II SA/Bd 608/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi P. P. na rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej 1. oddala skargę, 2. nakazuje zwrócić od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) 200 (dwieście) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu sądowego. W dniu [...] r. Naczelnik Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...], działając na podstawie w § 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 17.06.2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz.U. Nr 98, poz. 890 ze zm.), wydał opinię służbową wobec mł. asp. P. P., w której oprócz pozytywnych ocen cząstkowych zawarto stwierdzenie, iż w okresie od miesiąca października 2009 r. do dnia 12 lutego 2010 r. opiniowany nie wywiązywał się z obowiązków służbowych w zakresie: współpracy z osobowymi źródłami informacji i prowadzenia powierzonych spraw operacyjnych, czego skutkiem było powstanie nieuzasadnionych zaległości i spadek efektywności jego pracy. Dotychczasowe zaangażowanie w stojące przed nim zadania ustąpiły w tym okresie miejsca wybiórczemu wykonywaniu przez niego czynności służbowych i zaniechaniu w/w obowiązków. Ponadto zaznaczono, że opinię sporządzono przed terminem w celu zmotywowania opiniowanego do sprawnego i terminowego wykonywania zadań i czynności służbowych. Zaznaczono też, że przez złą organizację pracy opiniowany obciąża swoimi zadaniami innych członków zespołu i nie zawsze wyciąga właściwe wnioski, co do zakresu dalszych przedsięwzięć co wymaga stałego nadzoru przełożonych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało przez P. P. zaskarżone odwołaniem z dnia [...] r., w którym zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 35 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, bowiem opinia została sporządzona dnia 19 lutego 2010 r., a policjant został z nią zapoznany dnia 15 marca 2010 r., a przepis nakłada obowiązek zapoznania opiniowanego policjanta z opinią służbową w terminie 14 dni od dnia sporządzenia. Ponadto wydający okresową ocenę nie przeprowadził rozmowy w zakresie wydawanej oceny, czym naruszył § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, nie wyjaśnił okoliczności w zakresie wskazań "poniżej wymagań", a dotyczy to następujących kryteriów oceny: "planowania i organizacji pracy", "samodzielności" i "realizacji zadań i czynności", a powyższe wyjaśnienia bezpośredniego przełożonego, który wydał okresową ocenę pracy policjanta są o tyle istotne, że na podstawie tej właśnie oceny dotyczącej dwóch miesięcy pracy, Naczelnik Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...] wydał opinię służbową. Odwołujący się podniósł, iż opinia służbowa dotyczy okresu od 28 września 2007 r. do 19 lutego 2010 r., dlatego wydając opinię służbową należało wziąć pod uwagę cały opiniowany okres pracy policjanta, a nie tylko okres od października 2009 roku do lutego 2010 roku. Ponadto zarzucił, iż wskazane w uzasadnieniu opinii służbowej pozostałe zarzuty są na tyle ogólne, że trudno nie tylko zgodzić się z ich zasadnością, ale także ustosunkować się do nich i podkreślił, że do dnia pójścia na zwolnienie lekarskie tj. do dnia 12 lutego 2010 roku w teczkach, które prowadził, nie było żadnych wpisów dotyczących nieprawidłowości w ich prowadzeniu. Odwołujący podkreślił, że wyniki jego pracy są powyżej średniej i i w opiniowanym okresie otrzymał nagrodę za efekty swojej pracy. Wydanie opinii w celu zmotywowania do lepszej pracy w związku ze stwierdzeniem pewnych nieprawidłowości jest dla odwołującego niezrozumiałe. W celu motywowania powinno użyć się innych środków. Odwołujący też zarzucił naruszenie § 4 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. przez wydanie opinii w czasie jego choroby, podczas gdy opiniowanemu należy zapewnić zapoznanie się z motywami opinii. Komendant Miejski Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pierwszym kryterium, które w opinii służbowej zostało ocenione "poniżej wymagań" przez naczelnika ww. Wydziału było planowanie i organizowanie pracy, bowiem z opinii przełożonego wynikało, że oceniany policjant wielokrotnie poprzez złą organizację pracy obarczał swoimi zadaniami innych członków zespołu, a obowiązki, zwłaszcza w ostatnim okresie czasu, wykonywał niesprawnie i nieterminowo, co znajduje potwierdzenie we wpisach kontrolnych prowadzonych spraw, zarówno przez bezpośrednich przełożonych jak i przez wydającego opinię, a to kryterium dwukrotnie zostało ocenione na poziomie "poniżej wymagań" w 2 ostatnich ocenach okresowych. W ocenie wydającego opinię opiniowany obarcza w sposób nieuzasadniony innych pracowników obowiązkami, które może i powinien samodzielnie wykonać, a potwierdzeniem tego jest również informacja zawarta w Stanowisku Naczelnika z dnia [...] r. o fakcie przekazania spraw realizowanych dotychczas przez mł. asp. P. P. innym policjantom, którzy zmuszeni byli do realizowania również tych czynności, których ww. policjant nie wykonał terminowo, a stanowiły one zaległości. To uzasadniało zastrzeżenia dotyczące oceny kryterium samodzielności. Organ wskazał również, że opiniowany w odwołaniu neguje zarzut braku współpracy z osobowymi źródłami informacji będący podstawą negatywnej oceny realizacji zadań i czynności, podając, iż w grudniu 2009 r. odbyło się spotkanie z informatorem, a ponadto na bieżąco współpracuje on z ww. osobami, natomiast Naczelnik podał w Stanowisku, iż opiniowany rzeczywiście spotkał się z informatorem, nie uzyskując od niego żadnej informacji, jednak nie z tym, z którym miał współpracować i którego ujawnione zachowanie współpracy dotyczyło. W Stanowisku do odwołania Naczelnik Wydziału DW z PG tut. KMP wskazał również, że w październiku 2009 r. skontrolował także kwestię terminowości archiwizowania spraw zakończonych przez mł. asp. P. P. i stwierdził wówczas zaniedbania, które objęły okres od 11.09.2008 r. do 08.09.2009 r., które dotyczyły 14 teczek (spraw zakończonych), a potwierdzeniem tego są kserokopie spisów akt przekazanych do archiwum (spis nr 1132 i 1133 z dn. 23.10.2009 r.). Podniesiono również, że zaskarżona opinia służbowa została wydana przed terminem, jako pierwsza opinia służbowa o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, bowiem zdaniem wydającego opinię, wydano ją w celu zmotywowania opiniowanego do sprawnego i terminowego wykonywania zadań i czynności służbowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy P. P. wniósł o uchylenie decyzji - Rozkazu Personalnego nr [...] z dnia [...] roku oraz poprzedzającej opinii służbowej z dnia [...] roku, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów regulujących opiniowanie służbowe, które miało wpływ na zaskarżoną decyzję w tym: - § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej poprzez nieuwzględnienie w opinii służbowej całego okresu opiniowanego tj. od 28 września 2007 do 19 lutego 2010 roku i brak wyjaśnienia podniesionego zarzutu w zaskarżonej opinii, - § 6 ust. 1 pkt 4, 8, 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej poprzez brak udowodnienia ocenionych kryteriów jako "poniżej wymagań" ograniczając się w zaskarżonej decyzji do ogólnikowych stwierdzeń np. "nieterminowo" "wielokrotnie" "niepoprawnie" - bez wskazania dowodów na przytoczone okoliczności. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi w zaskarżonej decyzji, że opiniujący w sposób właściwy dokonał oceny w trzech kryteriach wymagań, bowiem zarówno opinia jak i zaskarżona decyzja nie wskazują żadnych okoliczności faktycznych uzasadniających taką ocenę i przełożenia tego na wydanie negatywnej opinii służbowej za trzyletni okres służby. Zdaniem skarżącego zarówno opiniujący jak i organ rozpatrujący odwołanie nie wskazali żadnych zdarzeń i dowodów potwierdzających ocenione poniżej normy kryteria za zasadne, a wydając opinię służbową należało wziąć pod uwagę cały opiniowany okres pracy policjanta, bowiem wyniki pracy opiniowanego policjanta za okres opiniowany są powyżej średniej Wydziału co także powinno zostać uwzględnione w wydawanej opinii i zbadane w postępowaniu prowadzonym na skutek odwołania, w szczególności, że w opiniowanym okresie policjant był awansowany i otrzymał nagrody za efekty swojej pracy i to zostało potwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że od 14 października 2009 roku do 12 lutego 2010 roku uzyskał od wszystkich obsługiwanych źródeł tylko dwie potwierdzone informacje, co wskazuje, że współpraca była i jako policjant na bieżąco współpracował z osobowymi źródłami informacji, co prowadziło do tego, że dwie z uzyskiwanych informacji się potwierdziły. Ponadto na zarzut podniesiony w odwołaniu, że przecież w grudniu 2009 roku odbyło się spotkanie z informatorem w obecności ówczesnego kierownika wydający zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że nie chodziło o tego informatora, ale o innego, co zdaniem skarżącego jednoznacznie wskazuje na nieprawidłowości prowadzonego postępowania w zakresie wydania decyzji przez Komendanta Miejsko Policji w [...]. Skarżący zwrócił uwagę, że w czasie postępowania Komendant potwierdził zarzuty formalne podniesione w odwołaniu, w tym dokonywanie wpisów do teczek prowadzonych przez policjanta nie tylko w czasie jego nieobecności z powodu choroby, ale także po dacie wydania opinii służbowej - wszystkie jednak te nieprawidłowości nie wpłynęły na zmianę opinii i Komendant utrzymał w mocy opinię służbową z dnia [...] roku. Zdaniem skarżącego organ wskazał, że sprawy realizowane dotychczas przez skarżącego – P. P. zostały przekazane innym policjantom do prowadzenia, pomijając fakt, że miało to miejsce w czasie nieobecności policjanta spowodowanej chorobą (od 12 lutego 2010 roku do 12 marca 2010 roku) z powodu trudności z poruszaniem. W ocenie skarżącego, zaskarżona opinia służbowa z dnia [...] roku nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego, wobec tego nie spełniała wymagań przewidzianych prawem dla decyzji administracyjnej i powyższego w żaden sposób nie wyjaśnił organ rozpatrujący odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Podstawę wydania zaskarżonego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy, bowiem przedmiot rozpatrywanej sprawy dotyczy kontroli legalności opinii służbowej funkcjonariusza policji. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy o Policji policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Opiniowanie służbowe nie jest celem samym w sobie, ma charakter instytucji instrumentalnej. Służy celom uszczegółowionym w regulacjach, które od rodzaju uzyskanej opinii oraz od częstotliwości uzyskania oznaczonego rodzaju opinii uzależniają zmianę lub rozwiązanie stosunku służbowego policjanta (patrz art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji - możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji - możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach). Okresowa opinia służbowa jest aktem administracyjnym przełożonego służbowego policjanta, który w oparciu o dostępne mu środki dowodowe stwierdza fakty, jakie wynikają z przeprowadzonych dowodów. Jest ona aktem, w drodze którego przełożony służbowy stwierdza, czy rozwój zawodowy opiniowanego funkcjonariusza Policji przebiega we właściwym kierunku, czy kierowane do opiniowanego rozkazy i polecenia są wykonywane należycie, gwarantując sprawność działania całej formacji zbrojnej, oraz czy zachodzą przesłanki awansowania służbowego lub służbowej degradacji, nie wyłączając zwolnienia ze służby (patrz A. Korcz - Maciejko, W. Maciejko, Okresowa opinia służbowa Policji jako decyzja administracyjna, Przegląd prawa publicznego nr 3/2008, s. 19 - 28). Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że opinia służbowa ma charakter decyzji uznaniowej, gdyż sporządzana jest na podstawie zgromadzonych dowodów, które mogą być zinterpretowane w różnorodny sposób, co pozwala na uznaniowe spojrzenie organu na pełnioną przez opiniowanego służbę. Decyzja administracyjna wydawana w ramach uznania administracyjnego dopuszcza wybór przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej, jednakże przy określeniu kryteriów ocennych, jakimi ma kierować się organ administracyjny przy wydawaniu decyzji. Swobodne uznanie organu nie może jednak nosić cech dowolności, decyzja taka powinna być wynikiem wszechstronnej oceny konkretnego przypadku dokonanej na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r. sygn. akt SA 810/81 opubl. ONSA nr 1, poz. 45). Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie sam przez się sądowej kontroli, ale zakres tej kontroli znacznie ogranicza, tzn. ogranicza się do kontroli zgodności decyzji z normami dopełnienia. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale 2 kpa. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowo-administracyjną. Oznacza to, że sądowa kontrola tego rodzaju orzeczeń obejmuje samo postępowanie poprzedzające jego wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania przez właściwy organ wyboru jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki WSA w Lublinie z 20.V.2008 r., III SA/Lu 584/07 i w Poznaniu z 23.IV.2009r., IV SA/Po 24/09, publikowane w CBOiS). Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna wątpliwość co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania w tej sprawie poprzedzającego wydanie przedmiotowej opinii jak i samej opinii, która w ocenie Sądu nie nosi cechy dowolności. Analiza zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, a w szczególności treść opinii z dnia [...] r. pozwala na stwierdzenie, iż Naczelnik Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...] sporządzając opinię służbową za okres służby od 28 września 2007 r. do 19 lutego 2010 r. dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, a dowody na których się oparł uzasadniają pogląd w postaci stwierdzenia, iż w okresie od miesiąca października 2009 r. do dnia 12 lutego 2010 r. opiniowany nie wywiązywał się z obowiązków służbowych w zakresie: współpracy z osobowymi źródłami informacji i prowadzenia powierzonych spraw operacyjnych, czego skutkiem było powstanie nieuzasadnionych zaległości i spadek efektywności jego pracy. Należy zwrócić uwagę, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w [...] powołał komisję do zbadania ww. zaskarżonej opinii służbowej, a jej przewodniczący w dniu 30 kwietnia 2010 r. przedłożył sprawozdanie z prac komisji, które uzyskało akceptację organu. Dochowano w ten sposób należytej staranności przy sporządzaniu opinii służbowej przez powołanie na podstawie § 11 ust. 2 cyt. rozporządzenia komisji do zbadania zaskarżonej opinii. Jest to działanie fakultatywne, a fakt powołania takiej komisji potwierdza szczególną dbałość organu o obiektywizm w dokonaniu oceny służbowej. Na ogólną treść zaskarżonej opinii obejmującej okres od 28.09.2007 r. do 19.02.2010 r., składają się 3 okresowe oceny za okresy od 28.09.2007 r. do 24.11.2008 r., od 25.11.2008 r. do 14.12.2009 r. i od 15.12.2009 r. do 18.02.2010 r. Pierwsza z wymienionych ocen okresowych wskazuje, że wszystkie kryteria zawarte w części II oceny zostały określone na poziomie "zgodnie z wymaganiami", natomiast sam policjant określił, że dwa spośród wymienionych kryteriów tj. zdolność analityczna i kreatywność ocenia jako "powyżej wymagań". Na podstawie drugiej z wymienionych ocen postawa policjanta została również oceniona jako zgodna z wymaganiami, jednak w tej ocenie widoczne są znaczące dysproporcje między samooceną policjanta, a oceną poszczególnych kryteriów przez bezpośredniego przełożonego, ponieważ sam policjant aż 7 spośród kryteriów tj. planowanie i organizacja pracy, komunikacja, zdolność analityczna, samodzielność, kreatywność, dyspozycyjność, radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych ocenił jako "powyżej wymagań". Z kolei przełożony spośród wymienionych kryteriów ocenił planowanie i organizację pracy, komunikację i samodzielność jako "poniżej wymagań". Dodatkowo w ten sam sposób przełożony ocenił kryterium "realizacja zadań i czynności". Pozostałe kryteria przełożony ocenił wówczas jako zgodne z wymaganiami. Natomiast na podstawie 3 oceny okresowej postawę policjanta oceniono na poziomie poniżej wymagań. Pomimo oceny samego policjanta jako "powyżej wymagań", przełożony w stosunku do 3 spośród wymienionych kryteriów tj. planowanie i organizacja pracy, samodzielność i realizacja zadań i czynności ocenił jako "poniżej wymagań". Ocena tych trzech kryteriów złożyła się ostatecznie na wniosek końcowy dotyczący nie wywiązywania się przez opiniowanego z obowiązków służbowych tj. pierwsza opinia służbowa o nie wywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Organ szczegółowo wyjaśnił, że ocenione "poniżej wymagań" kryterium planowania i organizowania pracy, w treści § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia wyjaśnione zostało jako zdolność gradacji zadań według ich ważności, sprawnej i terminowej ich realizacji, umiejętność zbierania i porządkowania informacji, ustalania priorytetów i scenariuszy działań zapewniających realizację założeń oraz tworzenia planów w różnych perspektywach czasowych. Natomiast z opinii przełożonego wynikało, że opiniowany policjant wielokrotnie poprzez złą organizację pracy obarczał swoimi zadaniami członków innych zespołów, a obowiązki, zwłaszcza w ostatnim okresie czasu, wykonywał niesprawnie i nieterminowo, co znajduje potwierdzenie we wpisach kontrolnych prowadzonych spraw, zarówno przez bezpośrednich przełożonych jak i przez wydającego opinię, przy czym jak podkreślono, to kryterium dwukrotnie zostało ocenione na poziomie "poniżej wymagań" w 2 ostatnich ocenach okresowych. Jeżeli chodzi o kryterium samodzielności jako drugie kryterium, które zostało ocenione "poniżej wymagań" w przedmiotowej opinii służbowej, to w myśl § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, podczas oceny tego kryterium należy uwzględnić w szczególności umiejętność działania bez angażowania innych osób oraz konieczności nadzoru przełożonych. Natomiast z akt sprawy wynika, że opiniowany obarczał w sposób nieuzasadniony innych pracowników obowiązkami, które mógł i powinien samodzielnie wykonać, czego potwierdzeniem jest informacja zawarta w Stanowisku Naczelnika z dnia [...] r. o fakcie przekazania spraw realizowanych dotychczas przez mł. asp. P. P. innym policjantom, którzy zmuszeni byli do realizowania również tych czynności, których ww. policjant nie wykonał terminowo, a stanowiły one zaległości. W 2 ostatnich ocenach okresowych bezpośredni przełożeni ocenili tą cechę jako poniżej wymagań, a z części opisowej opinii wynikało, że opiniowany wymaga stałego nadzoru. Słusznie zatem organ zwrócił uwagę, że policjant z długim stażem służby w Policji (11 lat, w tym 10 lat w pionie kryminalnym), posiadanym doświadczeniem zawodowym powinien samodzielnie realizować obowiązki służbowe w oparciu o znane procedury, a w konsekwencji nie powinien wymagać stałego nadzoru ze strony przełożonych. Trzecim i zarazem ostatnim kryterium ocenionym "poniżej wymagań" była realizacja zadań i czynności, która w cyt. rozporządzeniu określona została jako wykonawstwo zadań i czynności służbowych w celu uzyskania wyników pożądanych z punktu widzenia służby i ustawowych zadań Policji oraz liczby i jakości załatwionych spraw (jednostek zadaniowych). Z części opisowej opinii wynika, że policjant od października 2009 r. do 12.02.2010 r. nieprawidłowo realizował obowiązki służbowe. Dotyczyło to współpracy z osobowymi źródłami informacji i prowadzenia powierzonych spraw operacyjnych i skutkowało powstaniem nieuzasadnionych zaległości, przyczyniając się do spadku efektywności jego pracy. Wbrew zarzutom opiniowanego, który neguje brak współpracy z osobowymi źródłami informacji, podając, iż w grudniu 2009 r. odbyło się spotkanie z informatorem, a ponadto na bieżąco współpracował z ww. osobami, z akt sprawy wynika (co powołał również organ w Stanowisku), iż opiniowany rzeczywiście spotkał się z informatorem, nie uzyskując od niego żadnej informacji, jednak nie tym, z którym miał współpracować i którego ujawnione zachowanie współpracy dotyczyło. W Stanowisku do odwołania Naczelnik Wydziału KMP wskazał również, że w październiku 2009 r. skontrolował także kwestię terminowości archiwizowania spraw zakończonych przez mł. asp. P. P. i stwierdził wówczas zaniedbania, które objęły okres od 11.09.2008 r. do 8.09.2009 r. - dotyczyły 14 teczek (spraw zakończonych). Potwierdzeniem tego są kserokopie spisów akt przekazanych do archiwum (spis nr 1132 i 1133 z dn. 23.10.2009 r.). Natomiast potwierdzeniem nieprawidłowości w prowadzonych sprawach, które miały miejsce od października 2009 r. do lutego 2010 r. są kserokopie kart kontroli i nadzoru w sprawach [...] oraz w teczce operacyjnego sprawdzenia krypt. "[...]", z których wynika, że niektóre z wpisów kontrolnych, jak podaje opiniowany, miały miejsce już po fakcie wydania przedmiotowej opinii (ostatnim wpis pochodzi z dnia 26.02.2010 r.). Podkreślenia również wymaga, że kryterium realizacja zadań i czynności zostało ocenione poniżej wymagań w dwóch ostatnich ocenach okresowych, co świadczy o tym, że mł. asp. P. P. nieprawidłowo realizował czynności w dłuższej perspektywie czasowej, a nie tylko od miesiąca października 2009 r. jak sam podaje. W konsekwencji stwierdzić należy, że opinię służbową ocenianego funkcjonariusza Policji przeprowadzono starannie i z wykorzystaniem wszystkich instrumentów służących rzetelnemu wyjaśnieniu i analizie okoliczności mających wpływ na ocenę postawy służbowej policjanta, chociażby poprzez powołanie komisji do zbadania ww. zaskarżonej opinii służbowej na podst. § 11 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Zachowano odpowiednie procedury wynikające z tego aktu prawnego oraz uwzględniono okoliczności zawarte w § 6 rozporządzenia. Występujące niedociągnięcia w postaci objęcia opinią okresu choroby, czy opinii przełożonego, który przez 16 dni nie był bezpośrednim przełożonym, nie miały wpływu na podstawową ocenę, gdyż zarzuty nie dotyczyły okresu nieobecności, a nowy przełożony miał orientację w zakresie działania opiniowanego. Wskazać również należy, że zapoznanie z opinią po okresie choroby nie dyskwalifikuje merytorycznych ustaleń, a przede wszystkim nie stanowi naruszenia stosownych procedur, w tym § 9 cyt. rozporządzenia, który nie dotyczy osoby nieobecnej z powodu choroby. Niema bowiem podstaw do wzywania opiniowanego w czasie choroby na rozmowę, o której mowa w tym przepisie. Ponadto § 4 ust. 3 pkt 6 cyt. rozporządzenia pośrednio świadczy o wstrzymaniu procedur podczas choroby. Zwrócić bowiem należy uwagę, że organ wyjaśnił, iż wydana opinia obejmowała czas od 28.09.2007 r. do 19.02.2010 r., w którym wydano 3 opinie okresowe. Ostatnia opinia okresowa: od 15.12.2009 r. do 18.02.2010 r. została wydana przez Kierownika Referatu Operacyjno – Rozpoznawczego, który objął to stanowisko 30 grudnia 2009 r., stając się bezpośrednim przełożonym skarżącego. Doszło więc do sytuacji, gdzie opiniujący przez 16 dni nie sprawował faktycznego nadzoru, jednak orzekający organ wskazał, że z dniem 31.12.2009 r. przeprowadzono zmiany organizacyjne w postaci połączenia 2 referatów, a kierownikiem nowej komórki został opiniujący, przejmując podległych policjantów z ich sprawami. Zatem miał on wiedzę na temat zadań realizowanych przez opiniowanego. Organ ustosunkował się do zarzutu, że z uwagi na nieobecność skarżącego spowodowaną chorobą, zapoznano go z opinią dopiero po chorobie. W tym przypadku nie może być mowy o naruszeniu § 9 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 17.06.2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, przewidującego 14 – dniowy termin na zapoznanie się z opinią, liczony od dnia sporządzenia opinii. W czasie choroby termin ten uległ zawieszeniu. Za taka interpretacją przemawia regulacja zawarta w § 4 ust. 3 pkt 6 cyt. rozporządzenia. Organ uznał natomiast za uchybienie fakt opiniowania za okres od 12.02.2010 r. do 19.02.2010 r., gdyż w tym terminie skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wyjaśnił jednak, że nieprawidłowości, których dopuścił się policjant powstały przed 12.02.2010 r. Ponadto szczegółowo oznaczono okres, w którym stwierdzono uchybienia i wyrażono zastrzeżenia, dokładnie je opisując, a zatem nie doszło do generalizacji zastrzeżeń i negatywnej oceny za cały okres. Organ szczegółowo opisał, jakie elementy oceny złożyły się na okoliczności, które mieszczą się w pojęciu: planowanie i organizacja pracy, samodzielność oraz realizacja zadań i czynności. Podkreślenia wymaga, że opiniowanie służbowe nie odbywa się na zasadach typowego prowadzenia postępowania dowodowego, lecz jak sama nazwa wskazuje, ma charakter opinii, a więc charakter oceny, a zatem nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Dla prawidłowości oceny wystarczające jest ustalenie kryteriów oceny; czy istniały podstawy do uznania, że wskazane fakty w ramach ocenianych kryteriów mogą być brane pod uwagę dla wydania opinii i znajdują uzasadnienie dla formułowanych zarzutów. Reasumując stwierdzić należy, że Komendant Miejski Policji w [...] prowadząc postępowanie w sprawie wydania opinii służbowej w stosunku do mł. asp. P. P., prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, poddał całościowej i wnikliwej analizie zebrany materiał dowodowy i stosując właściwie przepisy prawa, wydał rozstrzygnięcie administracyjne zawierające wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, które na skutek zaskarżenia - zostało poddane merytorycznej ocenie sądowoadministracyjnej. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).