II SA/Bd 612/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski ( spr. ) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2009r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oddala skargę. II SA/Bd 612/09 Uzasadnienie Na podstawie art. 123 kpa i art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. "Prawo budowlane" (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał dnia [...] grudnia 2007 r. postanowienie [...], którym wstrzymał S. G. zam. przy. ul. K. [...] w J. P. prowadzenie robót budowlanych, polegających na ustawieniu kotła c.o. o mocy 1,5 kw oraz montażu komina stalowego o dł. 11,00 m na ścianie zewnętrznej budynku i wykonaniu instalacji c.o. w jego mieszkaniu (adres j.w.) wykonanych bez wymaganego prawem zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w B. i nałożył na użytkownika obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, następujących dokumentów: inwentaryzację wykonanych robót opis i rysunki, dokumenty atestacyjne, ocenę techniczną wykonanych robót, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zażalenie noszące datę [...] kwietnia 2008 r. na to postanowienie złożyła D. Z., jako pełnomocnik W. S., zarzucając rażące naruszenie prawa poprzez zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. w sytuacji, gdy należało zastosować art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3b. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r. [...] na podstawie art. 123 w zw. z art. 144, art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. umorzył postępowanie odwoławcze, wskazując w uzasadnieniu, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronom i znajdowało się w obrocie prawnym przez dwa miesiące od dnia doręczenia tj. do [...] lutego 2008 r. Postanowienie skierowane do Pani W. S. odebrała w dniu [...] grudnia 2007 r. W. C. (kuzynka). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie straciło ważność i sprawa stała się bezprzedmiotowa i dlatego zgodnie z art. 105 § 1 kpa umorzono postępowanie. Na to postanowienie D. Z. złożyła skargę – jako pełnomocnik W. S. - zarzucając: rażące naruszenie przepisów Kpa, Prawa budowlanego, brak podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, błędną ocenę stanu faktycznego i pranego, brak obiektywizmu organów administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, działanie na korzyść jednej ze stron, pomijanie faktów i dowodów przedkładanych przez stronę skarżącą, wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia, wyeliminowanie z obiegu obu postanowień oraz o wznowienie postępowania i rozpatrzenie sprawy w trybie art. 48 ust. 1 lub art. 49 ust. 1, art. 51 – jak dla robót zakończonych. W odpowiedzi na skargę organ odwołując się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Podkreślenie tej ostatniej kwestii w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne zważywszy na treść skargi jak i pisma procesowego z [...] listopada 2008 r. uzupełniającego skargę. Z obu pism wynika, że skarżąca uważa, iż całe postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzone było w sposób niewłaściwy i w szczególności organ "... naruszył prawo z powodu zaniechania dalszych czynności administracyjnych." Dlatego też mając na uwadze ww. art. 134 § 1 Sąd badał jedynie legalność zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] kwietnia 2008 r. Stosownie do art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżąca W. S. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...] nakazujące S. G. wstrzymanie robót budowlanych otrzymała [...] grudnia 2007 r. i mimo prawidłowego pouczenia o prawie i terminie złożenia zażalenia nie złożyła zażalenia. Z akt sprawy wynika także że i pozostałym uczestnikom postępowania wymienionym w postanowieniu z 15 grudnia doręczono to postanowienie tego samego dnia tj. [...] grudnia 2007 r. (vide dowody doręczenia w aktach organu pierwszej instancji). Tymczasem przepis art. 50 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie dwóch miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Z akt nie wynika natomiast, aby taka decyzja była wydana. Również w trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej nie wskazał na istnienie takiej decyzji. Analiza ww. przepisu art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego wskazuje, że postanowienie o wstrzymaniu robót ma charakter tymczasowy skoro traci swą ważność po upływie wskazanego w nim okresu czasu (o ile oczywiście nie wydano wskazanych w nim decyzji). W tej sytuacji skoro brak było podstaw zarówno prawnych jak i faktycznych do merytorycznego załatwienia sprawy rozstrzygnięcie stało się bezprzedmiotowe, a zatem wystąpiły przesłanki z art. 105 § 1 kpa uzasadniające umorzenie postępowania. Przepis ten stanowi bowiem, że gdy postępowanie z j a k i e j k o l w i e k p r z y c z n y n y stanie się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje (a więc obligatoryjnie) decyzję o umorzeniu postępowania. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.