połaci 15° dla zabudowy usługowej; § 17 ust. 2 pkt 3: dopuszczono przykrycie zabudowy usługowej dachem płaskim. Plan miejscowy dopuścił na całym obszarze planu przykrycie zabudowy usługowej dachem płaskim. Nie wprowadził przy tym żadnych dodatkowych warunków tego dopuszczenia. Zatem zaprojektowanie hali przykrytej dachem o kącie nachylenia połaci dachowych 5°, stanowiącym dach płaski jest zgodne z planem miejscowym. Ustalenia dotyczące wysokości nowo realizowanej zabudowy: w § 17 ust. 3: ustalono wysokość zabudowy zgodnie z oznaczeniami graficznymi na rysunku planu - zgodnie z załącznikiem graficznym teren jednostki I.62 OUK oznaczono "II", objaśnioną w legendzie jako "nieprzekraczalna ilość kondygnacji". Dalej w § 17 ust. 3 planu zawarte są ustalenia dotyczące wysokości nowo realizowanej zabudowy w zależności od funkcji obiektu oraz oznaczenia nieprzekraczalnej ilości kondygnacji na danym terenie, zawartego na rysunku planu. Zatem dla zabudowy usługowej, na terenie dla którego ustalono nieprzekraczalną ilość kondygnacji II (dwie) określono wysokość maksymalną 9.0 m ponad poziomem terenu. Zaprojektowano halę magazynową (obiekt usługowy) jednokondygnacyjną, czyli nieprzekraczającą dwóch kondygnacji, o wysokości 9 m od poziomu terenu. Posadzka hali została wyniesiona ponad poziom terenu 25 cm, tj. nie przekracza maksymalnego dopuszczalnego wyniesienia poziomu posadowienia parteru - 150 cm dla zabudowy usługowej i 5 17 ust. 4). Powyższe rozwiązania są zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Na zapytanie organu, miejska Pracownia Urbanistyczna w T. w odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2020 r., stwierdziła, że na terenie I.62 OUK może zostać zrealizowana nowa zabudowa o wysokości nieprzekraczającej 9 m i ilości kondygnacji nie większej 2. Odnośnie kwestii kształtowania dachów należy stwierdzić, że plan dopuszcza przykrycie udowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim, nie podając dodatkowych warunków tego dopuszczenia. Obszarem odziaływania objęto teren inwestycji, sąsiednią działkę nr [...] ze względu na jej częściowe zacienianie przez; projektowaną halę oraz działki nr [...], ze względu na lokalizację zjazdu. Analiza wpływu projektowanego zamierzenia na pozostałe sąsiednie działki nie dała podstaw do stwierdzenia, że może nastąpić ograniczenie w ich zagospodarowaniu. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca zarzuciła jej: 1) obrazę art. 77 §1 kpa poprzez ograniczenie materiału dowodowego wyłącznie do akceptacji twierdzeń i wyjaśnień wnioskodawców bez uwzględnienia zastrzeżeń innych stron oraz z pominięciem innych dostępnych czynności dowodowych np. ustalenia poziomu hałasu; 2) obrazę art. 7 kpa w postaci braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz braku podjęcia przez o rgan wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nie powołanie biegłego celem sporządzenia opinii oraz niewykonanie dostępnych czynności dowodowych; 3) obrazę art. 80 kpa poprzez oparcie decyzji wyłącznie o wyniki weryfikacji pod względem formalnym projektu budowlanego przedłożonego przez strony i przyjęcia wbrew zasadom współżycia społecznego, że jedynym źródłem emisji hałasu w hali magazynowej będą wyłącznie wózki widłowe, pomijając kwestie braku stosownej instalacji wentylacyjnej oraz klimatyzacyjnej, a co za tym idzie instalacji emitującej hałas oraz planowanego placu manewrowego dla pojazdów ciężarowych i ich ruchu; 4) obrazę art. 84 § 1 kpa - odstąpienie przez organ od powołania w sprawie biegłego rzeczoznawcy w zakresie emisji hałasu w sytuacji, gdy wiedza specjalistyczna była konieczna i zastąpienie opinii biegłego opiniami organu. 5) obrazę art. 9 kpa w zw. Z art. 28 ust. 2 pb - poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu innym stronom, których nieruchomości znajdują się w bezpośredniej strefie oddziaływania planowanej inwestycji 6) naruszenie art. 34 ust. 1 prawa budowlanego, albowiem przedłożony projekt budowlany jest sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru stawki i okolic ul. [...] w T.. 7) naruszenie § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji znacząco oddziaływującej na środowisko. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organy dokonując analizy projektu skupiły się wyłącznie na aspektach formalnych oraz argumentach przedstawionych przez Inwestorów pomijając zupełnie wnioski formalne pozostałych stron zgłaszane na wcześniejszych etapach postępowania, doświadczenie życiowe oraz przepisy dot. zarówno lokalizacji i wyposażenia budynków i budowli oraz rozporządzenia o inwestycjach mogących wpływać na środowisko. Zarzucono, że prowadzona inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje dla tego obszaru wyłącznie zabudowę mieszkalną – jednorodzinną oraz inwestycje komercyjne o niskim poziomie uciążliwości dla sąsiednich budynków mieszkalnych. Podniesiono, że organ przyjął bezkrytycznie oświadczenia inwestorów w tym zakresie, że przedmiotem inwestycji jest hala magazynowa dla skrzynio-palet, jednak przyjęty sposób użytkowania jest o tyleż intrygujący, że nie wynika z żadnej innej działalności prowadzonej przez Inwestorów, nie został on poparty też żadnym dokumentem potwierdzającym prawdziwość takich planów. Ponadto nie powinno umknąć organom, o czym były informowane, że Inwestorzy opublikowali ogłoszenie o zamiarze wynajęcia ww. hali. Zatem cel inwestycji nie jest do końca jasny, a wręcz można stwierdzić, że jest nieznany. De facto celem jest postawienie hali pod wynajem komercyjny, co oznacza, że zarówno planowane przedmioty do składowania, a co za tym idzie ich obsługa może być diametralnie różna od deklarowanej oraz może wpływać na środowisko. Wskazano, że w pierwotnej deklaracji inwestorów magazyn miał być obsługiwany przez wózki elektryczne, obecnie sytuacja ta nie została dostatecznie przez organ wyjaśniona. Oznacza to, że charakter inwestycji uległ zmianie już w toku prowadzonego postępowania. Dodano, że obecnie planowana inwestycja nie posiada klimatyzacji ani mechanicznej wentylacji, co obecnie jest niespotykanym rozwiązaniem, a powszechnie wiadomo, że instalacje klimatyzacyjna na istniejącym budynku jest łatwiej umiejscowić i uzyskać zgody niż podczas pierwotnej inwestycji. Wywodzono, że planowana inwestycja jest niespójna i nielogiczna, chyba, żeby przyjąć, że stanowi ona część większej całości zaplanowanej jako całość. Obecnie zaplanowana jest tylko mała część socjalno-bytowa dla pracowników magazynowych. Brak jest jakiejkolwiek części biurowej. Wskazuje to, na charakter hali jako wyłącznie przeładunkowej. Jest to o tyleż nielogiczne, że Inwestorzy nie prowadzą żadnej działalności, która wymagałaby takiej hali. Logicznym zatem wydaje się, że w najbliższym czasie będzie budowana dodatkowa część biurowa - znacząco to wpłynie na emisje hałasu, bo nie ulega wątpliwości, że nawet mały biurowiec będzie klimatyzowany. Zarzucono, że nadal nie jest znany pełen rozmiar inwestycji, nie jest znane przeznaczenie hali, nie jest znane wyposażenie hali, nie są znane elementy skutkujące emisją hałasu i innych czynników szkodliwych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 pb utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania: Przyłącze kanalizacji sanitarnej, przyłącze wodociągowe, rozbiórka istniejących obiektów oraz wjazd na posesje zostaną objęte odrębnymi opracowaniami i realizowane w trybie zgłoszeniowym. Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje, że projektowany budynek magazynowy będzie miał wysokość w kalenicy 8,55 m (9 m), pokryty zostanie dachem płaskim dwuspadowym o kącie nachylenia 5°, wymiary zewnętrzne budynku to 54,04m x 66,05m, a liczba kondygnacji to 1. Projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą prawem formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a także aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Do akt postępowania dołączone jest oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dołączono także informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "Stawki" w T.. Objęty zamierzeniem inwestycyjnym obszar znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem I.62 OUK, dla której szczegółowe ustalenia określono w § 65 m.p.z.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem podstawowym przeznaczeniem terenu są usługi komercyjne, natomiast na terenie tym dopuszczono funkcję mieszkaniową jako mieszkania towarzyszące budynkowi usługowemu oraz w istniejącej zabudowie mieszkalnej. Zgodnie z definicją usług komercyjnych wynikającą z § 1 pkt 9 m.p.z.p., jest to teren, na którym możliwa jest działalność gospodarcza nie powodująca na przyległych obszarach o podstawowej funkcji mieszkaniowej, uciążliwej dla środowiska emisji zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu przekraczającego przewidziany prawem poziom. Obszar, na którym zlokalizowana jest inwestycja, na rysunku planu został oznaczony graficznie "II" (rzymska cyfra 2). W związku z powyższym ustalono, że na terenie działki budowlanej można wznosić budynki usługowe do dwóch kognacji, zgodnie z § 5 § ust 2 pkt 2 m.p.z.p. (organ w taki sposób określił przepisy – uwaga Sądu) i wysokości do 9 m (zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 4 m.p.z.p.). Przepis § 17 ust. 3 m.p.z.p. ustala jedynie dopuszczalną wysokość zabudowy w odniesieniu do oznaczenia graficznego na rysunku planu ( rzymskiej cyfry) oraz rodzaju zabudowy (np.: usługowej), nie ustala natomiast ilości kondygnacji. Nieprzekraczalną ilość kondygnacji ustala samo oznaczenie graficzne (rzymska cyfra) na rysunku planu, co wynika z treści § 5 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. Organ ustalił także, że projektowany dach jest zgodny z ustaleniami § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. Podstawowy sposób przykrycia dachem noworealizowanych obiektów usługowych został ustalony w § 17 ust 2 pkt 2, lecz w punkcie trzecim dopuszczono pokrycie zabudowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim. Dokonując wykładni § 17 ust. 2 pkt 3 tutejszy organ uznał, że dla zabudowy usługowej i rzemieślniczej dopuszczalna jest zabudowa dachem płaskim na całym obszarze objętym planem miejscowym, natomiast przepisy szczegółowe planu mogą dopuszczać jeszcze inne sposoby przekrycia dachu zarówno dla zabudowy usługowej i rzemieślniczej jak i zabudowy mieszkaniowej (tak np. § 47 ust 3 pkt 2 c), § 53 ust. 3 pkt 4 c, § 64 ust. 2 pkt 4). W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek hali magazynowej ma zostać umiejscowiony w odległości ok. 15 m od granicy sąsiedniej działki nr [...] przy ul. [...] i w odległości 25 m od istniejącego domu jednorodzinnego. Głównymi źródłami dźwięku hałasu, które będą występować po realizacji inwestycji będzie praca wentylatorów oraz wózków widłowych. Z dokonanych ustaleń wynika, iż nie przekraczają one przewidzianych prawem norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007 r., nr 120, poz. 826). Jak wynika z akt sprawy, moc akustyczna silników wózków widłowych wynosi 87,4 db (A). Dotyczy ona jednak tylko momentu uruchamiania wózka. Czas pracy wózków wynosić będzie dla każdego z nich ok. trzech godzin dziennie, z czego połowę tego czasu będą one obsługiwać halę w środku. Ostateczna wartość poziomu hałasu wynosić więc będzie 78,5 dm (A). Poziom hałasu emitowanego do środowiska wynosił będzie już tylko 50 db (A). Na działce Odwołującej poziom emitowanego hałasu spadnie do wartości 33,2 - 33,7 db (A). Planowana inwestycja będzie dodatkowo izolowana akustycznie. Wentylatory mechaniczne instalowane w hali magazynowej mają moc 55,8 dB. Izolacyjność akustyczna ścian (RA 40 dB) i dachu (RA 30 dB) projektowanego budynku sprawia, że dźwięk wydobywający się z budynku nie będzie przekraczał dopuszczalnych norm. Na terenie inwestycji przewidziano również niewielki ruch samochodów ciężarowych oraz osobowych (około 5 samochodów osobowych dziennie, 10 samochodów ciężarowych do 7,5 t - dziennie i 6 samochodów ciężarowych powyżej 7,5 t dziennie). Natężenie ruchu tych pojazdów nie będzie miało istotnego wpływu na wzrost poziomu hałasu. Tut. organ odwoławczy prawidłowo ocenił dokonane przez Prezydenta Miasta T. wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu. Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "Stawki" w T. i nie narusza innych. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca przedstawiła takie same zarzuty i ich argumentację, jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu i materialnemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Na początku rozważań należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane na skutek wcześniejszego uchylenia przez WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 671/19, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. W. i B. G. pozwolenia na budowę hali magazynowej przy ul. [...] w T.. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie nie uległy zmianie zastosowane przepisy, to jednak poprzez rozszerzenie wniosku, zmianie uległ stan faktyczny. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że istotne zmiany w stanie faktycznym sprawy mogą powodować nieaktualność i, co za tym idzie, ustanie mocy wiążącej uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego (por. T. Woś, Postępowanie..., s. 268–269, oraz wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97, LEX nr 47301; wyrok NSA-OZ w Katowicach z dnia 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98, LEX nr 44392; wyrok NSA-OZ w Rzeszowie z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9–10, s. 199; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r.). Rozszerzenie wniosku wynikało jednak z potrzeby wykonania ww. wyroku WSA w Bydgoszczy, dlatego też trudno uważać ten fakt za istotną zmianę stanu faktycznego sprawy. Dlatego też w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do zastosowania normy art. 153 p.p.s.a. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika, że organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę planowanej inwestycji winien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 35 ust. 4 P.b stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przepisu art. 35 ust. 4, a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy akty te nie dopuszczają możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazują lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Jak podkreślił WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku z 10.12.2019 r., ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (vide: wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny w bazie CBOSA). Szczególnego podkreślenia wymaga, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą wprowadzać ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności. Poza tym należy zwrócić uwagę, że tak ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego (nieruchomości), ponieważ winien dawać gwarancje, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty, i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania terenu. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2461/15 (dostępny w bazie CBOSA) realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi to również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Jak wynika z załączonych do akt sprawy administracyjnej dokumentów, stanowiąca przedmiot zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycja znajduje się na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr 736/2001 Rady Miasta Torunia z dnia 5 kwietnia 2001r., a dokładnie na terenie oznaczonym na planie symbolem I.62 OUK – obszar usług komercyjnych. Jak wynika z § 1 pkt 9 planu miejscowego, usługi komercyjne zdefiniowano, jako teren, na którym jest możliwa działalność gospodarcza nie powodująca na przyległych obszarach o podstawowej funkcji mieszkaniowej, uciążliwej dla środowiska emisji zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu przekraczającego poziom wg obowiązujących norm. W świetle powyższego, w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 pb, obowiązkiem organów było dokonanie wyczerpującej analizy zagadnienia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie Sądu obowiązkowi temu organy nie sprostały w zakresie analizy zarzucanej w odwołaniu i skardze niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym w zakresie przekroczenia norm hałasu. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż nieruchomość skarżącej jako teren zabudowy jednorodzinnej podlega zgodnie z planem miejscowym oraz przepisami szczególnymi ochronie akustycznej, a hałas powodowany przez projektowane przedsięwzięcie będzie oddziaływał na działkę skarżącej. Dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów określone zostały w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Z treści pkt 2 tej tabeli wynika, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny długookresowy średni poziom dźwięku A podany w dB powodowany przez inne niż drogi lub linie kolejowe obiekty lub działalność będącą źródłem hałasu wynosi: - 50 dB- dla pory dziennej, - 40 dB - dla pory nocnej. Jak wynika z opisu technicznego do projektu zagospodarowania działki nr [...] źródłem hałasu będą odgłosy: - 10 samochodów ciężarowych do 7,5 t, - 6 samochodów ciężarowych powyżej 7,5 t, - 5 pojazdów zaplecza pracowniczego o nieznanej charakterystyce, - wózki widłowe o nieznanej liczbie, - wentylatory zewnętrzne o nieznanej liczbie. Organ odwoławczy tymczasem ocenił jedynie hałas konkretnie wskazanych db, emitowany przez jeden wózek widłowy i wentylator stwierdzając, że nie przekracza on przewidzianych prawem norm. Organ powołał się na bliżej nieokreślone "ustalenia", nie podając nazwy ww. wózka i wentylatora, ani jakiejkolwiek ich specyfikacji. Co więcej twierdził, że wentylatory będą instalowane wewnątrz hali magazynowej, co jest sprzeczne z danymi zawartymi w opisie technicznym do projektu zagospodarowania działki, w którym mowa o wentylatorach zewnętrznych. Zwrócić trzeba też uwagę na fakt, ze organ podając ilość emitowanych decybeli przez wózek widłowy i wentylator nie ustalił ile tych urządzeń będzie emitowało hałas. Jest to o tyle istotny brak ustaleń, albowiem hałas sumuje się. Ponadto brak jest jakichkolwiek ustaleń w zakresie emitowanego hałasu przez 21 pojazdów, których ruch przewiduje inwestor, zwłaszcza, że samochód ciężarowy z pewnością emituje większy hałas niż wózek widłowy. Brak jest danych co do ilości decybeli emitowanych przez te pojazdy, jak też brak danych co do 5 pojazdów zaplecza pracowniczego. Prawidłowa analiza zagadnienia ewentualnego przekroczenia norm akustycznych winna po pierwsze powołać się na konkretne z nazwy i specyfikacji urządzenia emitujące hałas, a po wtóre uwzględnić nakładanie się hałasów, co jest rzecz jasna możliwe w sytuacji podania ilości działających jednocześnie urządzeń. Tym podstawowym wymaganiom organy nie sprostały, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W zakresie wskazanym wyżej należało uznać skargę za zasadną, przy czym na obecnym etapie postępowania nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 pb (autorowi skargi chodziło zapewne o art. 35 ust. 1 pkt 1 pb – uwaga Sądu) oraz nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 84 § 1 kpa, w zakresie powołania biegłego. Wystarczającym winno być dokonanie analizy w oparciu o uzupełnione dane inwestora, które jednak będą miały walor pełnych danych co do rodzajów urządzeń emitujących hałas, ich specyfikacji, położenia względem działek sąsiednich, ich ilości, w tym ilości urządzeń pracujących jednocześnie. O dane te organ winien się zwrócić by na ich podstawie dokonać analizy w zakresie emitowanego hałasu. Opinia rzeczoznawcy może być w sprawie użyteczna w sytuacji braku możliwości dokonania przez organ we własnym zakresie niezbędnych obliczeń w omawianej kwestii. Następnym zagadnieniem dotyczącym braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi kwestia, na którą bezskutecznie zwracał uwagę WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Bd 671/19, a mianowicie sposoby przykrycia dachem noworealizowanych obiektów (§ 17 ust. 2 m.p.z.p.) oraz wysokość nowej zabudowy (§ 17 ust. 3 m.p.z.p.). Przepis § 17 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., wprowadził regułę, że w przypadku noworealizowanych obiektów zabudowy usługowej i rzemieślniczej, następuje przykrycie dachem o minimalnym nachyleniu połaci 15°. Od powyższej reguły przepis § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. wprowadził wyjątek poprzez przyjęcie, że: "dopuszcza się przykrycie zabudowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim oraz zabudowy mieszkaniowej zgodnie z ustaleniami przepisów szczegółowych". Organy dokonały wadliwej wykładni ww. przepisu, przyjmując, że jego treść wyczerpuje się w niepełnym zdaniu: "dopuszcza się przykrycie zabudowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim...", pomijając dalszą część tego przepisu o treści: "...oraz zabudowy mieszkaniowej zgodnie z ustaleniami przepisów szczegółowych". Wyrwanie z kontekstu całego ww. przepisu tylko pierwszej części jego zdania ("dopuszcza się przykrycie zabudowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim...") jest zabiegiem wadliwym, albowiem sugeruje on, że dopuszczalność dachów płaskich w stosunku do zabudowy usługowej i rzemieślniczej jest bezwarunkowa, a dopuszczalność tychże dachów w stosunku do zabudowy mieszkaniowej jest uzależniona od przyzwolenia przepisów szczególnych. Powyżej przyjęta wykładnia nie jest racjonalna. Skoro uchwałodawca przyjął za regułę dachy o minimalnym nachyleniu połaci 15°w stosunku do zabudowy usługowej i rzemieślniczej, to nieracjonalnym byłoby wprowadzenie wyjątku od tej reguły, który nie byłby obwarowany żadnym warunkiem. W konsekwencji pierwsza część zdania przepisu § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p., byłaby zbędna. Należało więc przyjąć, że wprowadzenie wyjątku dopuszczalności przykrycie zabudowy usługowej i rzemieślniczej dachem płaskim tak samo, jak w przypadku zabudowy mieszkaniowej jest możliwe zgodnie z ustaleniami przepisów szczegółowych. Przyjęcie więc w projekcie budowlanym, że budynek magazynowy pokryty zostanie dachem płaskim dwuspadowym o kącie nachylenia 5°, bez wskazania przepisu szczególnego należało uznać za sprzeczne z przepisami m.p.z.p. Za sprzeczne z przepisami m.p.z.p. należało również uznać przyjęcie w projekcie budowlanym, że budynek hali magazynowej będzie miał wysokość 9 m, przy liczbie kondygnacji 1. Rozwiązanie to jest sprzeczne z § 17 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., który przewiduje dla zabudowy usługowej o jednej kondygnacji nadziemnej maksymalną wysokość 6,0 m ponad poziomem terenu. Co prawda przepis § 17 ust. 3 pkt 4 m.p.z.p., przewiduje maksymalną wysokość zabudowy 9,0 m ponad poziomem terenu, lecz dotyczy to jedynie zabudowy usługowej o dwóch kondygnacjach nadziemnych. Omówione wyżej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 pb w związku z § 17 ust. 2 pkt 2, pkt 3, ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., stanowi następną podstawę uwzględnienia skargi. Należy też zwrócić uwagę na okoliczność, że w ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Bd 671/19, wskazano, że nie została przeprowadzona ocena zgodności całego zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ochrony środowiska. W poprzednio rozpoznawanej sprawie wnioskiem o pozwolenie na budowę nie był objęty zamiar budowy stacji transformatorowej, placów manewrowych i dojazdowych, zjazdu z ulicy [...]. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania rozszerzono wniosek o pozwolenie na budowę również zewnętrznego zbiornika zapasu wody przeciwpożarowej wraz z kontenerową pompownią hydrantową, zewnętrznej instalacji elektrycznej ze stacją transformatorową, zewnętrznej instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, sanitarnej, deszczowej, gazowej i instalacji wentylacji mechanicznej w budynku oraz placów postojowych i manewrowych. Nadal jednak w zakres inwestycji nie wchodzi zjazd z ulicy [...]. Jak podkreślono w ww. omawianym wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Bd 671/19, nie można mówić o samodzielności budynku kubaturowego, jakim jest hala magazynowa, do którego brak jest dostępu przez wjazd na teren inwestycji. Dlatego też w przedmiotowej sprawie było wymagane przeprowadzenie pełnej oceny rzeczywistego oddziaływania inwestycji, o którym stanowi art. 3 pkt 20 p.b. oraz dokonanie oceny zgodności całego zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ochrony środowiska. Zaskarżona decyzja nie zawiera jednak ww. analizy, co narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sprawia to, że zarzut skargi odnośnie przyjęcia, że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji znacząco oddziaływującej na środowisko jest zasadny, skoro organ powyższej kwestii nie zbadał w sposób należyty i i kwestię tę przesądził przedwcześnie. Co się natomiast tyczy zarzutu skargi obrazy art. 9 kpa w zw. Z art. 28 ust. 2 pb - poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu innym stronom, których nieruchomości znajdują się w bezpośredniej strefie oddziaływania planowanej inwestycji, to jak już to wskazano, w ocenie Sądu zagadnienie obszaru oddziaływania inwestycji nie zostało dostatecznie wyjaśnione. Jednakże zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny. Zasadą jest bowiem, że w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnieniami procesowymi rozporządza strona tego postępowania. Konkluzja ta jest efektem przyjętej w polskim porządku prawnym koncepcji zapewniania jednostce w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym podwójnej ochrony-poprzez prawo do procesu (obrony interesu prawnego w unormowanym przepisami prawa procesowego postępowaniu, z zagwarantowaniem także prawa do obrony za pomocą środków zaskarżenia) oraz poprzez prawo do sądu (prawo jednostki do zaskarżenia działania administracji publicznej w celu rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem przez niezawisły, bezstronny sąd). Stąd też podnoszony zarzut mogły podnieść jedynie osoby, w których ocenie zostały pominięte, jako strony postępowania. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji zastosuje się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.