II SA/Bd 618/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2008r. sprawy ze skargi R. C. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. IISA/Bd 618/08 Uzasadnienie Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w [...] zwolnił młodszego aspiranta R. C. z dniem 15 kwietnia 2008r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. 2007r. nr 43, poz. 277 ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wskazał, że orzeczeniem Nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] r., R. C. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Ponadto wskazał, iż funkcjonariusz ten przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim od dnia 23 marca 2007r. R. C. wniósł odwołanie od tego rozkazu wywodząc, że jest on dla niego krzywdzący i bezpodstawny. Podkreślił, że nie zgadza się z orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], gdyż pozostaje ona w sprzeczności z jego rzeczywistym stanem zdrowia poświadczonym przez lekarzy specjalistów w wyniku badań lekarskich, jakim poddał się z własnej inicjatywy. Rozkazem personalnym z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił tę datę na dzień 26.05.2008r., a także określił uprawnienie do nagrody rocznej za rok 2008 w wysokości wynikającej z pozostawania w stosunku służbowym przez okres 4 miesięcy i 26 dni. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jako materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu organ odwoławczy wskazał art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Powołany przepis, nakłada na przełożonego takiego policjanta obowiązek rozwiązania z nim stosunku służbowego. Zarówno Komendant Miejski Policji, jak też Komendant Wojewódzki Policji nie mają instrumentów prawnych do kontroli czy też podważania orzeczeń komisji lekarskich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił, że wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7,8,77 i 107§ 1 K.p.a. W uzasadnieniu podał, że wbrew obowiązkowi rozpatrzenia całego materiału dowodowego organ odwoławczy nie wziął pod uwagę licznych zaświadczeń lekarskich, opinii i wyników badań, które umożliwiały weryfikację orzeczeń resortowych komisji lekarskich. Uchylenia się przez organy orzekające w sprawie od oceny tych dowodów oznacza, że w istocie to komisja lekarska, a nie odpowiedni przełożony decyduje o zwolnieniu ze służby. W sytuacji, gdy wystąpiły zasadnicze różnice między treścią orzeczeń komisji resortowych a opiniami lekarskimi przedłożonymi przez skarżącego rzeczą organu prowadzącego postępowanie było zwrócenie się o opinię do biegłych lekarzy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżony rozkaz personalny, na mocy którego skarżący został zwolniony ze służby w Policji nie narusza prawa. Rozstrzygnięcia obu organów administracji mają swoją podstawę prawną w treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz. U. Z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.). Stosownie do tego przepisu policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby. Przywołany przepis zawiera w sobie nakaz podjęcia określonego działania w przypadku zaistnienia pewnego stanu faktycznego. Oznacza to, że organ administracji zwalniający policjanta w tego typu przypadkach nie ma żadnego wyboru, lecz zobligowany jest podjąć ściśle określone rozstrzygnięcie. Inaczej mówiąc organ ten działa tu w ramach związania treścią przepisu. Tym samym zakres postępowania dowodowego w sprawie jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy w obrocie prawnym istnieje ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o uznaniu policjanta za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Trwała niezdolność do służby w policji uniemożliwia policjantowi pozostanie w służbie z przyczyn zdrowotnych. Dlatego też ustawodawca przekazał orzekanie w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w policji komisjom lekarskim podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (art. 26 ustawy). Właściwość i tryb postępowania tych komisji reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 roku ( Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Przepisy rozporządzenia w sposób szczegółowy regulują materię poszczególnych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby. Oznacza to zarazem, że postępowanie dotyczące zwolnienia ze służby jest autonomiczne względem postępowania dotyczącego orzekania w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w policji. W ramach postępowania dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby organ administracji już nie jest władny dokonywać kontroli orzeczenia, które legło u podstaw uruchomienia tego postępowania, lecz ogranicza się jedynie do ustalenia konsekwencji, jakie związane są z orzeczeniem stanowiącym podstawę prowadzonego postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy na wstępie należy podkreślić, że bezspornym pozostaje, iż ostatecznym orzeczeniem Nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...], R. C. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. W tej sytuacji organ I instancji był zobligowany do podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku wynikającego z powołanego wyżej art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten nie pozostawił organom policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Wręcz nakładał obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego właściwa komisja lekarska orzekła o trwałej niezdolności do służby. Zgodnie z treścią przepisu art. 43 ust. 1 ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Takiego żądania R. C. nie zgłosił. W sprawie bezspornym jest, że zwolnienie skarżącego nastąpiło po upływie 12 miesięcznego okresu ochronnego, bowiem od dnia 23 marca 2007r. przebywał on nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. Formułowany przez skarżącego zarzut dotyczący naruszenia postanowień art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprowadzający się do braku odniesienia do dowodów, który przedłożył w postępowaniu administracyjnym skarżący nie może zostać uwzględniony, ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera te elementy, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast istota wspomnianego zarzutu sprowadzała się do nie uwzględnienia przez organy orzekające w sprawie przedłożonym przez skarżącego wyników badań, zaświadczeń lekarskich. Jak już wyżej wskazano, dowody te nie mogły być przez organ brane pod uwagę z powodu ograniczenia zakres postępowania dowodowego w sprawie do sprawdzenia, czy w wydane zostało ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o uznaniu policjanta za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Zarzut odnoszący się do sprzeczności pomiędzy ustaleniem stanu zdrowia skarżącego zawartym w orzeczeniu komisji lekarskiej, a opiniami lekarskimi przedłożonymi przez skarżącego odnosi się do etapu postępowania przed Okręgową Komisją Lekarską MSWiA w [...], które nie mogło być poddane ocenie przez organy orzekające w sprawie, jak też nie stanowiły przedmiotu sądowej kontroli. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.