II SA/Bd 611/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. W dniu [...]. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. wydał orzeczenie o zaliczeniu A. G. do osób niepełnosprawnych. Przesyłka zawierająca ww. orzeczenie wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia odwołania doręczona została matce małoletniego A. G. w dniu [...]. Odwołanie w tej sprawie złożone zostało przez B. G. w dn[...] Pismem z dnia [...].B. G. złożyła odwołanie od ww. orzeczenia. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. (dalej Zespół), na podstawie art.134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej powoływanej jako kpa), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu ww. postanowienia, Zespół wskazał, iż orzeczenie organu I instancji z dnia [...] r. zostało doręczone skarżącej w dniu [...].i że tym samym, zgodnie z art. 129 § 2 kpa i pouczeniem zawartym w orzeczeniu organu I instancji, odwołanie należało wnieść w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia, a zatem najpóźniej w dniu [...]. Tymczasem, jak podkreślił Zespół, skarżąca złożyła odwołanie w dniu [...]. W tych okolicznościach, zdaniem organu odwoławczego, należało stosownie do art. 134 kpa stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skarżąca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło w wyniku jej mylnego przeświadczenia że, na podstawie wydanego orzeczenia uzyska prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Dopiero po złożeniu wniosku o to świadczenie została poinformowana przez pracownika Urzędu M. B., że orzeczenie o niepełnosprawności jej syna uprawnia ją jedynie do uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego wraz z dodatkiem rehabilitacyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...]. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 ust. 3 kpa). Artykuł 134 kpa stawowi zaś, że w organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania i, że postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z przytoczonych przepisów wynika, że odwołanie dla swoje skuteczności musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 kpa lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 kpa) oraz, że w przypadku czternastodniowego terminu z art. 129 § 2 kpa, bieg jego rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie (ewentualnie ogłoszenia decyzji – gdy decyzja była ogłaszana). Terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie, w sytuacji braku uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jest obowiązek organu wydania aktu, o którym mowa w art. 134 kpa, a więc postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga bowiem, w świetle art. 129 ust. 2 i 3 w zw. z art. 134 kpa, zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i stwierdzenie tej okoliczności przez organ, nie zależy od uznania organu odwoławczego i jest okolicznością obiektywną, w związku z tym w takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 kpa (Komentarz Lex do art. 134, Andrzej Wróbel; wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., syng akt. SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004; wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060). Zatem jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa. Odnosząc przytoczone powyżej przepisy prawne do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, iż decyzja organu I instancji zostało skarżącej prawidłowo doręczona, natomiast skarżąca złożyła odwołanie w dniu [...]., a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, który upływał z dniem [...]. Co istotne, orzeczenie organu I instancji zawierało prawidłowe pouczenie zarówno o terminie, jak i sposobie wniesienia odwołania. Skarżąca zatem, zgodnie zarówno z treścią przepisów art. 129 § 1 i 2 kpa, jak i pouczenia zawartego w orzeczeniu organu I instancji, miała 14 dni do wniesienia odwołania od dnia doręczenia orzeczenia, tj. od dnia [...]. Skoro więc ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącej z dniem [...]., a skarżąca wniosła odwołanie w dniu [...]., nie ulega wątpliwości, że wniosła ona odwołanie 6 dni po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Nie można uznać za zasadny zarzutu skargi sprowadzającego się do próby wykazania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania było skutkiem błędnego zrozumienia treści orzeczenia, bowiem okoliczności, z powodu których uchybiono terminowi nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia przez Sąd. Stwierdzenie bowiem uchybienia terminu zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. Wymienione okoliczności mogą stanowić podstawę do ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale- jak wynika z akt administracyjnych- skarżąca z wnioskiem takim nie wystąpiła. W tym stanie rzeczy, stwierdzając, że skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe, Sąd na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.