II SA/Bd 607/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na czynność materialno – techniczną Burmistrza [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] czerwca 2009r. W. Ż. Wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, którą zgodnie z wezwaniem Sądu sprecyzował jako skargę na czynność materialno – techniczną Burmistrza [...] w przedmiocie zameldowania W. W. na pobyt stały w miejscowości [...]. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę aktów lub czynności innych, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny. Między przepisem prawa, określającym uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością dotyczącą tego prawa lub obowiązku musi istnieć ścisły związek. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez W. Ż. skarga dotyczy faktu zameldowania przez Burmistrza [...] W. W. na pobyt stały w miejscowości [...]. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie została zatem podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kwestionowana bowiem przez skarżącego czynność, czyli zameldowanie, stanowi jedynie czynność materialno – techniczną. Wskazać należy, iż zameldowanie jest obowiązkiem ustawowym związanym z ewidencją ludności, nie wiąże się natomiast z prawem własności do lokalu, w którym dana osoba jest zameldowana. Obowiązek meldunkowy służy między innymi prawidłowemu wykonywaniu przez organy państwowe władzy publicznej ewidencji ludności, polegającej na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Ewidencja ludności służy więc rejestracji stanu faktycznego. Czynności materialno – techniczne, przykładem których jest będące przedmiotem niniejszej sprawy wymeldowanie, nie stanowią rozstrzygnięcia merytorycznego, w związku z czym nie przysługuje na nie skarga do Sądu. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzeczono, jak w sentencji postanowienia.