II SA/Bd 614/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w sprawie nakazu przedłożenia oceny technicznej w zakresie prawidłowości samowolnie wykonanych robót budowlanych. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ograniczając jednak uzasadnienie skargi tylko do zarzutów merytorycznych skierowanych przeciwko kontestowanemu rozstrzygnięciu organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Z treści zacytowanego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z 10.02.2014 r., I FSK 76/14; z 18.12.2013 r., II FSK 2654/13; z 8.10.2013 r., II OSK 2290/13; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Strona skarżąca zawierając w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania podniosła tylko zarzuty merytoryczne zmierzające do zakwestionowania wydanego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem skargi. Tymczasem z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia, bowiem uzasadnienie skargi zawiera tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kontestowanemu rozstrzygnięciu organu administracji. Uzasadnienie skargi, co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu. Reasumując, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.